Καλησπέρα. Είμαι 35 χρονών σε μια σχέση 6.5 χρόνια με κάποιον 4 χρόνια μεγαλύτερό μου. Ζούμε μαζί τα 6 χρόνια σπίτι του. Έχουμε περάσει πολλά σκαμπανεβάσματα στη σχέση μας. Το ζήτημα είναι πως εκτός από την αγάπη και την συντροφικότητα, υπάρχουν πολλές άλλες ανάγκες μου οι οποίες είναι μόνιμα καταπιεσμένες και δεν καλύπτονται. Η κοινωνικοποίηση και οι παρέες με φίλους, τα ταξίδια και οι εκδρομές, οτιδήποτε χτίζεται εκτός σπιτιού. Ο άνθρωπος αυτός δεν θέλει ποτέ να κάνει τίποτα έξω από το σπίτι και εγώ τόσα χρόνια έχω καταπιέσει αυτές τις ανάγκες μου.
Συζητήσαμε πρόσφατα(ναι δεν το συζητούσαμε ποτέ τόσα χρόνια) για την προοπτική οικογένειας και μου είπε πως δεν θέλει να κάνει παιδιά. Εγώ από την άλλη θέλω. Το ζήτημα είναι πως δεν έχω χωρίσει ποτέ κανέναν και τώρα μου έχει δημιουργηθεί ο φόβος μια τέτοιας συνθήκης. Φοβάμαι να πληγώσω και να πληγωθώ, να ξεκινήσω από την αρχή, να χάσω ότι έχτιζα. Πιστεύω πως πρέπει να το κάνω γιατί δεν είμαι ευτυχισμένη και έχω ξεκινήσει πρόσφατα ψυχολόγο, όμως δυσκολευομαι να το πάρω απόφαση, γιατί φοβάμαι το κόστος. Οτι μπορεί να μην καλύπτονται ανάγκες μου όλα αυτά τα χρόνια όμως υπάρχει συντροφικότητα, οικειότητα και αγάπη με κάποιον που μοιράζομαι την ζωή μου πολλά χρόνια. Υπάρχει δηλαδή μια ασφάλεια και μια σταθερά. Δεν είναι αρκετή για να με κάνει ευτυχισμένη. Όμως έπειτα, σε αυτή την ηλικία θα πρέπει να αλλάξω πόλη και ίσως και εργασία εφόσον χωρίσω και να βρω την δύναμη να ξαναρχίσω από την αρχή. Σκέφτομαι να συζητήσω το ενδεχόμενο μαζι του να δω αν υπάρχει από την πλευρά του ελπίδα να αλλάξει κάτι, όμως ξέρω πως όσες φορές το έθεσα μου είπε “δεν αλλάζω”. Βέβαια ήμουν πάντα δεδομένη και δεν έκανα ποτέ το βήμα να μιλήσω για χωρισμό, ίσως τώρα αλλάξει γνώμη. Όμως όλα αυτά τα χρόνια γνωρίζει πως αισθάνομαι και δεν έχει κάνει κάτι για να αλλάξει η συνθήκη αυτή.
Φοβάμαι γιατί δεν ξέρω αν θα είμαι χειρότερα ή καλύτερα αν χωρίσουμε και πράγματι πάντα υπέμενα μέχρι να με χωρίσει ο άλλος σε μια σχέση και δεν έφευγα ποτέ.
Ευχαριστώ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μίνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μου φαίνεται αδιανόητο να κάνεις όλους αυτούς τους συμβιβασμούς στη ζωή σου απο τα μόλις 35 σου χρόνια! Και στην τελική που είναι η αγάπη? Η αγάπη ειναι ενα συναίσθημα χωρίς εγωισμό. Το να λέει ο σύντροφός σου, έτσι είμαι δεν αλλάζω για σένα και για κανέναν, και να σου επιβάλλει τα θέλω του και να σε κλείνει σε έναν μικροκοσμο που αυτός έχει χτίσει, δεν μου δείχνει ίχνος αγάπης. Μου δείχνει έναν άνθρωπο που δεν ξέρει να αγαπάει, δεν ξέρει να δίνει (πως γίνεται να αγαπάς και να μην δίνεις;), έναν άνθρωπο που δεν αφήνει τον άλλο ελεύθερο (αγάπη… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνω, αν και δεν εχει να κανει με το ποιος πληγωνει ποιον αλλα με την συνειδητοποιηση οτι η ζωη κυλαει, τα χρονια περνανε και στο τελος θα εισαι με καποιον που δεν μοιραζεστε το ιδιο οραμα ζωης, σε εχει (ειχε) περιορισμενη και οτι δεν ενιωσες μαζι του πραγματικα ελευθερη. Αν ολα αυτα δεν λενε τιποτα για σενα (γραφουσα) τοτε απλα πιασου απο το πιο απλο, οτι δεν θελει οικογενεια ενω εσυ θες. Θα κανεις και εκει υποχωρηση;
Μινα μου…γιατι τοσες ανασφάλειες, κοπελα μου; Ξεχασες πως η ζωη που ζουμε ειναι μια και μοναδικη; Γιατι καταπιεζεις τα θελω σου; Εισαι πολυ νεα ακομη! Και μην ξεχνάς πώς οταν ( ο Θεος) κλεινει μια πορτα,ανοιγει αλλη καλυτερη! Ζησε την ζωη σου οπως την θες ! Αρκει να ξερεις τί θες 🙂
Έχεις διατηρήσει μια σχέση με ετερόκλητα χαρακτηριστικά συμμετεχόντων, που δεν συμβαδίζουν και ούτε πρόκειται. Λάθος εξαρχής. Εγώ διαβάζω “σχέση να ‘ναι και ο,τι να ‘ναι” Θα μπορούσες να συμμετέχεις από μόνη σου σε δραστηριότητες που σε γεμίζουν, χωρίς να περιμένεις να ακολουθήσει ο άλλος, εφόσον δεν το θέλει. Κοινός τρόπος διασκέδασης μηδέν, κοινό όραμα για οικογένεια δεν υπάρχει. Επίσης….σε ποιο σύμπαν θεωρείς ότι είναι εντάξει να πετάξεις την κάρτα χωρισμού, για να δεχτεί ο άλλος με το στανιό να κάνει παιδί? Το να μην θέλεις παιδιά, είναι τόσο προσωπική και συνειδητή επιλογή όσο και να θέλεις να κάνεις παιδιά. Αναξιοπρεπής… Διαβάστε περισσότερα »
Κορίτσι μου γλυκό, σε νιώθω απόλυτα. Βρίσκομαι ακριβώς στη ίδια φάση και είναι αρκετά δύσκολο να εγκαταλείψεις κάποιον μετά από τόσα χρόνια και να ξεκινήσεις τη ζωή σου από το μηδέν. Όσο και να ακούς από τους άλλους ότι θα τα καταφέρεις και ότι μπορείς είναι πάρα πολύ δύσκολο να πιστέψεις σε σένα και να φανείς δυνατός και να πάρεις την σωστή απόφαση για σένα.
Κοίτα γύρω μας πόσα ζευγάρια με παιδιά χωρίζουν; Χωρίζουν μετά από 20 ή 30 χρόνια γάμου; Κάτι στραβωσε και χώρισαν και πλέον είναι πιο ευτυχισμένοι χωρια. Ήρθαμε στη ζωή για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Μην φοβάσαι τίποτα, ναι κάθε αρχή και δύσκολη αλλά σκέψου που πραγματικά θες να είσαι όχι αύριο αλλά σε 10 χρόνια. Και πόλη και χώρα να αλλάξεις αν χρειαστεί, αρκεί να βρεις αυτό που θες πραγματικά.
σταματα να φοβασαι. Δουλεψε το με τον ψυχολογο. Εμενα με βοηθουσε να κοιταζομαι στον καθρεφτη και να λεω: “δε φοβαμαι, μπορω να κανω τα παντα”
Ακομα κ τωρα. το ψιθυριζω μεσα μου οταν νιωσω ανασφαλεια.
Και ξερεις κατι; Ειναι αληθεια τελικα!
ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ και μεγαλη αγκαλια. Μην καταρρακωσεις τη ζωη σου.
No fear, no limits
πολλα φιλια