Προσωπική ιστορία: Πηγαίνω πλέον στο πατρικό μου για να θυμάμαι για ποιον λόγο έφυγα

Λοιπόν…μια ερώτηση προς όλους όσους θα διαβάσουν ( ελπίζω ) το κείμενο μου : “Πειράζει που απλά νιώθω μια υποχρέωση για τους γονείς μου και δεν τους αγαπάω;”

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Μικρομεσαία ελληνική οικογένεια με μπαμπά,μαμά και τρία παιδιά ( εγώ είμαι η μικρότερη με αρκετά μεγάλη διαφορά από τα αδέλφια μου ). Δεν μας έτρεχαν από τα μπατζάκια τα λεφτά , αλλά δεν μας έλειπε τίποτα. Ο μπαμπάς στην δουλειά , η μαμά με τα παιδιά και μένανε πάνω κάτω με τον παππού ( γιαγιά δεν υπήρχε ).

Οι γονείς μου είναι ένα ζευγάρι που ενώ ,όπως λένε οι τρίτοι που έχω ρωτήσει , ερωτεύθηκε παράφορα και ” πάρθηκε ” με πολύ αγάπη και έρωτα . Στην πορεία όμως κάτι στράβωσε , ξεχείλωσε, έσπασε …

Καυγάδες , βρισιές,ξύλο , προσβολές μεταξύ των γονιών μου μπροστά σε εμάς . Τα αδέλφια μου έφυγαν για να σπουδάσουν και να δουλέψουν και έμεινα εγώ πίσω , σαν μοναχοπαίδι . Οι εντάσεις ήταν καθημερινό φαινόμενο , αλλά αυτό που με πειράζει είναι ότι τα νευρα τους τα ξεσπούσαν επάνω τους . Η δε μανούλα μου ( σαρκασμός εδώ !!!) με είχε σακατεψει στο ξύλο για ψιλου πήδημα και ο δε μπαμπακουλης μου (γελάστε λίγο ) απλά αδιαφορούσε και όταν θυμόταν με έβριζε με αισχρά λόγια . Μόνιμος σκοπός μου ήταν από παιδί να περνάω απαρατήρητη για να μην νιώσω χέρι,παντόφλα ή και ζώνη επάνω μου. Τα αδέλφια μου γνώριζαν για όλα αυτά ,ωστόσο επέλεξαν να φύγουν όπως έκανα και εγώ και δεν τους κατηγορώ,διότι η παιδική τους ηλικία ήταν μαύρη σαν την δική μου .

Ερχόμενοι στο σήμερα , έχω μια αξιοπρεπή εργασία και δεν ζητάω ευρώ ,έχω έναν ΤΕΛΕΙΟ σύντροφό δίπλα μου που του έχω πει τα πάντα και με στηρίζει και με προστατεύει. Οι γονείς μου πλέον έχουν μια ανθρώπινη συμβίωση μεταξύ τους και συμπεριφέρονται σαν να μην έχει συμβεί ποτέ τίποτα . Τους βλέπω με τα εγγόνια τους και ζηλεύω ,γιατί ποτέ δεν είχα τόσο αγάπη ,στοργη και φροντίδα . Πηγαίνω πλέον στο πατρικό μου για να θυμάμαι για ποιον λόγο έφυγα . Δεν θέλω το κακό τους , θέλω να έχουν την υγεία τους ,αλλά μέχρι εκεί . Προσπαθούν να ανακατεύονται στις ζωές μας , αλλά και εγώ και τα αδέρφια μου βάζουμε φρένο και φυσικά φταίνε οι νύφες και ο γαμπρός τους που τα παιδιά τους τους απομακρύνουν, ποτέ αυτοί .

Με πιάνουν ξαφνικά ξεσπασματα γιατί μου έρχονται flashback από όλες εκείνες τις φορές που με μείωσαν, με έδειραν , με έκαναν να νιώθω τρόμο …

Και σας ρωτάω πειράζει που όταν τους αντικρίζω νιώθω υποχρέωση να τους σταθω , να τους βοηθήσω εάν έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας αλλά δεν νιώθω ίχνος αγάπης;;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρια

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News