Προσωπική ιστορία: Παλεύοντας με το άγχος και τις κρίσεις πανικού

ΑΠΟ ΤΗΝ Κωνσταντίνα

Δεν μπορώ να θυμηθώ την πρώτη κρίση πανικού/άγχους που είχα. Ωστόσο, θυμάμαι πολύ καλά την κρίση πανικού που βίωσα 2 μήνες έπειτα από τον χαμό του παππού μου, με τον οποίο μοιράζομαι και το ίδιο όνομα. Ήταν ένα βράδυ φθινοπώρου με πολλή ζέστη και καθόμουν στο μπαλκόνι με τη γιαγιά και τον πατέρα μου. Ξαφνικά, η καρδιά μου ήθελα να πεταχτεί από το στέρνο μου και το μόνο που άκουγα ήταν οι παλμοί μου, δεν μπορούσα να ανασάνω. Ενώ υπήρχε φως, όλα γύρω μου σκοτείνιασαν. Αφού συνήλθα, ο πατέρας μου με διαβεβαίωσε πως δεν είναι κάτι. Καθώς όμως είχα ήδη πονοκεφάλους επί 2 μήνες και το να κοιμηθώ το βράδυ μου φαινόταν αδιανόητο, μου μπήκε στο μυαλό η ιδέα πως κάτι κακό τρέχει με τον οργανισμό μου. Ξέχασα να αναφέρω πως ο παππούς μου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών, όχι επειδή έχασε τη μάχη με τον καρκίνο -τη σιχαίνομαι αυτή την έκφραση- αλλά γιατί ο ίδιος αποφάσισε πως δεν αφήσει μια ασθένεια να του πάρει την ζωή του, κι έβαλε μόνος του τη δική του τελεία στην ιστορία του. Μου στοίχισε πολύ η απώλεια του, γιατί μεγάλωσα μαζί του. Σταμάτησα να τρώω, να έχω το οποιοδήποτε ενδιαφέρον για τη ζωή, να μη με νοιάζει η επόμενη μέρα.

Πίσω, λοιπόν, στην ιδέα μου πως έχω κάτι κακό και συγκεκριμένα στον εγκέφαλο μου. Οι πονοκέφαλοι, η ένταση που είχα και οι κρίσεις πανικού που πλέον είχαν αυξηθεί με οδηγήσαν τελικά σε μια ψυχίατρο/νευρολόγο. Αφού με εξέτασε ενδελεχώς, με ρώτησε αν θέλω να κάνω μαγνητική τομογραφία, προκειμένου να φύγει από το μυαλό μου αυτή η άσχημη κι έμμονη ιδέα. Είπα αμέσως ναι και πράγματι έκανα την εξέταση, η οποία δεν έδειξε τίποτα παθολογικό. Και πάλι όμως ο ύπνος δεν ήταν επιλογή, ο πονοκέφαλος δεν είχε φύγει και το μυαλό μου δεν έβρισκε ησυχία, οι σκέψεις ήταν πολλές, to say the least. Οπότε επισκέφθηκα ξανά την ψυχίατρο και μου έδωσε τη διάγνωσή της: γενικευμένη αγχώδης διαταραχή, με μία δόση κατάθλιψης, διότι θρηνούσα. Μαζί με τη διάγνωση, μου έδωσε και μία συνταγή για τα πιο ήπια αντικαταθλιπτικά που υπάρχουν.

Άγχος, πάντα με συντρόφευε. Στο σχολείο, στις φιλίες μου, στο σπίτι μου με τους γονείς μου. Μην τους απογοητεύσω μεγαλώνοντας, μην πω κάτι λάθος, να επιλέξω πολύ προσεκτικά τις λέξεις μου, να μην πληγώσω τους άλλους κι ας πληγωθώ εγώ. Η διάγνωσή μου σε ηλικία 23 ετών και η αγωγή μου δεν άρεσαν ιδιαίτερα στον πατέρα μου, ούτε και στη μητέρα μου. Δεν ήθελαν να παίρνω χάπια για να είμαι καλά. Λάθος, δεν ήθελαν να παίρνω αντικαταθλιπτικά, παρόλο που με έβλεπαν να κλαίω μέρες ολόκληρες και με μία μόνιμη πρεμούρα να με διακατέχει. Αλλά δεν ήθελαν και να κλαίω. Έχοντας χάσει 10 κιλά (να αναφέρω πως είμαι 1.75 και κανονικά ζυγίζω 65 κιλά), τον ύπνο μου και όποια διάθεση είχα, ξεκίνησα την αγωγή μου, πήγα σε ψυχολόγο και σιγά σιγά δεν έγινα ο παλιός μου εαυτός, καθώς ανακάλυψα πως πρέπει να βιώνω όλο το φάσμα των συναισθημάτων που υπάρχει.

Ένα χρόνο και κάτι από τη διάγνωσή μου, παλεύω ακόμα με το άγχος μου και τις ιδέες μου, έχοντας μάθει όμως και σε κάποιο βαθμό να το διαχειρίζομαι. Ο πατέρας μου ακόμα δεν θέλει να έχω άγχος και μου λέει συχνά πως πρέπει να το αποβάλλω. Η γιαγιά μου θεωρεί πως δεν έχω άγχος κι ακόμα κι αν έχω, αυτό πρέπει να είναι μόνο δημιουργικό. Με στεναχωρεί που η μητέρα μου συμφωνεί μαζί της και δεν θέλει, σύμφωνα με τα δικά της λόγια, να με βλέπει λυπημένη. Ναι, υπάρχουν μέρες που δεν θέλω να κάνω τίποτα, παρά να κλαίω και να αγχώνομαι με όλες τις σκέψεις μου. Έρχονται όμως κι εκείνες οι μέρες που χαίρομαι να υπάρχω, με όλη μου τη διαταραχή στο είναι μου, κι αυτές οι μέρες είναι πλέον περισσότερες από τις άσχημες. Το άγχος μου δε με καθορίζει, αλλά συνυπάρχω με αυτό και δεν φοβάμαι πλέον τόσο όσο πριν από ένα χρόνο και κάτι. Η βοήθεια από ειδικούς είναι ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να κάνει κάποι@ για το άτομο του. Απλώς θέλει χρόνο, και χαίρομαι που δεν στερήθηκα αυτόν τον χρόνο.

ΑΠΟ ΤΗΝ Κωνσταντίνα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News