Καλησπέρα σε ολ@!
Να μαι κι εγώ με μια ιστορία που μόλις συνέβη και θέλω τη γνώμη κ τις δικές σας εμπειρίες!
Πριν 6 μήνες έγινα για πρώτη φορά μαμά, έχω ένα υπέροχο κοριτσάκι! Ακόμα δεν έχω πάει στη δουλειά, έχω πάρει το 9μηνο κ ως τώρα την χαίρομαι κάθε μέρα με τα δύσκολα αλλά και τα όμορφα της μητρότητας.
Σ αυτό το σημείο να πω πως γενικά είμαι άτομο αγχωδες και φοβικο και έχω και διαγνωσμενη . Γενικά αν μπορώ να το πω με μια λέξη, σε όλα αποζητώ τον μεγαλύτερο δυνατό έλεγχο αλλιώς με τρώει η αγωνία, οι σκέψεις και τα χειρότερα σενάρια που πάντα πιστεύω/φοβάμαι πως θα συμβούν.
Φυσικά, όπως φοβόμουν, αυτό έχει περάσει κ στη σχέση μου με το παιδί μου. Έχω δύο γονείς που υπερλατρευουν την εγγονή και ακούν κ τις οδηγίες μου όταν τους την αφήνω καμία φορά για να πάμε σούπερ μάρκετ ή σε κάποια υποχρέωση.
Μένουμε κυριολεκτικά σε διπλανες πολυκατοικίες και θα κρατούν εκείνοι τη μικρή από Σεπτέμβρη που θα ξεκινήσω δουλειά.Το πρόβλημα είναι πως όταν δεν έχω το μωρό μαζί μου, φοβάμαι πως κάτι θα κακό θα γίνει. Αν την πάνε οι παππούδες βόλτα με το καρότσι, φοβάμαι πως θα τους χτυπήσει αυτοκίνητο. Αν την ταισουν φοβάμαι πως θα πνίγει. Αν απλά την έχουν αγκαλιά φοβάμαι ότι θα σκονταψουν κ θα πέσει κατω μαζί τους. Ή αν την κάνουν μπάνιο πως θα τους γλίστρησει απ τα χέρια.
Έχω κάνει πολλά χρόνια ψυχοθεραπεία κ ξερω να εντοπίζω αυτές τις σκέψεις κ να κατανοώ πως είμαι υπερβολική και πως όλα αυτά είναι στο μυαλό μου. Αλλά ακούμε τόσα πολλά κάθε μέρα..αναθεματισμενες ειδήσεις… Όπως καταλαβαίνετε η δυσφορία πάει σύννεφο. Φοβάμαι πολύ!
Και η αφορμή που με έκανε να σας γράψω:Σήμερα πήγαμε σε παιδοτοπο με φίλη μου κ το παιδί της, και πήρε για πρώτη φορά το μωρό μου αγκαλιά. Το έκανε αεροπλανάκι, το κούναγε πέρα δωθε, το γύρναγε γύρω γύρω. Η μπέμπα μια χαρά ήταν. Εμενα όμως μ έλουσε κρύος ιδρώτας κ σκεφτόμουν πως σίγουρα θα της πέσει όπως κάνει, κ πήγαινα δίπλα να το πιάσω εγώ το παιδί αν της γλίστρησει. Σφιγμένη ημουν όλο το δίωρο! Δεν ευχαριστήθηκα τίποτα απ τη βόλτα . Και το χειρότερο είναι πως και τους γονείς μου και τη φίλη μου τους εμπιστεύομαι πολύ γενικα σε όλα τα υπόλοιπα θέματα. Εκτός απ το παιδί.
Με το παιδί τον μόνο που εμπιστεύομαι απόλυτα είναι ο άντρας μου που είναι φοβερά προσεκτικός! Νιώθω τρελή, ότι θα καταστρέψω τη ζωή του παιδιού μου με αυτή την υπερπροστατευτικοτητα. Θελω να το ξεπεράσω. Τρέμω τη στιγμή που θα πρέπει να γυρίσω στην – κατά τ άλλα αγαπημένη μου – δουλειά.
Τι μπορώ να κάνω για να μην νιώθω έτσι; Εσείς έχετε νιώσει ποτέ κάτι παρόμοιο κι αν ναι τι σας βοήθησε;
Σας ευχαριστώ κ ελπίζω να μη σας έπρηξα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – ΚοντρολΦρικ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ξεκίνα ψυχοθεραπεία , άμεσα! Μόνο αυτό θα σε βοηθήσει, οτιδήποτε άλλο σου πούμε δεν θα βοηθήσει, τουλάχιστον όχι ουσιαστικά. Διάβαζα την επιστολή σου και είπα μέσα μου πως θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ πριν οκτώ χρόνια!!! Αυτή η ανάγκη για απόλυτο έλεγχο μόνο κακό μπορεί να κάνει σε σένα και το παιδί.
Μη συγχέεις την πρόληψη με τον έλεγχο, είναι μεγάλη παγίδα.
υγ: είμαι σίγουρη ότι η φωτό , με τη μαμά ομπρέλα και το παιδί που δείχνει να μη χαμογελάει, δεν είναι καθόλου τυχαία…
Απευθύνσου σε κάποιον ειδικό, πρώτα για σένα την ίδια και μετά για το παιδί σου. Είμαι, ή για την ακρίβεια, έχω υπάρξει το παιδί σου. Είχα μια τρομερά υπερπροστατευτική μαμά, που εμπιστευόταν μόνο τον εαυτό της, και οριακά τον μπαμπά μου, ο οποίος ήταν εξαιρετικά προσεκτικός. Την κατέτρωγε (και την κατατρώει ακόμα, ενώ είμαι 39) το άγχος και λέει ότι δεν ηρέμησε ούτε μια μέρα από την ώρα που γεννήθηκα. Κι εγώ, όμως, ανέπτυξα μια τρομερή εξάρτηση από εκείνη, που επηρέασε απίστευτα τη ζωή μου, τις παρέες μου, τις ερωτικές μου σχέσεις. Όταν την αποχωρίστηκα για να πάω να σπουδάσω,… Διαβάστε περισσότερα »
Πολυ ωραια και ενδιαφέρουαα απάντηση! Κι εμενα η μαμά μου ειναι μεγάλο control freak και εχω καταληξει να μεινω πολύ πισω σε καποιους κομβικους τομείς στην ηλικία μου αλλά και να καταλήξω κι εγω ένα. Μάλλον ειναι γονιδιακό το ζήτημα.
Αρχικά μην αισθάνεσαι τρελή, έχεις διαγνωστεί με αγώδη διαταραχή που είναι μια πάθηση, αν έχεις σταματήσεις την ψυχοθεραπεία ξεκίνησέ την πάλι γιατί θα σε βοηθήσει. Αν συνεχίσεις έτσι πάντως θα “τρελαθείς” και θα δυσκολέψεις σε μεγάλο βαθμό την ζωή του παιδιού σου. Είμαι κι εγώ control freak αλλά όχι στον βαθμό που είσαι εσύ. Εγώ ήθελα να φτιάχνω εγώ το φαγητο της μικρής, να ακολουθούνται τα ωράριά της και η ρουτίνα της επ ακριβώς, να αποφασίζω τι ρούχα θα φορά (για το θέμα ζέστης κρύου), αποφάσισα εγώ τον τρόπο σίτισης και ύπνου, με την συμφωνη γνώμη του άντρα μου βέβαια.… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό το γράμμα οριακά θα μπορούσε να το έχει στείλει η μάνα μου. Πρακτικά δε θα μπορούσε γιατί θεωρεί ότι η συμπεριφορά της είναι ολοσωστη. Ναι, όντως θα δημιουργήσεις πρόβλημα στο παιδί. Ξέρεις ήδη ότι είναι δικό σου το θέμα (η δική μου είναι ακόμα σε πλήρη άρνηση) αλλά δε φτάνει. Πρέπει ή να το αντιμετωπίσεις, ή να το καταπιείς γιατί αλήθεια η κόρη σου δε φταίει σε τίποτα και μεγαλώνοντας, αν δεν μπορείς να δείξεις εμπιστοσύνη και στην ίδια, θα αρχίσει να καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά και να ασφυκτιά. Δεν ξέρω πως μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις εντοπίσει το πρόβλημα, είναι θετικό που το αναγνωρίζεις, οπότε το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ξεκινήσεις και πάλι ψυχοθεραπεία. Ο,τι κι αν ακούσεις εδώ δε θα σε κάνει να αλλάξεις συμπεριφορά. Ανέλαβε δράση τώρα που το παιδί είναι ακόμα μικρό, για χάρη δική της και για καλό δικό σου.
Παρά πολύ γνώριμα όσα διάβασα. Πέρα από ψυχολόγο που σίγουρα θα βοηθήσει, σου λέω και μερικές σκέψεις που με βοήθησαν σε ένα βαθμό. Δεν εξαρτώνται όλα από εμάς. Είναι μικρό ακόμα το παιδί σου, αλλά έχοντας μια τέτοια συμπεριφορά θα δεις και μόνη σου πως θα παίρνεις πολύ προσωπικά όλα τα επιτεύγματα ή τα λάθη του παιδιού σου. Θα τα κάνεις δικά σου. Έχε κατά νου ότι δεν είναι. Είναι διαφορετικοί άνθρωποι και ότι καλό ή κακό είναι δικό τους, όχι δικό σου. Σε σχέση με το ότι θα χτυπήσει, πληγωθει, αρρωστήσει κλπ, πάρε απόφαση ότι δεν είναι στο χέρι… Διαβάστε περισσότερα »
Καλησπέρα! Είναι συγκλονιστικό το ποσό κοινές είναι οι σκέψεις, οι ανησυχίες και οι ιδεοληψίες όσων έχουν (έχουμε) αγχώδεις διαταραχές. Εγώ έχω διαγνωσμένη Ιδεοψυχαναγκαστικη Διαταραχή (OCD). Η κόρη μου είναι 7 μηνών και σκέφτομαι κι εγώ τα ίδια. Πριν από έναν μήνα ξεκίνησα να δουλεύω πάρα πολύ λίγες ώρες και φοβόμουν πολύ που θα άφηνα την μικρή μου με τη μαμά μου, παρότι η μητέρα μου είναι βασικός φροντιστής. Όμως, τελικά η όλη κατάσταση είναι διαχειρίσιμη. Μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε σιγά σιγά, μέρα με την ημέρα. Ξέρω πόσο δύσκολο είναι αυτό για σένα, το βιώνω, δεν είσαι μόνη και δεν είσαι η… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω διαγνωστεί κι εγώ με αγχώδη διαταραχή και μπορώ να καταλάβω από πρώτο χέρι πως αισθάνεσαι αν και δεν έχω παιδιά. Με τα χρόνια και την ψυχοθεραπεία έχω μάθει πλέον να διαχειρίζομαι τα συμπτώματα που περιγράφεις στην καθημερινότητά μου όμως και πάλι επενέρχονται μια στο τόσο (όταν υπάρξει κάποιο trigger) και τότε υπάρχει ο κίνδυνος να ξεφύγω. Τέτοια περιστάτικα πλέον μου συμβαίνουν σπάνια (το τελευταίο ήταν 2.5 χρόνια πριν και το προηγούμενο 6 χρόνια πριν), αλλά κρατάνε μήνες. Αυτός είναι και ένας από τους κύριους λόγους που κλίνω στο ότι δεν θέλω να κάνω παιδιά. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι αν… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτή η κατάσταση που περιγράφεις είναι ακριβώς η δική μου μαμά ! Επειδή και η δική μου μαμά δεν με εμπιστευοταν σε άλλους , αρχισα πολύ αργά να κοινωνικοποιουμαι γεγονός που επηρέασε κατά πολύ την ανάπτυξη μου θεωρώ . Κάνε ψυχοθεραπεία επειγόντως γιατί μακροπρόθεσμα θα επηρεάσεις αρνητικά το μεγάλωμα του παιδιού σου!
Να πας σε ψυχολόγο!