Ύστερα από αρκετά χρόνια σε μια καταπιεσμένη σχέση, και σε ένα καταπιεσμένο θεσμό οικογένειας κάνω αυτό που θέλω.
Αρχικά, ας πω πως μεγάλωσα σε μια πατριαρχική οικογένεια, που πολλά δεν επιτρέπονταν, όπως η έξοδοι σε νυχτερινά μαγαζιά, οι βόλτες μέχρι το βράδυ, δηλαδή σπίτι σχολείο, σχολείο σπίτι. Και όλα αυτά κατά τον πατέρα μου, ο οποίος ουσιαστικά έκανε κουμάντο στις ζωές μας και στο τι θα γίνεται στο σπίτι. Ήταν αυστηρός, αλλά κακός δεν ήταν. Μας αγαπούσε, μας φρόντιζε, αλλά είχε “μεσαιωνικά μυαλά” και τον ενδιέφερε πολύ η γνώμη του κόσμου.
Μόλις τελείωσα το σχολείο, εννοείτε δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να σπουδάσω, και έτσι μου έκαναν προξενιό ένα άντρα από τα μέρη μας. Ήμασταν για αρκετά χρόνια μαζί, είχαμε κάνει και αρραβώνα, αλλά ήταν πολύ καταπιεστικός. Χειρότερος και από τον πατέρα μου. Δεν με άφηνε να είχα φίλες, να κάνω εξόδους μόνη μου, και το μόνο που έκανα ήταν να κάθομαι σπίτι, να μαγειρεύω, και να είμαι σαν μια γυναίκα μιας άλλης εποχής. Μείναμε μαζί για οκτώ χρόνια, έως ότου δεν άντεξα άλλο, και μάζεψα τα πράγματά μου και έφυγα. Τα προβλήματα δεν σταμάτησαν εκεί. Ο πατέρας μου ήταν κάθετος σε αυτό, μου είπε πως δεν δέχεται να χωρίσω, και πως αυτά δεν τα κάνουν οι σοβαρές κοπέλες. Αντίθετα ο άντρας μου, λόγω που δεν μπορούσα να του προσφέρω παιδιά, η μάλλον έτσι είχε σχηματίσει στο μυαλό του εκείνος, λόγω μιας αποτυχημένης εγκυμοσύνης, μου είπε πάνω στο καβγά μας, πως έτσι κι αλλιώς καλύτερα έτσι, γιατί ούτε ένα παιδί δεν ήσουν ικανή να μου προσφέρεις. Το ίδιο ακριβώς μου είπε και η οικογένεια του. Μέχρι που για να τελειώσει όλο αυτό, μπήκε στη μέση η μαμά μου, η οποία τόσα χρόνια δεν μιλούσε, και μίλησε τώρα. Είδα μια άλλη γυναίκα στα μάτια της, μια γυναίκα που προσπαθούσε χρόνια να βγάλει από μέσα της. Την είπε του πατέρα μου, λέγοντας του, πως δεν έχει δικαίωμα στις ζωές μας, και πως καλό είναι να μας αφήσει να κάνουμε αυτό που θέλουμε εμείς. Ο πατέρας μου εννοείτε συνέχισε να είναι κάθετος.
Εντελη όμως όλα καλά.
Μετά τον χωρισμό μου, κατέβηκα στην Αθήνα, και επιτέλους κάνω αυτό που μαρεσει. Ζω, και αναπνέω καθαρό αέρα που τον είχα στερηθεί χρόνια. Έχω την δική μου δουλειά, και σκέφτομαι να σπουδάσω, έστω και στα 29 μου. Άφησα πίσω τη καταπιεσμένη οικογένεια μου, που εννοείτε έχουμε καλές σχέσεις και επιτέλους κατάλαβαν με τι άνθρωπο με “πάντρεψαν”.
Τώρα απλά “ΖΩ”. Και στα χρόνια που δεν “ζούσα” κατάλαβα πόσο σημαντική, και πόσο όμορφη είναι ζωή.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ιωσηφίνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
1) γιατί “εννοείται” ότι θα έχεις σχέσεις με την καταπιεστική οικογένεια σου; Καθόλου δεν εννοείται,δεν είναι υποχρέωση σου να διατηρείς σχέσεις με κάποιον που σε καταπίεζε εσένα και τις ανάγκες σου. Σκέψου το.
2) είσαι 29, που μου κάνει τρομερη εντύπωση το προξενιό,λες και γεννηθηκες στα 80ς…αν και μάλλον δεν θα έπρεπε να σοκαρομαι. Για την Ελλάδα μιλάμε
3) καλά θα κάνεις που σπουδάζεις εφόσον θες. Έχω πάρα πολλές συμφοιτήτριες και συμφοιτητές των 30 αλλά κυρίως των άνω των 40 που σπουδάζουν σε αυτή τη δεκαετία της ζωής τους
Διαβάζω το κείμενο και λέω εντάξει, η γράφουσα θα είναι καμιά πενηνταριά η λιγότερο, εντάξει δεν είναι αλλά έστω, αλλά ρε παιδιά 29 χρόνων;; Από ποιον αιώνα ήρθε αυτός ο άνθρωπος; Επιτέλους πού η μητέρα πάτησε πόδι και όλα έληξαν μια χαρά. Αλλά γιατί μπαίνει “εννοείται” στο τέλος; Όποιος δεν νιώθει καλά με την οικογένειά του, μια χαρά ξεκόβει, βέβαια αν εσύ βρήκες όλη αυτή την δύναμη και τους συγχώρεσες, μπράβο ειλικρινά