Προσωπική ιστορία: Ως γυναίκα δεν θα βρω κάποιον σαν εσένα, μπαμπά…

Έπεσε το μάτι μου σε άρθρο μεγάλου ειδησεογραφικού σάιτ για την υπόθεση διάσημου ζευγαριού με παιδιά. Πήγαν στα δικαστήρια γιατί ο πατέρας δεν κατέβαλε για μεγάλο διάστημα την διατροφή. Από κάτω όπως φαντάζεστε τα σχόλια έδιναν και έπαιρναν. Μια δήλωση λοιπόν σαν παιδί χωρισμένων γονιών, έστω και για τον έναν μπαμπά που θα το διαβάσει. Επίσης μια δήλωση από μια γυναίκα που δυνητικά μπορεί να βρεθεί σε αυτή την θέση.

Όταν ζούσαμε όλοι μαζί, ο μπαμπάς άφηνε τα χρήματα στο συρτάρι. Η Μαμά μέχρι να πάω σχολείο δεν δούλευε. Στο πορτοφόλι της είχε την κάρτα του μπαμπά που ήξερα πως είναι για κάτι έκτακτο, πολλές φορές θεωρούσα πως το έκτακτο είναι μια τυχερή σακούλα ή ένα παιχνίδι δίπλα σε περίπτερο.

Η Μαμά τα έκανε όλα, με έντυνε, με τάιζε. Πηγαίναμε μαζί να πληρώσουμε λογαριασμούς, στο σούπερ πάντα ήμουν στο καρότσι και διαλέγαμε τα ψώνια. Μπαίναμε στο ένα ταξί μετά το άλλο και μου έδειχνε τους δρόμους τα μαγαζιά, μου εξηγούσε τον κόσμο, μάλλον για να μην βαριέμαι. Με πήγαινε στην μητέρα της και γιαγιά μου, η οποία μεγάλωνε τα δυο ξαδέρφια μου για να παίξω. Πάντα πριν πάμε στο σπίτι της γιαγιάς σταματούσαμε σε ένα μαγαζί και μου ψώνιζε κάποιο ρουχαλάκι. Με άφηνε εκεί το μεσημέρι με ένα ταπεράκι φαγητό.

Εκείνη έφευγε και γυρνούσε πίσω, να ξυπνήσει τον μπαμπα να πάει για δουλειά, να καθαρίσει να πλύνει να μαγειρέψει. Νωρίς το απόγευμα με έπαιρνε πίσω. Με έβαζε για ύπνο για μια ωριτσα. Μετά ξυπνούσαμε πάλι και αφού έτρωγα κάτι (που πάντα είχε ετοιμάσει η Μαμά) πηγαίναμε βόλτες. Η Μαμά έπινε καφέ και εγώ δίπλα της έπαιζα στην παιδική χαρά. Έκανα φίλους. Τις Κυριακές πηγαίναμε να φάμε πάντα στο μαγαζί του μπαμπά. Μετά χώρισαν. Η Μαμά και εγώ φτιάξαμε το δικό μας σπίτι, μακριά από εκεί που μέναμε. Ήταν τόσο όμορφο και προσεγμένο γιατί πάντα έλειπε κάποιος.

Εγώ πλέον πήγαινα σχολείο. Το μεσημέρι η Μαμά με άφηνε σπίτι και έφευγε. Στο σπίτι με περίμενε μια κυρία, πολύ καλή. Δεν θυμάμαι το όνομα της. Θυμάμαι όμως η Μαμά της έδινε χρήματα που τα χε δέσει με λαστιχάκι. Της είχε πει, αυτά είναι τα λεφτά του μπαμπά;

Η Μαμά μου είχε πει τότε πως αυτά τα λεφτά ήταν δικά μας, τα είχαμε εγώ και αυτή. Έψαχνα κάθε Δευτέρα το συρτάρι, τα λεφτά του μπαμπά δεν υπήρχαν. Ούτε ο μπαμπάς. Μια φορά με πήγε η Μαμά στο σπίτι του μπαμπά. Δεν βγήκαμε έξω ο μπαμπάς δεν ήταν πολύ χαρούμενος.

Μια ακόμα όταν ξύπνησα ο μπαμπάς ήταν στο σαλόνι και είχε γεμίσει τον χώρο με δώρα . Μια ακόμα είχαμε βγει για φαγητό. Μέσα σε έναν χρόνο 3 φορές είχα δει τον μπαμπά μου και την Μαμα μου την έβλεπα κάθε βράδυ. Ήταν κουρασμένη πάντα. Είχε κρυφακούσει την Μαμα να λέει πως ο μπαμπάς πήρε αυτοκίνητο και πως εμείς δεν έχουμε να φάμε. Είχαμε είναι η αλήθεια, δεν το κατάλαβα τότε αυτό. Μια άλλη φορά η Μαμά έκλαιγε στο μπάνιο. Δεν ήξερε ότι την ακούω. Μια ακόμα πήγαμε σε έναν δικηγόρο. Δεν είχε πού να με αφήσει, και έτσι καθόμουν από έξω και έκανα ερωτήσεις σε μια κυρία. Η Μαμά μετά από αυτό μου εξήγησε πως η Μαμα και ο μπαμπάς χρειάζονται έναν άνθρωπο να τους εξηγήσει πως πρέπει να μοιράζονται τα χρήματα.

Εγώ βέβαια θυμόμουν πως δεν είχαμε πλέον τα λεφτά του μπαμπά. Μετά αρρώστησα. Όπως πηγαίναμε στο ιατρείο του γιατρού με το ταξί περάσαμε από το γήπεδο της ομάδας μας, εμένα και του μπαμπά. Μου έλειπε πολύ. Η γιατρός ζήτησε από την Μαμά πολλά λεφτά γιατί μετά μάλωσαν πολύ δυνατά στο τηλέφωνο. Εγώ του είπα πως πέρασα απο το γήπεδο μας. Ξανά μάλωσαν.
Έτσι περίπου ήταν η ζωή όσο δεν καταλάβαινα γιατί η Μαμά και ο μπαμπάς μαλώνουν. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως ο μπαμπάς δεν έδινε διατροφή. Φυσικά άρχισε να πληρώνει φροντιστήρια για μένα και μετά άρχισε να μου δίνει χρήματα στο χέρι σαν έφηβη.

Σαν ενήλικη ξέρω πως τα λεφτά αυτά ήταν ψίχουλα. Η μάνα μου έπρεπε να με μεγαλώσει μόνη της. Να πληρώσει ενοίκιο και λογαριασμούς. Να μου πάρει παιχνίδια και ρούχα. Να γεμίσει το ψυγείο, να κάνουμε πάρτι στα γενέθλια μου. Να πάμε διακοπές. Ο μπαμπάς σε όλο αυτό απαντούσε πως την ζούσε όλα αυτά τα χρόνια.

Δεν μου έλειψε κάτι. Η Μαμά τα κατάφερε. Ισως να χα μάθει κιθάρα όμως ή μια δεύτερη γλώσσα. Ίσως να έβλεπα περισσότερο την Μαμά και τον Μπαμπά. Ίσως να μην έκλαιγε στο μπάνιο. Ισως να αγόραζε κάτι για τον εαυτό της, η ένα αμάξι για να μην παίρνουμε ταξί. Τα λεφτά μπαμπά, δεν ήταν για την Μαμά. Ήταν για εμένα. Για να μην μου λείπει η Μαμά. Για να μάθω κιθάρα ή πιάνο. Για να μην κλαίει η Μαμά. Για να μην πάμε σε δικηγόρο. Εγώ μπαμπά, είχα τα ίδια έξοδα και μετά το πέρας του γάμου σας. Ήμουν ακόμα η κόρη σου μπαμπά. Η Μαμά είχε σύντροφο ναι, αλλά δεν έτρωγε μαζί του τα λεφτά. Τα λεφτά ήταν δικά μας.

Και μπαμπά, σ αγαπάω πολύ γιατί καθώς μεγάλωνα σε έβλεπα περισσότερο από ότι εκείνη την πρώτη χρόνια. Αλλά σου κρατάω κακία γιατί δεν άφησες την Μαμά να είναι χαρούμενη και αυτό μου κόστισε. Μπορεί να σου χω αδυναμία και να περάσαμε καλά μαζί, αλλά σαν γυναίκα στο κρατάω και ελπίζω να μην βρω κάποιον σαν εσένα μπαμπά.

ΑΠΟ ΤΟΝ – Μ

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News