Οι περισσότεροι έχουν κάτι καλό να θυμούνται από τη παιδική τους ηλικία… Εγώ το μόνο που θυμάμαι, είναι η μυρωδιά του αλκοόλ να περιλούζει όλο το σπίτι.
Με λένε Άννα και είμαι 27 ετών. Έχω τελειώσει αρχαιολογία και δουλεύω σε μια καφετέρια ως σερβιτόρα (κλασσική περίπτωση πτυχιούχου που δουλεύει ως σερβιτόρος ενώ έχει πτυχίο λολ) anyway.
Είχα την ανάγκη να πω κάτι που δεν μοιράζομαι εύκολα. Τη στιγματισμένη παιδική μου ηλικία. Είμαι μέλος μονογονεϊκής οικογένειας, που αποτελείται από εμένα, άλλα δύο αδέρφια, και τη μητέρα μου. Ο πατέρας μου μας άφησε από ναρκωτικές ουσίες όταν ήμουν ήδη 7, και τα αδέρφια μου λίγο πιο μικρότερα.
Η μητέρα μου είχε από πάντα ένα εθισμό στο αλκοόλ, αλλά και στο τσιγάρο (χασίς), με σκοπό μετά τον θάνατο του πατέρα μου, να είχε αυξήσει ραγδαία αυτο τον εθισμό. Σαν μεγαλύτερη της οικογένειας, αναγκάστηκα να τη “νταντευω” όταν ήταν μεθυσμένη. Δεν το έκανα ποτέ από υποχρέωση, το έκανα από αγάπη και από την αδυναμία που της είχα.
Είχαμε βέβαια τη βοήθεια της γιαγιάς μου (της μαμάς της μητέρας μου) η οποία αναγκαστικά βοηθούσε στο έπακρο για να μη μας λείψει τίποτα, από τη στιγμή που η μητέρα μου ήταν σε αυτή τη κατάσταση. Θυμάμαι επίσης, να βιώνω bullying στο σχόλιο, και τα παιδιά να με χαρακτηρίζουν ως “το παιδί της πρεζους” κτλ. Πάντα τα κρατούσα μέσα μου, και το βράδυ πριν κοιμηθώ καθόμουν κάτω από τα σκεπάσματα και έκλαιγα με λυγμούς. Δυστυχώς τότε δεν είχα κάποιο άνθρωπο να συζητήσω, για αυτό προτιμούσα να κλείνομαι στον εαυτό μου.
Μέχρι που η μητέρα μου αποφάσισε να αλλάξει, όταν με δική της πρωτοβουλία επισκέφθηκε ένα κέντρο απεξάρτησης για το αλκοόλ. Λίγο καιρό αργότερο, βγήκε καθαρή έξω και πραγματικά ένιωθα ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου και ταυτόχρονα ο ευτυχισμένος.
Όλα αυτά μέχρι την εφηβεία μου…
Η μητέρα μου μερικά χρόνια αργότερα, και μάλιστα στην αρχή της εφηβείας μου, ξεκίνησε πάλι το αλκοόλ μετά τον χωρισμό της με μια σχέση που είχε. Ήταν δύσκολα τα χρόνια της εφηβείας μου, διότι τα παιδικά τραύματα μου επανήλθαν ξανά.
Σίγουρα δεν ήταν όπως τις προηγούμενες φορές, αλλά οι φορές ήταν σίγουρα πολλές που γυρνούσε στο σπίτι λιώμα, και κοιμόταν με τις ώρες.
Η γιαγιά μας ήταν η μοναδική μας σωτηρία. Διαφορετικά θα μας είχε πάρει η πρόνοια, πράγμα που δεν το ήθελα γιατί ήθελα να έχω εγώ τον έλεγχο για τη κατάσταση της μητέρας μου. Μόνο εγώ ήξερα πως να τη τακτοποιήσω όταν εκείνη ήταν σε αυτή τη κατάσταση.
Μη ξεχνάμε βέβαια και τα μικρότερα αδέρφια μου, τα οποία και εκείνα με τη σειρά τους βοηθούσαν, αλλά δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να τα βάλω στη διαδικασία να βλέπουν τη μητέρα μας έτσι, για αυτό κάθε φορά προσπαθούσα να τα απασχολήσω με κάτι στο δωμάτιο τους, με σκοπό να μην δουν τη μαμά μας σε αυτό το χάλι.
Πάμε στο σήμερα. Σήμερα έγινα επιτέλους ανεξάρτητη. Κατάφερα να σπουδάσω (κάτι που δεν ήθελα, αλλά τουλάχιστον έχω ένα χαρτί στα χέρια μου) έχω μια σταθερή δουλειά, και με την οικογένεια μου τα πάω τέλεια.
Η μητέρα μου είναι υπό την επίβλεψη της θείας μου πλέον, καθώς παλεύει ακόμη με το αλκοόλ. Δεν μπορώ να τη βλέπω σε αυτή τη κατάσταση. Όσα χρόνια και αν έχουν περάσει, δεν συνηθίζεται αυτή η κατάσταση. Προφανώς και δε ντρέπομαι για τη μητέρα μου, ίσα ίσα είμαι περήφανη για εκείνη, γιατί παρόλο τη κατάσταση που βιώνει όλα αυτά τα χρόνια, ποτέ δεν σήκωσε χέρι σε εμάς, και δεν μας άσκησε ποτέ κανένα είδους βίας. Για αυτό και μόνο τη θαυμάζω.
Αυτή ήταν η ιστορία μου. Κακήν κακώς, κατάφερα να φτάσω μέχρι εδώ χωρίς ψυχολογικά (χΔ).
Σας ευχαριστώ όλους!
ΑΠΟ ΤHΝ – Άννα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κοριτσάκι μου μόνο μπράβο σού αξίζει για τη δύναμη ψυχής που έχεις δείξει μέχρι τώρα. Σου εύχομαι τα καλύτερα από ‘δω και πέρα και να πραγματοποιήσεις όλα αυτά που τόσα χρόνια είχες θυσιάσει.