Προσωπική ιστορία: Οι γονείς μου είναι εξαιρετικά αντικοινωνικοί, σε ανησυχητικό επίπεδο

Καλησπέρα .

Το πρόβλημα που με απασχολεί έχει να κάνει με την υπερβολικά αυστηρή και συντηρητική οικογένεια μου.

Αγαπώ την οικογένειά αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι είναι δύσκολη περίπτωση. Σαν παιδί δεν θυμάμαι να είχαμε ποτέ ηρεμία στο σπίτι. Τσακωμοί, φωνές, εντάσεις, άσχημες κουβέντες. Όχι σε κακοποιητικό επίπεδο αλλά σίγουρα τοξικό.

Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου ελεύθερο σαν παιδί. Είχα ωριμάσει αρκετά νωρίς και λόγω της άσχημης κατάστασης που επικρατούσε στο σπίτι είχα ,όπως όλοι μας στο σπίτι, μια μόνιμη μελαγχολία. Σχεδόν κατάθλιψη, η οποία προφανώς έβγαινε και έξω χωρίς να το θέλω.

Οι γονείς μου είναι αρκετά απομακρυσμένοι μεταξύ τους, θα έλεγε κανείς ότι δεν ταιριάζουν καθόλου πια, έχουν μονίμως αρνητική ενέργεια, φέρνουν την καταστροφή, αγχώνονται με το παραμικρό και έχουν απαρχαιωμένες αντιλήψεις. Ο αδελφός μου (ετών 29) το ίδιο.

Έχω την ωριμότητα να καταλάβω πως έζησαν κι αυτοί σαν παιδιά, με τι γονείς και τι περιορισμούς αλλά πλέον η κατάσταση έχει ξεφύγει. Μέναμε στην επαρχία. Έφυγα για 3 χρόνια στην Αθήνα για σπουδές και δουλειά. Μετά από σκέψη και ορισμένες νέες αποφάσεις στη ζωή μου γύρισα ξανά πίσω.

Προς το παρόν δεν έχω δουλειά οπότε δεν μπορώ να νοικιάσω δικό μου σπίτι. Είμαι 22 και, αν και πολύ δύσκολη απόφαση, προς το παρόν μένω πάλι με τους δικούς μου στο ίδιο σπίτι. Όσο ήμουν μικρή παρόλο που μέσα μου βασανιζόμουν έκανα τα στραβά μάτια. Αλλά πλέον δεν μπορώ. Είμαι ενήλικη και αν μας έβλεπε κάποιος θα έλεγε ότι είμαι η μόνη φυσιολογική από την οικογένειά μου.

Είμαι κοινωνική, μου αρέσει να περνάω όμορφα, να κάνω νέες γνωριμίες, να βγαίνω έξω. Η οικογένεια μου δεν είναι κοινωνική. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, 1 φορά στα 4 χρόνια μπορεί να λάβουμε πρόσκληση για γάμο και η πρώτη τους κουβέντα είναι “τι δικαιολογία θα τους πούμε” για να μην πάμε.

Ο αδελφός μου, νέο παιδί δεν έχει φίλους, δεν είχε ποτέ επαφή με κοπέλα. Τίποτα. Μέσα σε 4 τοίχους κλεισμένος, βοηθάει τον πατέρα μου στα αγροτικά.

Είναι εξαιρετικά αντικοινωνικοί σε ανησυχητικό επίπεδο. Δεν τόλμησα ποτέ να αναφέρω ούτε καν στη μητέρα μου για την ερωτική μου ζωή. Οι γονείς μου πιστεύουν ότι δεν έχω μέχρι τώρα και γι’αυτό είμαι άπειρη και ανώριμη. Η αλήθεια είναι το ακριβώς αντίθετο.

Γνώρισα λοιπόν ένα αγόρι που είναι κι αυτό από επαρχία. Είναι αγρότης-κτηνοτρόφος κάτι που δεν αρέσει σε καμία περίπτωση στους δικούς μου και δεν παραλείπουν να μου το δείχνουν καθημερινά.

Μου ασκούν απίστευτο ψυχολογικό πόλεμο. Με τα χίλια ζόρια βγαίνουμε και είμαι με το ρολόι. Δεν το θέλουν όλο αυτό. Πάντα βρίσκουν κάτι κακό. Όλο με περιορίζουν. Μην αργήσω, μην πάω εκεί, μην μην μην. Δεν μπορούμε ούτε στο τηλέφωνο να μιλήσουμε. Τα θεωρώ αρρωστημένα όλα αυτά.

Νιώθω ότι χάνω τη ζωή μου. Ακόμη κι αν διαφωνούν μπορούν να μου πουν τους ενδοιασμούς τους αλλά μέχρι εκεί. Δεν έχω δώσει ποτέ δικαίωμα, δεν έκανα ποτέ έξαλλη (με την κακή έννοια) ζωή. Ήμουν πάντα συνεπής και σωστή με τις υποχρεώσεις μου και τους γύρω μου. Δεν ξέρω πια τι θέλουν. Ούτε εκείνοι ξέρουν νομίζω. Αυτοί ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα είναι το επάγγελμα. Εγώ ξέρω ότι θα έχουν το ίδιο πρόβλημα με κάθε αγόρι. Είναι όλα θέμα αντιλήψεων και κλειστού μυαλού. Δεν έχω παιδιά αλλά είμαι παιδαγωγός. Και έχοντας συναναστραφεί με παιδιά αλλά και με γονείς γνωρίζω 5 πράγματα παραπάνω.

Όσο για συζήτηση; Έχω προσπαθήσει άπειρες φορές. Η λογική λέει ότι όταν υπάρχει ένα πρόβλημα το συζητάμε. Μόνο που εδώ είμαστε πάλι η εξαίρεση. Τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει καν συζήτηση. Υπάρχει ο δικός μου μονόλογος και ο πατέρας μου που δεν βγάζει λέξη. Της υπόλοιπες είναι απλά ένας άσχημος τσακωμός που κάνει τα πράγματα χειρότερα. Ελπίζω να πάρω κάποια απάντηση. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας

ΑΠΟ ΤΗΝ – Έλενα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News