Προσωπική ιστορία: Οι φίλες μου με κατακρίνουν που βλέπω ποδόσφαιρο

Ισως είναι χαζό αυτό που θέλω να πω αλλά, οι φίλες μου κατακρίνουν το γεγονός ότι βλέπω ποδόσφαιρο. Κάθε φορά που μιλάμε και τους λέω πως βλέπω μπάλα παίρνω ως απάντηση μορφασμούς και βογκητά αποδοκιμασίας ως προς το εντελώς χαζό χόμπι μου. Δεν είναι κάτι σπουδαίο και δεν έχω προσπαθήσει ποτε να τις πείσω να με ακολουθήσουν σε αυτό. Επίσης δεν είμαι καμμένη με αυτό, έχω ζωή και έξω από τα γήπεδα. Ξέρω πως δεν βρίσκουν ενδιαφέρον στο κυνηγητό μιας μπάλας και δεν θέλω να βρουν, πραγματικά είναι κάτι που απολαμβάνω μόνη μου, όμως με ενοχλεί που αυτές προσπαθούν να με πείσουν για το ποσο χαζό και αντρικό είναι. Με κρίνουν που γνωρίζω από μπάλα και που όταν κάνω άσχετα πράγματα τυγχάνει να παίζει ένα ματς από πίσω. Ξέρω παρασκήνια, ξέρω από κανόνες, ξέρω από παίχτες κτλ κτλ. Και την ίδια στιγμή που παρακολουθώ όλα αυτά βάφω τα νύχια μου, γιατί πρέπει μια από τις δυο συμπεριφορές να με καθορίζουν; Θέλω να φωνάζω, να βρίζω και να το κάνω με μια μπυρα στο σαλόνι με τον σκύλο μου. Δεν θα μαλώσω με κανέναν, δεν θα βρίσω κανέναν δεν μπαίνει η ομάδα καν στις εξισώσεις της κοινωνικής μου ζωής. Είναι απλά ένα προσωπικό χόμπι όπως το να δω θέατρο η ταινία. Φυσικά δεν είναι ισάξια, προφανώς δεν μιλάμε για του ίδιου επιπέδου θεάματα, αλλά όντως κάνω κάτι κακό;

ΥΓ Το αγόρι μου που ανήκει στην αντίπαλη ομάδα είναι ο πρώτος μου σύντροφος που βλέπει μπάλα, μένουμε μαζί και έχουμε βάλει συνδρομητική. Τα σχόλια που ακούω για αυτό είναι κάπως προσβλητικά « καλά ο τάδε σε κάνει ότι θέλει» και «καλά του έβαλες και τηλεόραση δεν θα ξεκολλάει» ενώ εμείς απλά διασκεδάζουμε αραγμένοι στον καναπέ μας χαζεύοντας μπαλίτσα. Δεν το έχει επιλέξει αυτός, εγώ πήγα και διεκδίκησα την προσφορά άλλωστε. Είμαι μια ικανή κυρία που μπορεί να δει μπάλα χωρίς να την αναγκάσει ο κύριος της, ας ηρεμήσουμε

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αθηνά

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News