Γνώρισα τον Β. στο Κατάστημα Κράτησης Ναυπλίου, όπου μπήκα ως εθελόντρια.
Βαρυποινίτης αλλά ευγενής, χαμογελαστός και πολύ θρησκευόμενος. Απόφοιτος Δημοτικού, ξεχασμένος από τους δικούς του και ο πιο παλιός κρατούμενος των φυλακών.
Ήταν αδύνατο να μην τον προσέξω, καθώς έκανε τεράστιες προσπάθειες στη μελέτη, έχοντας βαριά δυσλεξία.
Με τον Β. κρατήσαμε επαφή και μετά τη λήξη των μαθημάτων μου. Του έκανα επισκεπτήριο 2 φορές τον μήνα με ειδική άδεια, αφού κανείς δεν τον επισκεπτόταν. Έφερνα μαζί και τα βιβλία Ιστορίας και Βιολογίας και σε ένα χρόνο τελειώσαμε την ύλη της Α’ Γυμνασίου.
Τον επόμενο Σεπτέμβρη έκανε αίτηση μεταγωγής στο Κ. Κ. Αγίου Στεφάνου Πατρών, όπου λειτουργεί Γυμνάσιο.
Φέτος θα πάρει το χαρτί της αποφοίτησης και θα συνεχίσει και στο Λύκειο. Ονειρεύεται να σπουδάσει Μαγειρική Τέχνη στα ΙΕΚ των φυλακών.
Την εβδομάδα που μας έρχεται θα πάρει την πρώτη του άδεια μετά από 10 χρόνια και θα τον φιλοξενήσω. Ο Β. είναι πλέον μέλος της οικογένειάς μου. Είμαι ευγνώμων που αν και τον συνάντησα στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του, έβαλα το λιθαράκι για να ανοίξει η πόρτα της επανένταξης κι αυτό είναι που μετράει.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Γκέλη Ν.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
πολύ συγκινητική ιστορία! Μπράβο για το θάρρος σου και την ανθρωπιά σου
Πολύ ωραίο! Απλά πρόσεχε γιατί είναι μια σχέση που ο ένας δίνει και ο αλλος κερδίζει. Αυτός εξελίσσεται με τη βοηθειά σου. Εσύ?
Σε μία κατάσταση όπου ο ένας υποστηρίζει κάποιον άλλον, ακόμα και αν πρακτικά δε φαίνεται να παίρνει τίποτα πίσω, όμως παίρνει τεράστια ανταμοιβή. Ανάλογα με τον άνθρωπο άλλοι μπορούν να αρκεστουν σε αυτό και άλλοι όχι.