Καλησπέρα σε όλους,
Εύχομαι όσοι είστε σε άδεια να χαλαρώνετε και όσοι δουλεύετε σύντομα να βρείτε χρόνο για ξεκούραση.
Έχω μια ερώτηση που αφορά την βία και συγκεκριμένα τα χαστούκια από γονείς.
Από την παιδική μέχρι την εφηβική ηλικία θυμάμαι τον πατέρα μου να μου έχει ρίξει κάποια δυνατά χαστούκια. Δεν ήταν συχνό φαινόμενο, όμως ίσως να έχω υποτιμήσει το τραύμα που μπορεί να έχει προκληθεί. Πχ μια φορά δεν καταλάβαινα κάτι στα μαθηματικά στο δημοτικό θύμωνε μου έριχνε ένα χαστούκι (2 φορές το θυμάμαι αυτό πρέπει να ήμουν γύρω στα 6-7).
Άλλη φορά είδε να έχω ένα περιοδικό τύπου τα παλιά που είχαμε τα έφηβα κορίτσια (πχ σουπερ κατερινα που είχε αφιερώματα και για πλατωνικές σχέσεις) και λέει τι είναι αυτό, καλοκαιρινοί έρωτες? Ε με χαστούκισε δυνατά- τότε πήγαινα Πέμπτη δημοτικού. Άλλη φορά στο γυμνάσιο είχε έρθει μια φίλη για πρώτη φορά σπίτι και παίξαμε μπουγέλο στο μπάνιο και όταν είδε νερά στο πάτωμα εκνευρίστηκε και με χαστούκισε μπροστά της- τότε πρέπει να ήμουν 11 ετών.
Μπορεί να έχω 2-3 ακόμα τέτοια σκηνικά με χαστούκια (ειλικρινά δεν ξέρω αν ήταν πιο συχνά και τα έχω απωθήσει) αλλα ένα χοντρό σκηνικό έγινε όταν ήμουν γύρω στα 17-18 που κάηκα απο τον ήλιο μετά από μπάνιο στην θάλασσα . Τσακωθήκαμε επειδή δεν πρόσεξα κλπ, είχα αρχίσει και εγώ να γίνομαι σαν έφηβη μετά τα 14-15 πιο αντιδραστική (γεγονός που το οφείλω και στο τότε υποστηρικτικό φιλικό πλαίσιο που είχα) ..ε.. και παιδιά μου έριξε 3 συνεχόμενα δυνατά χαστούκια (ακόμα θυμάμαι το άγριο βλέμμα του) και με πέταξε κάτω για να συνεχίσει και τον τράβηξε η μητέρα μου μακριά.
Έκανα πολλά χρόνια να τον ξανακοιτάξω με συμπάθεια. Δεν είχε κανένα δικαίωμα να ξεσπάσει πάνω μου τα νεύρα του. Από το σκηνικό αυτό (για το οποίο φυσικά δεν άκουσα ποτέ συγγνώμη – μόνο κυκλοφορούσε ντροπιασμένος) άλλαξε συμπεριφορά. Ρένα πόσο πιστεύεις ότι τα χαστούκια που τόσοι πολλοί από εμάς τρώγαμε απο τους boomers γονείς μας έχουν επηρεάσει;
Ο πατέρας μου ήταν συχνά μέσα στα νεύρα από τα 6 μου εώς και τα 17 θα έλεγα – πιο πολύ φοβόμουν μην αρχίσει να φωνάζει πχ μπροστά σε φίλους μου και ντραπώ ως έφηβη. Γενικά είχα και έχω υγιείς σχέσεις με φίλους και ερωτικά με αλληλοσεβασμό και αγάπη, ο συντροφος μου και οι επι χρόνια φίλοι μου είναι υπέροχοι.
Εστίασα στα καλά στην ζωή μου όταν πέρασα Πανεπιστήμιο, ήμουν κοινωνική έκανα ψυχοθεραπεία πρώτη φορά στα 20 αλλά – “ντρέπομαι” που το συνειδητοποιώ – δεν έφερα στο προσκήνιο της συζήτησης αυτά τα σκηνικά ίσως όσο θα έπρεπε. Γιατί άραγε; Τόσο “κανονικοποιημένο” ή ίσως καταπιεσμένο το είχα;
Ασχολιόμουν πιο πολύ στην ψυχοθεραπεία με τα τελειοθηρικά μου, τα ερωτικά, πόσο με επηρέαζε στα 20 η γνώμη των άλλων, δεν ήξερα τι μου γινόταν, η σχολή δεν μου άρεσε τόσο στην αρχή.. Όχι όμως με το ξύλο, με την αληθινή αιτία ίσως αυτών. Είχαν άραγε γίνει και άλλα που τα έχω θάψει; Και αυτές οι φορές μόνο να ήταν – ή και μια μόνο- δεν είναι αρκετές να μας τραυματίσουν βαθιά; Στην μητέρα μου αυτά δεν τα έκανε αλλά σε εμένα μόνο.
Επειδή πολλοί μπορεί να αναρωτηθείτε- ποια η στάση της μητέρας- πχ τότε με το χαστούκι και τα μαθηματικά έγινε χαμός και τσακώθηκαν, μια άλλη φορά που πήγε να θυμώσει και άρχισε να με πλησιάζει τον έσπρωξε μακριά φωνάζοντας μην την χτυπάς, ντράπηκε και έφυγε. Παιδιά δεν τον χώρισε όμως.
Δεν της θυμώνω για αυτά πλέον, γιατί την έχω αναλύσει σαν ύπαρξη μέσα στην ψυχοθεραπεία, η μητέρα μου όσο ήρεμος και ευχάριστος/κοινωνικός άνθρωπος είναι, παραμένει θύμα πατριαρχίας. Γυρνώντας όμως πίσω σε εμένα και γράφοντας αυτή την επιστολή έχω ένα κομμάτι που θέλει με αθωότητα να σας ρωτήσει, έχω υποστεί κακοποίηση; Και ένα άλλο κομμάτι λογικό που απαντά φυσικά και έχεις. Και μόνο το πέπλο του φόβου που θυμάμαι να με συνόδευε είναι αρκετό.
Εν τω μεταξύ τώρα που τα γράφω με πιάνει μια συμπόνια ήμουν και καλό παιδάκι, καλή μαθήτρια ούτε είχα μπλέξει κάπου, οι δάσκαλοι λέγανε καλά λόγια – μάλλον αναγκάστηκα να γίνω και έτσι “καλή” από φόβο για να μην τα ακούω. Νόμιζα ότι είχα ξεπεράσει τα τραύματα μου επιλέγοντας και στην πράξη μια καλή υγιή ζωή και σωστούς caring ανθρώπους, όμως βλέπω ακόμα και σημερα ορισμένες φορές συναισθήματα σκληρά όπως ντροπή και χαμηλή αυτοεκτίμηση όταν πχ δεν πετυχαίνω κάποιον στόχο – θα ήθελα να έδειχνα περισσότερη συμπόνια και κατανόηση στον εαυτό μου.
Ευχαριστώ Ρένα και όλους που με διαβάσατε, είχα ανάγκη να τα πω και θα φροντίσω να πάω και σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας για αυτό το ζήτημα, μήπως και καταφέρω να το ξεπεράσω ουσιαστικά- ελπίζω να είναι εφικτό. Εσείς πιστεύετε ότι είναι;
ΑΠΟ ΤΗΝ – ντροπιασμένο παιδάκι 33 ετών
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κοριτσάκι μου, εγώ είμαι 35 ετών και ακόμα θυμάμαι το χαστούκι που μου έδωσε ο πατέρας μου όταν ήμουν 6. Ακόμα θυμάμαι να ουρλιάζει σαν τρελός όταν έσπασα μια μεγάλη αλατιέρα επειδή αποφάσισα να σπάσω με αυτήν ένα καρύδι αντί με τον καρυοθραύστη όπως μου έλεγε. Γυμνάσιο ημουν. Ακόμα θυμάμαι που με φωνάζε κουράδα και μου έλεγε πεσε στα γόνατα και ζητα μου συγγνώμη. Έκανα να του μιλησω παρά πολύ καιρό από τοτε. Θυμάμαι να παίρνω τηλ σε κάτι γραμμές βοήθειας για εφηβους. Όπως και μια άλλη φορά που με κατέβασε από το αμάξι μέσα στη νύχτα και έπαιρνα τον… Διαβάστε περισσότερα »
Χριστέ μου…
Ναι μπορεί να σας στεναχώρησα λίγο που τα διαβάζατε, αλλά ο σκοπός μου δεν είναι να σοκαρω ούτε να πείτε πωπω τη καημενη. Σκοπός μου είναι να μεταδώσω στην γράφουσα ότι από δω και στο εξής είναι σημαντικό να αρχίσεις να το αφήνεις πίσω. Μπορείς να του πεις ότι δεν έχω ξεχάσει ποτέ αυτά τα περιστατικά και ελπίζω στην ηλικία σου να εχεις καταλάβει τα λάθη σου και να μου ζητούσες και μια συγγνώμη κάποια στιγμή (κι ας έχω συγχωρέσει). Να τον φέρεις προ των ευθυνων του. Αν αυτό είναι σημαντικό για εσένα. Υπάρχει πολύς κόσμος που εχει φάει ξύλο… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ξερω για τους άλλους, εγώ που το διάβασα πάντως (και έγραψα το σχολιο) δεν είπα “πω την καημενη”. Ωστόσο ναι, σοκάρομαι λιγο όταν ακούω αυτη την συμπεριφορά απο γονιό. Αλλά δεν το θεωρώ κακό. Εννοώ που σοκαρομαι, όχι για την συμπεριφορά, προφανώς. Δεν θεωρω οτι πρεπει να γραφει ή να μην γραφει κάνεις σκεπτόμενος αν αυτό θα σοκάρει τους άλλους.
Εμάς οι γονείς μας δε μας χτύπησαν σχεδόν ποτέ. Μια φορά η μαμά μου και μια φορά ο μπαμπάς μου κι ομολογώ πιο πολύ εντύπωση μου είχε κάνει παρά να με πονέσει η κάτι τέτοιο. Αλλά ξέρω πάρα πολύ κόσμο που έφαγε ξύλο σε βαθμό κακοποίησης, από πλαστές που έσπαγαν στην πλάτη, πλαστικές παντόφλες, τσόκαρα, ζωνες , κούτσουρα(!!! ). Ξέρω περίπτωση που το παιδί κατέληξε στο νοσοκομείο με πρησμένο πρόσωπο και έλεγαν ότι έπαθε ατύχημα στη γυμναστική, και παιδί που τον έβαζαν κάτω και τον πατουσαν. Μια φορά θυμάμαι είχε μαζευτεί παρέα κι έλεγαν ιστορίες τέτοιου είδους, και γελούσαν αρχικά… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ ρε κορίτσια τι μου φέρατε στη μνήμη. Εμένα η μάνα μου με έκαψε με το σίδερο, μου έδωσε τη μύτη του μολυβιού στο χέρι. Με χτύπαγε με το σκουπόξυλο, τα τακούνια. Κάποια να ξέρετε της τα πέταξα. Τα έψαξε και της τα έχωσα άπειρες φορές για αυτά που έκανε. Της έλεγα και της λέω ένα κάρο ψέματα διότι δεν την εμπιστεύομαι. Ντρέπομαι που θα το πω, αλλά δεν ξέρω καν αν λυπήθηκα πολύ όταν ήταν στο νοσοκομείο διότι γύρισαν στο μυαλό μου αυτές οι σκηνές. Ο πατέρας μου με είχε κλειδώσει έξω από το σπίτι άπειρες φορές και δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Ο πατέρας σας κατά πάσα πιθανότητα αναπαρήγαγε αυτά που έζησε από τους γονείς του. Δεν είχε κανένα δικαίωμα να ξεσπά πάνω σας τα νεύρα του. Ναι αυτό που περιγράψατε ήταν κακοποιητική συμπεριφορά. Δυστυχώς τόσα ήξερε τόσα έκανε. Ευτυχώς κάποια στιγμή το κατάλαβε και σταμάτησε. Ένας ειδικός ψυχικής υγείας πράγματι ακούγεται καλή επιλογή για επεξεργαστείτε το τραύμα που σας άφησε όλο αυτό. Θα θέλατε να δείχνατε περισσότερη συμπόνια και κατανόηση στον εαυτό σας. Αυτό ακούγεται ότι είναι το βαθύτερο ζητούμενο σας και, ναι, είναι εφικτό.
Πιστεύω πως το θέμα δεν το έχεις συζητήσει ακόμη στη ψυχοθεραπεία όχι επειδή το έχεις κανονικοποίησει αλλά γιατί σε πονάει ακόμη.
Αυτά τα σκηνικά είναι ο λόγος που πολλοί millennials προτιμούμε το soft parenting. Μα για να μην επαναλάβουμε τα λάθη των προηγούμενων γενιών.
Νομίζω και όσοι millennials διδάσκουμε αυτή τη συμπεριφορά έχουμε, κατά μία έννοια, προς τους μαθητές μας. Είμαστε η πληγωμένη γενιά που προσπαθεί να σκάσει τα μοτίβα.
Έχει ίσως ένα νόημα να δεις τι (σου) σημαίνει το τραύμα. Σου καταναλώνει ενέργεια; Είναι αρχή; Είναι τέλος; Είναι άνοιγμα, κλείσιμο; Είναι μέρος, είναι όλον; Είναι highness, βάση, βάθος, πλάτος; Επιρροή μπορεί να είναι πολλά πράγματα. Δεν είναι μόνο το μετέπειτα μοντέλο φθοράς στο οποίο μπορεί να μπει κανείς. Ούτε αυτή η φθορά είναι πάντα μονοσήμαντη. Μπορεί να είναι αυτοκαταστροφική, μπορεί να είναι και πιο πολύσημη, και κυρίως πιο δημιουργική. Επίσης, η τελειότητα/ ολότητα (μιας που αναφέρεσαι σε τελειοθηρία) καμιά φορά μπορεί να μην είναι απάντηση, αλλά αντιπερισπασμός, έως αντίποινα. (Σκέψου το αυτό). Όσον αφορά τη ντροπή, αν και σπανίως… Διαβάστε περισσότερα »
ειδικος δεν είμαι αλλά σιγουρα σχετίζεται η ανάγκη σου για τελειομανία και η αίσθηση ντροπής με την συμπεριφορα των γονιών.
δυστυχώς όσα χρόνια και να κανείς ψυχοθεραπεία-το έχω παρατηρήσει και από εμένα,γιατι και εγώ βασανίζομαι από “πρέπει να κάνω το καλύτερο που μπορω-υπαρχουν στιγμές που όταν είσαι πιεσμένος “κυλάς” στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.
υγ.μην θεωρείς δεδομένο πως η μαμά σου δεν έχει υποστεί βία από τον πατέρα σου ..αν όχι σωματική σίγουρα ψυχολογική.Η βία ποτέ δεν περιορίζεται σε μια μόνο σχέση
Ζωή στρωμένη με ροδοπέταλα δεν υπάρχει.
Δεν ειναι τίποτα flat και θα ήταν πληκτικό.
Αν νιώθετε ντροπή ενώ αναγνωρίζετε οτι μεγαλώσατε σαν φυσιολογικό παιδάκι δίχως παρεκλινουσες συμπεριφορές χρειάζεστε ενδυνάμωση.
Δεν ξέρω αν φταίνε τα χαστούκια του μπαμπά η κάτι βαθύτερο.
Κάνατε ψυχοθεραπεία στα 20 σας για κάτι άλλο?
Εσείς θα δώσετε τις απαντήσεις με λίγο ψάξιμο.
Όλοι έχουμε ψιλά, ανεπεξέργαστα που μας τρώνε.
Τα είπες εδώ, τα έχεις μέσα σου, βγαίνουν στην επιφάνεια.
Με μια ψυχοθεραπεία θα ηρεμήσει το μέσα σου.
Σύντροφος και φίλοι υπέροχοι, αλλά ασχολήθηκες στη θεραπεία με τα ερωτικά.
Στον προηγούμενο κύκλο ψυχοθεραπείας εστιάσατε στα αποτελέσματα, ίσως τώρα να ψάξετε λίγο πιο βαθειά στις αιτίες.
Γίνατε εσείς ο πατέρας στη ζωή σας, δε χρειάστηκε να πάρουν άλλοι αυτό το ρόλο.
Με προσπάθεια θα τον ξεριζώσετε από μέσα σας.
Καλό καλοκαίρι.