Γεια σας.
Βρισκομαι σε ασχημη θεση. Ειμαι 40 χρονων, παντρεμενη 6 χρονια, με ενα υπεροχο κοριτσακι 5 ετων.
Το προβλημα μου ειναι οτι δεν ειμαι καλα με τον αντρα μου. Ειμαστε συνολικα μαζι 12 χρονια, ερωτευτηκαμε και αγαπηθηκαμε. Αλλα απο οταν ηρθε το παιδι οι ισορροπιες αλλαξαν. Λιγους μηνες μετα εσκασε ο κοβιντ, οι ισορροπιες ξαναλλαξαν. Μετα αρρωστησε η πεθερα μου, μετα τον βρηκαν χρεη, και ολο κατι συνεβαινε. Μην μακρυγορω, ολα πηραν το δρομο τους απο περσι το καλοκαιρι, λυθηκαν και ηρεμησαμε.
ΟΜΩΣ συνεχιζουμε να τσακωνομαστε. Πιστευα οτι αν λυθουν τα θεματα, θα τα βρουμε κι εμεις. Τωρα βλεπω οτι δεν μας φταινε τα θεματα. Κατι αλλο συμβαινει. Μου την λεει οτι δεν προσφερω πολλα (πχ δεν μαζευω το σπιτι), του τη λεω οτι δεν προσφερει πολλα (πχ δεν ασχολειται με το παιδι) και παει λεγοντας.
Κι εχω κουραστει παρα πολυ. Απο την αλλη, τρεμω το διαζυγιο. Φοβαμαι τη μοναξια, τον οικτο στις φατσες των αλλων, το οτι το παιδι μου θα το κουβαλαει, ξερω γω. Ειναι μια αγνωστη συνθηκη που μου φαινεται ως αλλος ενας γολγοθας να ανεβω.
Εχθες το βραδυ τσακωθηκαμε πολυ ασχημα, και μαλιστα μου ειπε να κανω ΜΟΚΟ, εκει τρελαθηκα.
Εχει χαθει κι ο σεβασμος πλεον. Δεν ξερω τι περιμενω απο εδω μεσα. Οι μισοι θα μου πειτε χωρισε, οι αλλοι μισοι παλεψε το. Κουβαλαω στεναχωρια μεσα μου. Πώς γιναμε ετσι….????
ΑΠΟ ΤΗΝ – πληγωμενη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτό που περιγράφεις ονομάζεται resentment. Στα ελληνικά μεταφράζεται ως πικρία, μνησικακία αλλά η αγγλική ορολογία νομίζω ταιριάζει καλύτερα στην περίπτωσή σας. Κοινώς, όταν παρουσιάστηκαν τα προβλήματα και κληθήκατε να κάνετε κουπί, δεν έγινε σωστή δουλειά στην μεταξύ σας επικοινωνία. Προφανώς κανένας σας δεν είχε τη διαχειριστική ικανότητα όντας πνιγμένοι μέσα στο πρόβλημα να επιπλεύσετε χωρίς να δημιουργηθούν εντάσεις και πικρίες μεταξύ σας. Τώρα τα προβλήματα ξεπεράστηκαν μεν, η πικρή γεύση από τον τρόπο που το αντιμετωπίσατε έμεινε. Γι’αυτό και συνεχίζετε να τσακώνεστε, διότι δεν έχετε τα εφόδια και τους τρόπους να συζητήσετε εκ βαθέων τι σας έχει πληγώσει στην συμπεριφορά… Διαβάστε περισσότερα »
Τα ειπες ολα!
ως χωρισμενη χρονια με δυο παιδια, το μονο που θα πω ειναι οτι τα παιδια ειναι καλα οταν ζουν ηρεμα, σε ασφαλες περιβαλλον, με ρουτινα που δεν ανατρεπεται κάθε τρεις και λιγο. Οι καβγαδες και οι ασχημες κουβεντες οχι μονο κανουν κακο στα παιδια εκεινη τη στιγμη, αλλα αφηνουν και πικρα στην ψυχη των γονιών, που βγαινει προς τα παιδια (λιγοτερη υπομονη, σκυθρωπο προσωπο, κλπ). Τα παιδια ειναι σφουγγαρι. Η αποψη “το οτι το παιδι μου θα το κουβαλαει” ειναι μιας άλλης εποχης και θα ελεγα να μην σκεφτεσαι τετοια στερεοτυπα και να δεις τι ειναι καλυτερο για σενα. Ο… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν νομίζω ότι τουλάχιστον με αυτά που γράφεις εδώ, θα βρεθεί λογικός άνθρωπος θα σου πει να παλέψεις. Τι να παλεψεις; Τι μπορεί να κάνεις δηλαδή; Το παλευεις όταν υπάρχουν θέματα που μπορούν να λυθούν και διαφωνίες όπου κάποιος πρέπει να υποχωρήσει. Οταν έχει τελειώσει ενας γάμος κι όταν δεν υπάρχει τίποτα που να δένει πια δύο ανθρώπους, δεν υπάρχει κάτι να παλέψεις. Μονο χειρότερα θα γίνονται τα πράγματα. Βλέπεις το διαζύγιο σαν καταστροφή ενώ σε περιπτώσεις όπου οι καβγάδες είναι συνεχείς είναι σωτηρία για την ηρεμία σου. Επίσης πιστευεις ότι αυτό είναι ωραίο κλίμα για να μεγαλώνει ένα παιδι;… Διαβάστε περισσότερα »
Ως ενήλικας που σαν παιδί έχει μεγαλώσει σε “πολεμικό περιβάλλον” θα σου πω ότι η κατάσταση αυτή δεν είναι βιώσιμη για τα παιδιά.
“Πάλεψέ το” σε έναν γάμο, σε μια σχέση γενικότερα δεν υπάρχει. Ή το παλεύετε μαζί ή χωρίζετε. Ο οίκτος στις φάτσες των άλλων είναι το λιγότερο που θα πρέπει να σε απασχολεί (και αν προκύψει δεν θα είναι κι η μοναδική αντίδραση). Οι συνέπεις των σοβαρών καβγάδων και προβλημάτων που έχετε τώρα στο παιδί σου θα πρέπει να σε απασχολεί περισσότερο. Η μοναξιά που λες τώρα ότι φοβάσαι μπορεί να είναι και μια απελευθερωτική ηρεμία κι ανεξαρτησία. Εν ολίγοις την όποια απόφαση θα πάρεις, θα ήταν καλύτερα, κατά την γνώμη μου, να την βασίσεις όχι στο πώς φαντάζεσαι πώς θα… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτή τη βλακεία που σου είπε περί μαζέματος του σπιτιού, να του πεις ότι εφόσον μένει κι αυτός εκεί μέσα υποχρεούται να μαζεύει. Και όσο για το παιδί επειδή προφανώς έχεις επωμιστεί εσύ το μεγάλωμα (όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών δυστυχώς), να τον ενημερώσεις ότι με ένα διαζύγιο θα πρέπει να αναλάβει το 100% της ανατροφής για όσες μέρες θα έχει το παιδί και το 100% του μαζεματος του σπιτιού, όπου πάει να μείνει, για πάντα. Κι αυτό ισως του κακοφανεί παραπάνω από τη φιλική συμμετοχή που έχει τώρα (αν έχει καν…) και τότε θα δούμε αν θα… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ θα ήθελα να σου απαντήσω με τη δική μου εμπειρία, μια και είχα τις ίδιες σκέψεις. Αρχικά με το που χώρισα άρχισα άμεσα να βιώνω την ηρεμία στο σπίτι μου και στην ψυχή μου. Και στην ψυχή του παιδιού φυσικά.Οπότε πάει το πρώτο. Όσο για την ντροπή και τις αντιδράσεις του περιβάλλοντος, πολύ γρήγορα εξαφανίστηκαν όλες οι μαύρες σκέψεις γιατί ένοιωθα καλά με την απόφασή μου. Όχι ότι ένιωσα και λύπηση από το περιβάλλον μου, δεν έδωσα περιθώριο να μου το εκφράσουν. Τώρα νιώθω περήφανη, χωρίς καμία υπερβολή. Δεν έχω νιώσει λιγότερη από κανένα. Οι δικοί μου άνθρωποι είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι,ξεκινά ψυχοθεραπεία. Εδώ μέσα κάνεις δεν θα σου πει να παλέψεις για κάτι τελειωμένο.
Πρέπει να ξεμαθεις ότι έμαθες όλα αυτά τα χρόνια.
Να αποκολληθεις απ αυτόν τον ανθρωπο και όλα αυτά τα συναισθήματα που σε έχουν κατακλύσει.
Ψυχολογο λοιπόν,αυριο κιολας.
Όσο γρηγορότερα τόσο το καλύτερο.
Και μέχρι να φύγεις απ το σπίτι, είτε εσυ, είτε αυτός,μην τσακώνεστε μπροστά στο παιδί.
Στειλε το σε κάποια γιαγιά,θεία…και σκοτωθειτε οσο θες.
Μπροστά του θα είστε κύριοι.
Μην νομίζεις ότι δεν καταλαβαίνει,τα πάντα αντιλαμβάνεται!
Χρειάζεται να κανετε μαζι ψυχοθεραπεία ή να πατε σε σύμβουλο γαμου. Εκεινος θα σας πει τι θα κανετε και εαν σώζεται ο γάμος σας. Νομιζω ολο εξαρτάται απο φον άντρα σου, επειδη αποτι βλεπω εσυ νοιάζεσαι. Το θεμα ειναι αν θα θελει εκεινος. Αφου ειστε τοσα χρονια μαζι, οφειλετε να κάνετε ο,τι μπορείτε για να φτιαξει η σχεση σας. Απο το να πάρετε λιγο χρόνο αποσταση, να βαλετε κατω τα πραγματα, να θεσετε νεα ορια, να εκφραστειτε. Αν δεν θελουν και οι δυο να προσπαθήσουν τότε δεν υπάρχει λυση και πατε για διαζύγιο. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι το τι… Διαβάστε περισσότερα »
Όπως μας τα περιγράφεις, το διαζύγιο θα σου προσφέρει ηρεμία, ισορροπία, γαλήνη. Θα σε απομακρύνει από εντάσεις, καυγάδες, υποτίμηση, δυσκολίες στην καθημερινότητα. Θα λειτουργήσει και ως μάθημα για το παιδί σου, να μην ανέχεται συμπεριφορές και καταστάσεις αδιέξοδες. Έχεις δίκιο, είναι μια άγνωστη συνθήκη, αλλά, συνήθως διογκώνουμε τα πράγματα το μυαλό μας ενώ στην πράξη δεν είναι τόσο φοβερά. Εκατομμύρια άνθρωποι πλέον προχωράνε σε διαζύγιο, και το στίγμα του διαζυγίου τείνει να εξαλειφθεί. Η απόφαση που θα πάρεις ας στηριχτεί στο τι είναι καλύτερο για εσένα και όχι για το τι θα πει ο κόσμος (που μάλλον δεν θα πει… Διαβάστε περισσότερα »