Προσωπική ιστορία: Ο εργοδότης μου, ένας τοξικός μισογύνης

Γράφω κυρίως για την ανάγκη της εξομολόγησης και λιγότερο για να βρω λύση, καθώς αυτή είναι μία: η παραίτηση.

Είμαι 44 ετών, με καλή μόρφωση, καλές αμοιβές και δουλειά που αγαπώ, αλλά δυστυχώς χωρίς καμία ελπίδα εξέλιξης. Εργάζομαι στον τομέα της έρευνας. Το περιβάλλον είναι αρκετά τοξικό, τουλάχιστον στην επιχείρηση που βρίσκομαι εγώ, όμως από προηγούμενη κάκιστη εμπειρία στον τομέα της εργασίας μου, πλέον κρατάω τις αποστάσεις και κάπως παλεύεται.

Το πρόβλημα φυσικά ξεκινάει απο το κεφάλι. Ο εργοδότης είναι ένας κλασικός τοξικός μισογύνης, μιας κάποιας ηλικίας, φαινομενικά μειλίχιος και ευγενής, αλλά απίστευτα κακοποιητικός σαν προσωπικότητα, αν μυριστεί διάθεσιμο έδαφος.

Η επιχείρηση ανδροκρατείται και ποτε δεν κρύβει τον ενθουσιασμό του για την παραμικρότερη ανδρική νίκη, όμως, αν καταφέρει κάτι μία γυναίκα, γυρίζει αδιάφορα την πλάτη και όλα καλά. Το θέμα με εμένα είναι πως έχω κουραστεί. Όλο αυτό το ταπ ταπ στις αντρικές πλάτες για μικροπράγματα, τη στιγμή που δουλεύω για δύο και η δουλειά μου αναγνωρίζεται και από ανθρώπους εκτός επιχείρησης, και με βραβεύσεις, και με δημοσιεύσεις, με έχει εξουθενώσει.

Την ίδια στιγμή, με εξαγριώνει ο τρόπος που αντιμετωπίζει συνολικά τις γυναίκες μέσα στη δουλειά. Τις ακούει λες και ακούει πάνελ τρας τηλεοπτικής εκπομπής. Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις δεν διστάζει να χαρακτηρίζει τις κοπέλες ηλίθιες ή κοκορόμυαλες και πάει λέγοντας.

Κάποιο σοβαρό πρότζεκτ θα το εμπιστευτεί σε εμένα, αλλά μπράβο θα ακούσει κάποιος άνδρας συνάδελφος. Εργάζομαι χρόνια εκεί και μέχρι να αναλάβω δικό μου τμήμα ίδρωσα. Όταν φέτος ήρθε άνδρας για μία συγκεκριμένη θέση, πήρε τίτλο και γραφείο αμέσως, χωρίς να δοκιμαστεί και χωρίς μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε να έχει κάνει το “extra mile” που ζητούσε από εμένα, όταν με προσέλαβε πριν από 10 χρόνια.

Οι γυναίκες προϊστάμενες ακούν τα εξ αμάξης για το παραμικρό λάθος και όταν συμβεί χοντρή ζημιά από άντρα, τον επιπλήττει ιδιωτικά με ουισκάκι στο γραφείο του.

Μπορώ να συνεχίσω μέχρι αύριο με τα διπλά στάνταρντς, όμως, δεν έχει νόημα. Σίγουρα καταλάβατε τι περιγράφω.

Και για να προλάβω το ερώτημα: ναι, υπάρχουν προτάσεις, αλλά δυστυχώς τα χρήματα που δίνει είναι ανταγωνιστικά και φυσικά τα δίνει ακριβώς γι’ αυτό – για να μην έχει διαρροές. Όμως, αλήθεια πλέον στην ηλικία που είμαι, αισθάνομαι εγκλωβισμένη. Από τον τρόπο που μου απευθύνεται, ενώ τον έχω ξελασπώσει άπειρες φορές, μέχρι το πώς επιλέγει να χειριστεί δικές μου “νίκες” μέσα στην εργασία, με αποκαρδιώνουν.

Αν και μεγάλη πια σε ηλικία, σκέφτομαι την παραίτηση και ίσως την πιθανότητα μιας καριέρας στο εξωτερικό. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι αισθάνομαι καταρρακωμένη για τον τρόπο που με έχει αντιμετωπίσει όλα αυτά τα χρόνια και για τον τρόπο που έχει παρέμβει στη ζωή μου, στερώντας μου πολύτιμο χρόνο, τη στιγμή που οι “αγαπημένοι” του μπορεί όλα αυτά τα χρόνια να έκαναν ΜΙΑ δουλειά, να αναλάμβαναν ΕΝΑ πράγμα να φέρουν εις πέρας και μετά να αντιμετωπίζονταν ηγεμονικά, επειδή ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΝ.

Θα ήθελα να διαβάσω δικές σας εμπειρίες. Κυρίως, γιατί πολύ συχνά αισθάνομαι απέραντα μόνη και ότι αυτό το χάλι το ζω μόνο εγώ, ενδεχομένως από λάθος επιλογές.

Σας ευχαριστώ πολύ,

ΑΠΟ ΤΗΝ – Νίκη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News