Καλησπέρα σε όλους!
Μεγαλώνω ένα παιδάκι 1 έτους σε πολύ λίγο..
Πολύ απαιτητικό το να μεγαλώνεις έναν άνθρωπο ..
Φυσικά και βοηθάει και ο μπαμπάς του αλλά θέλω να μιλήσω για εμένα και ένα συναίσθημα που πολύ συχνά έχω και ντρέπομαι για αυτό, νιώθω πολύ άσχημα και προσπαθώ κάθε φορά να το αποβαλλω!!!
Με κουράζει συχνά η μικρη , ψυχολογικά και όχι σωματικά!!
Αυτό βέβαια δεν με κάνει να ντρέπομαι, πέρα από μάνα είμαι και άνθρωπος και σίγουρα έχω στιγμές που θέλω ένα διάλειμμα, το μυαλό μου έχει λάβει πολλές πληροφορίες μέσα στη μέρα και πολλές φορές ‘μπουκωνω’ , προσπαθώ σε αυτές τις φάσεις πάντα κάπως να με βοηθάω να πάρω το χρόνο μ εάν έχω τον μπαμπά της στο σπίτι δίνοντας το παιδί ώστε να αφιερώσω χρόνο σε εμένα αν όμως λείπει κάνοντας κάτι μαζί με το παιδί βοηθώντας με να χαλαρώσω είτε αυτό λέγεται βόλτα είτε το οτιδήποτε ..
Αυτό που με κάνει να ντρέπομαι ακόμα και να το παραδεχτώ είναι ότι πολλές φορές θυμώνω με το λιγότερο από ενός έτους μωρό μου!
Θυμώνω όταν κλαίει και ουρλιάζει γιατί κάτι της έπεσε κάτω , γιατί θέλω να της αλλάξω πάνα και ποτέ δεν θέλει, γιατί δεν με αφήνει ποτέ να την ντύσω, γιατί όταν πλήττει απλά ξεκινάει να κλαίει..
Ξέρω ότι είναι φυσιολογικές αντιδράσεις πολλά μωράκια κλαίνε όταν πας τους αλλάξεις πάνα ή όταν τα ντύνεις ή όταν βαριουνται μιας και μόνο με το κλάμα μπορούν να επικοινωνήσουν αυτό που θέλουν αυτό που δεν θεώρω φυσιολογικό είναι που θυμώνω!
Εχω ένα κουρασμένο βλέμμα και απλά μπορεί να την κοιτάζω που κλαίει και ουρλιάζει ,έχει τύχει και κάποιες φορές που έχω πει και ‘σταματα πια’ και μετά βέβαια σκέφτομαι τι κατάφερα τώρα πέρα από το να δημιουργήσω περισσότερη ένταση στην ατμόσφαιρα; έχει τύχει ακόμα και να πω στον άντρα μου κράτησε τη δεν μπορώ αλλο , εκείνη τη στιγμή νιώθω ότι το κεφάλι μου πάει να σπάσει αλλά και γιατί νιώθω ένα θυμό που μπορεί να θέλω να ουρλιαξω και να βάλω τ κλάματα μαζί …
Για να μη παρεξηγήθουν τα λόγια μου εννοείται ποτέ δεν έχω σκεφτεί να ασκήσω βία , λεμε θυμό καμιά φορά και το μυαλό πολλών πάει και στη βια απλά θυμώνω με εμένα, με τη στιγμή εκείνη που κάτι θα έγινε και ξεκίνησε το κλάμα, με την ίδια που κλαίει!! ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΧΑΖΟ ΑΥΤΟ!!! Δεν νιώθω καλά μέσα μου καθόλου για αυτό και ενώ έχω τις απαντήσεις που πρέπει (ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά και ένα μωράκι εννοείται πως θα κλάψει και θα επικοινωνήσει μέσω αυτού) πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να θυμώνει και μετά με τρώνε οι τύψεις!!!
Θέλω να βάλω τη ψυχοθεραπεία στη ζωή μου , ώστε να με βοηθήσει να γίνω καλύτερη…
Νιώθω λίγη και ανίκανη όταν έχω αυτό το συναίσθημα ως προς το παιδί μου…
Κάποιος μπορεί να έχει την απορία αν το παιδί ήρθε τυχαία στη ζωή μου ή όχι , όχι το παιδί δεν ήρθε τυχαία στη δική μας ζωή..!
Δεν ξέρω αν μπόρεσα να περάσω έστω και λίγο μέσω της ιστορίας αυτό που νιώθω…
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού σε όλους
ΑΠΟ ΤHΝ – Θελξη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ποιος σας έχει περάσει το παραμύθι ότι μια μαμά πρέπει να είναι γελαστή 24/7, ευτυχισμένη 24/7, και να τρέχει ανέμελη λες και παίζει σε διαφήμιση? Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το παιδί αποτελεί δικαιολογία για υποβιβάζεται το συναίσθημα της μάνας η οποία όπως σωστά είπες είναι άνθρωπος πάνω από όλα!! Κάνεις παιδί άρα εσύ δεν μετράς πλέον?? Δεν έχεις δικαίωμα στο όποιο δυσάρεστο συναίσθημα? Όχι φίλη μου δεν πάει έτσι. Να μην έχεις ενοχές που δεν είσαι ρομπότ και δεν αντιδράς με χαρά και κέφι στο κλάμα του μωρού σου.
Όλες το ίδιο νιώθουμε έχω ένα αγοράκι 2 ετών και νεογεννητο η κατάσταση στο σπιτι ώρες ώρες είναι τρελοκομείο με εμένα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Πάντα απορώ πως οι άλλες μαμάδες είναι τόσο ενεργειακές με δραστηριότητες ασχολίες πάντα με όρεξη και εγώ σέρνομαι. Πολλά βραδιά μέσα στην απελπισία της αϋπνίας λέω τι τα ήθελα τα παιδιά καλά ήμουν στην ησυχία μου και οι τύψεις πάνε και έρχονται.
Γιατί να έχεις τύψεις; Γιατί είναι απαραίτητο η ζωή με μωρά να είναι καλύτερη από τη ζωή χωρίς;
Γιατι εκανε παιδια και φοβάται πως ειναι σα να τα απορρίπτει, οταν σκέφτεται ετσι. Βεβαια ειναι φυσιολογικό να σου λείπει η ξεγνοιασιά της ζωης προ παιδιων.
Δεν ξέρω πολλές μαμάδες με μωρά δύο ετών (γιατί μωρό είναι ακόμα ) και νεογέννητα να έχουν ενέργεια. Που τις έχεις δει?
Εγώ με ένα παιδί (υπερκινητικό μεν, αλλά και πάλι ένα) και σερνόμουν. Φέτος που έκλεισε τα 9 είπα πια πως είναι πιο εύκολη η κατάσταση,λιγότερο κουραστική.
Βρε Θέλξη, εγώ το πρωί θύμωσα με ένα κουμπί και το διολόστειλα και εσύ κάθεσε και απορείς γιατί θυμώνεις με την ενός έτους κόρη σου; Το ανάποδο θα ήταν περίεργο. Να ενισχύσεις τους τρόπους που αποφορτίζεσαι, να μην ζητάς “βοήθεια” από τον μπαμπά αλλά να τον βάλεις ξεκάθαρα και ισότιμα στο παιχνίδι, να στείλεις την μικρή παιδικό σταθμό και αν δεν δουλεύεις να το σκεφτείς σοβαρά να αρχίσεις. Έτσι και η κόρη σου θα μάθει ότι η μαμά δεν είναι ιδιοκτησία της, και θα γίνει ξεκάθαρο ότι το μεγάλωμα της κόρης σου είναι μια δουλειά που πρέπει να μοιραστεί 50-50… Διαβάστε περισσότερα »
Eφ’οσον είσαι μια καλή μάνα που νοιάζεται και αγαπάει το παιδί της, (γιατί υπάρχουν και κάποιες κακές κι αδιάφορες μάνες αλλά εσύ δεν ανήκεις εκεί), τότε όλα τα άλλα είναι φυσιολογικά φίλη. Όλες οι μανάδες το έχουμε νιώσει. Αυτά που δείχνουν στις διαφημίσεις και στις ταινίες, μαναδες-μοντελα, ντυμένες στην τρίχα, φουλ περιποιημένες, με ένα ωραίο σπίτι που λάμπει από καθαριότητα, να κρατάνε με ένα πλατύ χαμόγελο στην αγκαλιά τους το μωρό που κλαίει, είναι όλα παραμύθια της Χαλιμάς. Η πραγματικότητα είναι εντελώς αντίθετη. Τα παιδιά δοκιμάζουν πολύ τα νεύρα μας, κι εγώ που θεωρουμουν πάντα τέρας υπομονής, αφότου έκανα παιδιά… Διαβάστε περισσότερα »
Λογικό, γιατί όλοι μιλούν για τα μωρά ως ευτυχία, ολοκλήρωση κτλ και κανείς δε σε προετοιμάζει για τις δυσκολίες (οι οποίες κατά τη γνώμη μου είναι περισσότερες).
Μου φαίνεται περίεργο πώς οι άνθρωποι μπαίνουν οικειοθελώς σε αυτήν την κατάσταση.
Γιατί αν οι άνθρωποι δεν έμπαιναν οικειοθελώς σε αυτή την κατάσταση δεν θα υπήρχαν!
Ε μπράβο ρε συ Daria γιατί και αυτό το “είναι τρομερά δύσκολο να έχεις παιδί” και το άλλο που λέει ότι ο γονιός πρέπει να κάνει ψυχοθεραπεία πριν και ένα σωρό άλλα ,έχουν αρχίσει και με ενοχλούν. Και σχέσεις είναι δύσκολο να κάνουμε ,όμως κάνουμε. Το κάνουμε να φαίνεται τόσο δύσκολο. Μα είναι φυσιολογικοτατο αυτό που νιώθει η γραφουσα. Όσες έχουν κάνει , το έχουν νιώσει απλά ντρέπονται να το παραδεχτούν. Τα παιδιά είναι εκνευριστικα και κουραστικά κι ας φαίνονται αξιολατρευτα( είναι αλλά όχι πάντα ). Όμως οι περισσότεροι κάνουμε. Άλλοι ανταπεξερχοντσι εύκολα ,άλλοι πιο δύσκολα και η ανθρωπότητα goes… Διαβάστε περισσότερα »
Ακούω και εγώ αυτά που λένε για τους γονείς και τραβάω τα μαλλιά μου. Ρε παιδιά, δεν λέω να κανείς παιδί αν έχεις άλυτα θέματα θυμούνται απωθημένα, αλλά νομίζεται ότι οι ψυχοθεραπευτές τα ξέρουν όλα; Αν περιμένεις την κατάλληλη στιγμή, μπορεί να μην έρθει ποτέ ή να μην μπορείς πια να κανείς παιδιά.
Υπάρχουν και άνθρωποι χωρίς άλυτα θέματα που απλά δε θέλουν να μπουν σε αυτή τη διαδικασία, ή άτομα που το κάνουν για όλους τους λάθος λόγους (πχ. επειδή οι γονείς θέλουν εγγονάκια, επειδή στην παρέα όλοι έχουν παιδιά, για να μη γεράσουν μόνοι, για να πάρουν άδεια λοχείας από τη δουλειά κτλ). Νομίζω ότι η “κατάλληλη στιγμή” για να κάνει κανείς παιδί, είναι όταν είναι διατεθειμένος να αφιερώσει τη ζωή του σε αυτό με όλα τα παρελκόμενα και όχι επειδή μας το επιβάλλουν οι λάθος λόγοι.
Εγώ πάλι νομίζω ότι αυτός ο λόγος ‘” να αφιερώσεις τη ζωή σου στο παιδί” είναι τεράστια παγίδα. Έχουν προκύψει πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι επειδή οι γονείς τους αφιέρωσαν τη ζωή τους σε αυτά. Και έκαναν και άλλους ανθρώπους δυστυχισμένους. Ο λόγος που κανένας δε θα σε προειδοποιήσει είναι δυστυχώς ανθρώπινος και μάλλον έχει προνοήσει η φύση. Είναι ο ίδιος που μια γυναίκα ξεχνάει τις οδύνες της γέννας και το ξανακάνει. Δε θέλει κανένας τη δυστυχία σου ώστε να προσπαθήσει να σε πείσει να τεκνοποιήσεις. Όλα αυτά που περνάει η γραφουσα κατά πάσα πιθανότητα θα περάσουν και θα έρθουν άλλα. Θα… Διαβάστε περισσότερα »
Το κλειδί είναι να είσαι συνειδητοποιημένος και να είσαι σίγουρος για τους λόγους για τους οποίους το κάνεις. Έτσι νομίζω ότι θα είναι πιο “εύπεπτες” οι δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει ο κάθε γονέας. Την αφιέρωση στο παιδί την εννοώ περισσότερο στο κομμάτι ότι αναπόφευκτα θα βάλεις τις δικές του ανάγκες πρώτες, τουλάχιστον όταν είναι μωρό ακόμα. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος λόγος λου τρομάζει εμένα
Οταν λες οταν αρχισει να μιλάει εννοεις μετά τα 3-4 ε; Γιατι εμεις με τον 3χρονο παρολο που μιλάει 3 γλωσσες αρκετες φορες πεταμε χαρταετο για να μην ανοιξουμε το στομα μας κ πεταξουμε τπτ αλλο… 🙂
Κανω εικονα τη μερα που θα εχει μεγαλωσει κ θα θελει να βλεπει τους φίλους του παρα εμας κ ισιωνω κ δεχομαι πιο ευκολα τα ταντρουμ μιας κ ο καιρος περνα κ δν θα τον αποκαμβανουμε τοσο πολυ για παντα..
ε ενταξει πια ,το να εχεις παιδια δεν ειναι η κολαση επι γης. Ειναι οντως ευτυχια, αλλα οχι οπως την παρουσιαζουν οι διαφημίσεις. Εχει πολλες δυσκολιες και προκλησεις αλλα κι υπςροχες στιγμες,που λες πως ζουσα πριν; τι νοημα ειχε η ζωη μου; Αν φυσικά θελει καποιος παιδια. Αν οχι απολυτα φυσιολογικό. Αυτο ομως δε σημαίνει πως ειναι ενα μονιμο βασανο (αντίστοιχα με το “δεν εκανες παιδια δεν γνωρισες τι θα πει ευτυχία” που επισης ειναι απυτο και δεν ισχυει).
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους τεκνοποιούν οι άνθρωποι στην εποχή μας.
Υπαρξιακοί,συναισθηματικοί,κοινωνικού στάτους και κοινωνικής αποδοχής.Για την διαιώνιση του είδους νομίζω, they don’t give a damn.
Είναι καθαρά προσωπικοί οι λόγοι που μπαίνουν σε αυτήν, την χωρίς άλλο μεταμορφωτική εμπειρία ζωής.
Δεν είναι όλοι συνειδητοποιημένοι,και γνώστες των δυσκολιών της γονεϊκότητας πριν την τεκνοποίση.
Πολλοί αισθάνονται να έχουν εμπλακεί σε μία συνθήκη που τους ξεπερνά.Τυχεροί όσοι έχουν ανθρώπους δίπλα τους, που μπορούν να βοηθήσουν.
Αγαπητή Θέλξη, αυτό που περιγράφεις λέγεται mom guilt και το έχουμε περάσει ή το περνάμε όλες οι μαμάδες. Το ίδιο περνάω και εγώ καμία φορά με το παιδάκι μου.
Δυστυχώς, φοβόμαστε μην μας κατακρίνουν ως μαμάδες και δεν μιλάμε ανοιχτά γι αυτό το θέμα. Είναι όμως συνηθισμένο και σίγουρα δεν σημαίνει ότι δεν υπεραγαπάς το μωράκι σου.
Αγαπητή Θελξη, Είμαι μια γυναίκα στα 39, ατεκνη (από επιλογη αλλά δεν έκατσε κιολας) με όλες τις φίλες μου παντρεμενες με παιδια μικρά. Από την μέχρι τώρα εξωτερική ματιά μου στη μητρότητα, ξέρεις εμενα τι με θυμώνει? Αυτές οι κ καλά τέλειες μανούλες, που βγαίνουν κ κάνουν δηλώσεις σε social media κ περιοδικά για το πόσο τέλεια είναι όλα στη ζωή τους, για το ποσο η μητροτητα τις ολοκλήρωσε κ που ακόμα κ το σώμα τους έγινε πιο τέλειο μετά τα παιδιά!!!!! Κ τα ακούνε αυτα οι φιλενάδες μου κ πέφτουν ακόμα πιο κάτω ψυχολογικά!!! Διότι αυτές είναι κανονικές γυναίκες,… Διαβάστε περισσότερα »
Η κούραση, τα συνεχή ερεθίσματα, οι ευθύνες και η ζωή που άλλαξε σου φαίνονται λίγα για να είσαι δηλαδή θυμωμένη; Δεν είσαι θυμωμένη με το παιδί σου, καλά το διατυπώνεις με εσένα είσαι γιατί νομίζεις ότι όλα τα παραπάνω δεν αρκούν για να σε εξουθενώσουν. Λοιπόν είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθεις έτσι, το μη φυσιολογικό είναι να μην κάνεις τίποτα, να μην ζητάς βοήθεια χωρίς ενοχές για να νιώσεις καλύτερα. Αν η μαμά νιώθει καλά, θα νιώθει και το παιδί (σε αυτή την ηλικία).
Αγαπητή, εγώ κάθε μέρα που πιάνει το νεογέννητο μωρό μου το τρίωρο ασταμάτητης γκρίνιας χωρίς λόγο, απλά υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι δεν είναι τίποτα και πως θα περάσει και πως αν μείνω εγώ ψύχραιμη και θετική ίσως να γκρινιαξει λιγότερο. Βέβαια και η βόλτα πάνω κάτω στο σπίτι μας βοηθάει αμφότερους 😉 Υπομονή θα έρθουν καλύτερες μέρες!!!
Είναι παράλογο να θυμώνεις με ένα βρέφος ή ένα νήπιο όμως είναι και ανθρώπινο. Αντιδράς και θυμώνεις γιατί είσαι κουρασμένη, έχεις τόσα να κάνεις κι έρχεται και το μωρό κι αποφασίζει οτι δεν θέλει να φορέσει πάνα ή παντελόνι. Και πως να εξηγήσεις στο μωρό οτι πρεπει; Δεν μπορείς και θυμώνεις, είναι μια αντίδραση και αν δεν είσαι προετοιμασμένη ή αν δεν κάνεις πίσω να πάρεις μια βαθιά ανάσα και θα θυμώσεις και θα φωνάξεις. Εχω θυμώσει κι εγώ, έχω μιλήσει κι εγώ απότομα στην 3χρονη πλέον κόρη μου γιατί από τα δύο και μετά ζορίζουν ακόμα πιο πολύ τα… Διαβάστε περισσότερα »