Νευριάζω όταν ακούω και βλέπω την μανα μου να τρώει/ μασαει ….ΝΑΙ επιτέλους το είπα !!!
Καλημέρα / Καλησπέρα σε όλη την αμποπαρεα !
Η δική μου ιστορία δεν έχει να κάνει με ένα θέμα που θα περίμενε κανείς να ” συναντήσει ” στην στήλη αυτή. Λοιπόν , το άτομο ενδιαφέροντος είναι η μαμά μου . Καλή γυναίκα, χρυσή γυναίκα με τα ελλατωματακια της βέβαια αλλά ποιος δεν έχει θα μου πείτε !
Το πρόβλημα είναι πως είναι παχύσαρκη από τοτε που θυμάμαι να έχω αναμνήσεις ( όχι υπέρβαρη σε σημείο αρρώστιας το τονίζω ) και τα προβλήματα( προσωπικά / κοινωνικα κλπ )της τα ξεσπάει σε φαγητό . Τρώει δίχως αύριο , λαίμαργα , μπουκωνεται σε σημείο που σιχαίνομαι και μου την δίνει να τρώω δίπλα της . Ντρέπομαι να πάω κάπου μαζί της ή να κάνουμε τραπέζι κοινό , γτ πραγματικά δεν έχει τρόπους στο τραπέζι. Ο πατέρας μου δεν ενοχλείται , αλλά πραγματικά ρε φίλοι ….θέλω να της τραβήξω μια σφαλιάρα εκείνη την ώρα που μασάει ( μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε , εγώ έτσι νιώθω ) .
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα στην δική μου ζωή να προτιμάω να φάω μόνη μου ή σε μέρος που δεν με βλέπει κανείς γτ δεν θέλω να γίνω δυσάρεστη . Ακόμα και με τον άνδρα μου αποφεύγω να τρώω μαζί του . Με το φαγητό δεν έχω ιδιαίτερα καλή σχέση ( δεν έχω ανορεξία ) , απλά τρώω ίσα ίσα να επιβιώνω .
Και το παράλογο είναι ότι έχω συναντήσει και άλλους ανθρώπους σαν τη μαμά μου, να τρώνε – καταπίνουν με θόρυβο ή λαίμαργα να μπουκωνονται αλλά αυτοί δεν με νοιάζουν …δεν με ενοχλούν !
Έχω τόσες αναμνήσεις να τρώει, να τρώει με μανία , να σκάσει στο φαγητό και μετά απλώνεται στο καναπέ και να ροχαλιζει μέχρι να τρίξουν τα θεμέλια . Όλες αυτές οι εικόνες μου δημιουργούν μια αηδία και δν θέλω απεγνωσμένα να καταλήξω έτσι και τα μελλοντικά παιδιά μου ( εάν κάνω ) ή ο σύντροφός μου να νιώθει για μένα έτσι όπως νιώθω εγώ για εκείνη .
Ακόμα και τώρα την αποφεύγω στα τραπέζια….
Απλά ήθελα να τα πω , να τα βγάλω από μέσα μου γτ τόσα χρόνια θα σκάσω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Χρυσή
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πουλάκι μου, κοίτα τώρα πόσο βαθιά σε επηρεάζει το σοβαρό πρόβλημα της μαμάς…ντρέπεσαι εσυ να φας, φοβάσαι να μην γίνεις σαν εκείνη κ σε σιχαίνονται, φοβάσαι μην γίνουν έτσι τα παιδιά σου…τα έχω ξανακούσει όλα αυτά από άλλη κόρη που η μαμά της είχε το ίδιο θέμα. Κ εκείνη δεν έχει φάει χωρίς άγχος ουτε μια φορά στην ζωή της, πάντα φοβάται μην γίνει σαν την μαμά της. Η μαμά χρειάζεται βοήθεια σίγουρα, αλλά εδω εμείς θα αγκαλιασουμε εσενα. Μην είσαι τόσο σκληρή με εσένα, δεν είσαι η μαμά σου, δεν θα σε σιχαθεί ο αγαπημένος σου αν φας μαζί… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν καταλαβαίνω για πιο λόγο αισθάνεσαι έτσι. Η μητέρα σου δεν κάνει κάτι που σε επηρεάζει, οπότε ποιο είναι το πρόβλημα; Έχεις τάσεις ελέγχου πάνω της επειδή είναι συγγενής; Δεν σε ενοχλούν οι άλλοι επειδή δεν σχετίζονται με εσένα, άρα δεν νιώθεις «εκτεθειμένη»;
Συγνώμη αλλά λυπάμαι τη γυναίκα και όχι για τον λόγο που νομίζεις εσύ. Η κόρη της την απεχθάνεται γιατί βάζει πιο πάνω την εικόνα της από τη μαμά της.
Νομίζω πρέπει να σκεφτείς γιατί έχεις αυτά τα αισθήματα. Προφανώς υπάρχει προκατάληψη.
Ακριβώς.. η κόρη χρειάζεται να αποκτήσει ενσυναίσθηση και ευαισθησία.
Αν κ είναι λίγο αυστηρό το σχόλιό σου, συμφωνώ. Εγώ σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι η κορυφή του παγόβουνου ο τρόπος που τρώει η μαμά της που την ενοχλεί. Κ να κρύβονται άλλα απο κάτω, που η ίδια ξέρει, κ εάν όχι θα τα βρει στη πορεία. Κάποια ενδεικτικά που μπορώ να σκεφτώ είναι ίσως η πίεση της όταν ήσουν μικρή να σε μπουκώνει με φαγητό; Αν ισχύει κάτι τετοιο. Κ γι’αυτό σήμερα να μην είσαι πολύ fun του; Ή να μην ήταν τόσο δίπλα σου όσο θα την ήθελες; Πάντως καλό είναι να τη συγχωρέσεις μέσα σου, αν δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ σκέφτηκα ότι η γραφούσα ένοιωθε ως παιδί δεύτερη και καταϊδρωμένη ως προτεραιότητα για την μαμά της και παραμελημένη λόγο το φαγητού (το οποίο μπορεί να ισχύει, μπορεί και όχι) και για αυτό της βγαίνει κατά αυτόν τον τρόπο.
Είναι το τί συμβολίζει η λαιμαργία της μητέρας, τί συνειρμούς δημιουργεί στη γράφουσα. Ίσως την εκλαμβάνει ως αδύναμη. Κάποιοι δεν νοιάζονται για αυτές τις εκλαμβανόμενες αδυναμίες. Άλλους τους νοιάζει να μην ειναι οι γονεις τους “αδύναμοι” γιατί τους έχουν ψηλά στο βάθρο. Δεν ξέρουμε τί συμβαίνει. Μπορεί ο τρόπος που τρώει η μητερα σε συνδυασμό με αλλα πράγματα να τη ρίχνει στα μάτια της κόρης. Και ισως γι’ αυτο δεν ενοχλείται οταν το κάνουν άλλοι. Το θεμα ειναι να ειναι καλα και οι δυο. Αν κανείς ξεσπα στο φαγητό με τον τροπο που το παρουσιάζει η γραφουσα, ισως εχει λογους… Διαβάστε περισσότερα »
Ρε συ δεν είναι έτσι. Αν βρεθείς στο ίδιο τραπέζι με άνθρωπο που τρώει όπως η μητέρα της θεματοθέτριας θα καταλάβεις. Δεν είναι θέμα φαίνεσθαι, είναι πραγματικά δύσκολο να φάς. Ίσως είναι κάποιο νευρολογικό αντανακλαστικό όπως όταν σε πιάνει ναυτία αν δεις κάποιον να κάνει εμετο. Κ σου τα λέω εγώ αυτά που γενικά δεν με πιάνει εύκολα αηδία (δεν είμαι κ στο επιπίπεδο που έχουν κατακτήσει οι νοσηλευτές, αλλά για δεδομένα γενικού πληθυσμού καλά τα παω)
Γενικά ισχύει αυτό που λες αλλά εδω υπάρχουν γενικότερες αναφορές στις σχέσεις και των δύο με το φαγητό. Δεν είναι απλά θέμα table manners (που έχουμε ξανασυζητήσει εδώ αλλά με τελείως άλλο vibe νομίζω)
Στην αρχή σκέφτηκα ότι μπορεί το πρόβλημα να είναι η έλλειψη τρόπων στο τραπέζι, ωστόσο η ίδια η θεματοθετρια ανέφερε ότι δεν την ενοχλεί εάν κάποιος άλλος έχει την ίδια ακριβώς συμπεριφορά. Οπότε σκέφτηκα ότι υπάρχει κάποια προκατάληψη με τους παχύσαρκους.
Αναρωτιέμαι εάν η μητέρα της έτρωγε πολύ αλλά ήταν αδύνατη αν θα την ενοχλούσε το ίδιο. Σαν κοινωνία έχουμε γαλουχηθεί ότι αυτό το παράδειγμα δεν είναι ενοχλητικό, αλλά όταν το κάνει ένας παχύσαρκος είναι ντροπιαστικό και άρρωστο.
Όμως λέει ξεκάθαρα ότι δεν το παθαίνει με άλλους ανθρώπους που τρώνε με το ίδιο τρόπο αλλά μόνο με την μαμά της. Οπότε το πρόβλημα της δεν έχει να κάνει με αυτό που λες. Και μια παρατήρηση από καθαρά προσωπική εμπειρία. Είμαι και εγώ πολύ λαίμαργη και τρώω σαν το ζώο ειδικά αν αφεθώ και δεν καταπιεστώ. Όμως είμαι αδύνατη. Ε λοιπόν έχω παρατηρήσει ότι κανέναν δεν ενοχλεί ο τρόπος με τον οποίον τρώω που τα καταπίνω αμάσητα. Ίσα ίσα αντιλαμβάνομαι βλέμματα και ακούω λόγια θαυμασμού και αστεϊσμού (σε φάση μπράβο σου, πως το κάνεις αυτό, που τα βάζεις κλπ… Διαβάστε περισσότερα »
Δε θέλω να σε αμφισβητήσω αλλά πιστεύω ότι μάλλον δε τρως “σα το ζώο”. Δηλαδή θα τρως λαίμαργα αλλά αυτό που περιγράφεται είναι άλλου επιπέδου κατάσταση και δεν έχει να κάνει με τα κιλά του ατόμου που τρώει. Επίσης δεν είναι τόσο συχνό φαινόμενο. Αν η θεματοθέτρια ήταν χοντροφοβική, όπως αφήνεται να εννοηθεί σε διάφορα σχόλια, θα το πάθαινε αυτό με όλους τους χοντρούς λαίμαργους ανθρώπους. Τι να πω, δε ξέρω. Μου φαίνεται υπεραπλουστευτικό να βάζουμε παντού μια ταμπέλα. Στη τελική, μάνα της είναι και η κατάσταση έχει διαμορφώσει τη σχέση της με το φαγητό. Δε μπορεί να είναι τόσο… Διαβάστε περισσότερα »
Πολλοί έχουν δοκιμάσει να με αμφισβητήσουν σε αυτό το θέμα, μέχρι που με είδαν εν δράση. Τι να σου λέω τώρα… Ότι χλαπακιάζω μια ολόκληρη καυτή πίτσα σε 7 λεπτά (χρονομετρημένα); Ότι τρώω το πιτόγυρο σε 4 μπουκιές: Ότι με πάνε κόντρα κάτι ντερέκια 100 κιλά (εγώ είμαι πολύ μικροκαμωμένη) από αυτούς που έχουν συνδυάσει το μέγεθος τους πέους τους με την ικανότητά τους να τρώνε σαν ζώα, και τους βάζω κάτω στο νερό; Όσοι με ξέρουν με έχουν για ανέκδοτο. Χες τα τώρα γιατί δεν είναι για να περηφανεύομαι που το χω διαλύσει το στομάχι μου έτσι που τρώω… Διαβάστε περισσότερα »
Περίπου ομοιοπαθής με τη σχολιάστρια, ακόμη και σήμερα δε μπορώ να βλέπω τη μάνα μου να τρώει. Φυσικά και σε επηρεάζει αυτός ο άνθρωπος, είναι η μάνα σου, σε έχει μεγαλώσει, σε έχει αναθρέψει, δεν είναι τυχαίος περαστικός. Έχεις περάσει όλη σου την παιδική ηλικία να τον βλέπεις να μπουκώνεται χωρίς αύριο και να σε κατηγορεί εσένα ότι είσαι αδύνατη. Καθόλου δε θέλεις να τον ελέγξεις, θέλεις μόνο να μην τον βλέπεις για να μην ξυπνάνε αναμνήσεις. Η Χρυσή δεν αξίζει τέτοια απαξίωση.
Ενώ η μητέρα της την αξίζει αυτήν την απαξίωση;
Εάν κάποιος θέλει να τρώει πολύ φαγητό είναι δικό του θέμα και δεν μας αφορά. Το ότι είναι συγγενής δεν το αλλάζει αυτό.
Χωρίς να είμαι ψυχολόγος θεωρώ ότι το πρόβλημά σου με τη μαμά σου δεν είναι τα κιλά της ή ο τρόπος που τρώει, αλλά εν γένει ο αντίκτυπος που είχε και έχει ο τρόπος ζωής της σε εσένα, ειδικά ως παιδί που μπορεί να αδυνατούσε να σου παρέχει πράγματα όπως μία βόλτα στην παιδική χαρά ή τη δική της συμμετοχή σε κοινές δραστηριότητες. Πιο πολύ αντιλαμβάνομαι να έχεις παρόπονο για την “παραμέληση” τόσο του εαυτού της, όσο και τη δική σου και να σου βγαίνει σε θυμό. Θεωρώ ότι η ψυχοθεραπεία θα σε βοηθούσε να τα βγάλεις από μέσα σου… Διαβάστε περισσότερα »
Η γράφουσα μας λέει ότι η μητέρα της πάσχει όλη της την ζωή από έναν σοβαρότατο εθισμό. Οι υπερφαγικές τάσεις της, η αυτοκαταστροφική της συμπεριφορά και η έλλειψη αυτοελέγχου της έχουν κάνει την γράφουσα από παιδί να αναπτύξει μία προβληματική σχέση και μία γενικότερη αποστροφή προς κάτι τόσο φυσιολογικό όσο το φαγητό. Τα αισθήματά της είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ valid και πολύ κακώς ακυρώνονται στα σχόλια από ορισμένους/-ες.
“Με το φαγητό δεν έχω ιδιαίτερα καλή σχέση” νομίζω αυτό είναι το θέμα σου. Εξερεύνησε το λίγο ειδικά αν ενδιαφέρεσαι για τα μελοντικά παιδιά σου (γιατί θα πρέπει να διαμορφώσεις τη δική τους σχέση με το φαγητό).
Κοίτα βρε παιδί μου τώρα. Και η δικιά μου είναι λαίμαργη και τρώει μέχρι σκασμου και χωρίς καλούς τρόπους, αλλά δε ντρέπομαι. Πιο πολύ νευριάζω γιατί τρώει τρωει , της λέω μαμά κρατά λίγο θα ζητάς σόδα μετά, δε με ακούει και όχι μόνο δε με ακούει , αλλά και σόδα ζητάει και παραπονιέται ότι κάτι από όλα αυτά που έφαγε της έκατσε βαρύ. Δηλαδή κάπου έλεος …μα όσα έφαγε αν τα ζυγίσεις ήταν βαριά από μόνα τους. Μετά κάθεται και σαν το Βούδα στο καναπέ και βαρυγκομαει. Κι αν πάει στο γιατρό και της πει να χάσει βάρος ,… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω νιώσει και εγώ έτσι με την γιαγιά μου και σε καταλαβαίνω απόλυτα. Ακόμα και τώρα αποφεύγω να τρώω μαζί της και δεν φέρνω ποτέ κάποιον δικό μου άνθρωπο να φάμε μαζί γιατί ντρέπομαι άπειρα
Δεν είναι αηδία αυτό που νιώθεις, είναι νομίζω πανικός. Δεν δυσκολεύεσαι απλώς. Καταλήγεις να θες να σκίσεις τις σάρκες σου. Θα σου πω τι μου θυμίζει ο τρόπος που μιλάς για να σου δείξω ότι αυτό που περιγράφεις είναι λίγο πιο τσιμπημένο από το ‘αηδιάζω’. Λοιπόν (συγνώμη, παιδιά, αυτές είναι οι εμπειρίες μου): έχοντας κακοποιηθεί σεξουαλικά, είχα για αρκετά χρόνια τεράστια δυσκολία (να βλέπεις; Δυσκολία το λέω κι εγώ. Όχι, πανικός ήταν) να βάλω στο στόμα μου όχι απλώς γεννητικά όργανα ούτε τσίχλα. Δυσκολευόμουν στο μάσημα, έτρωγα μόνο πολύ μικρές μπουκιές. Και αν τυχόν χρειαζόταν να μασήσω πιο γρήγορα για… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω πως έχεις συνδέσει κάποιο θέμα έλεγχου της μάνας σου ή κάποιο παιδικό τραύμα δικό σου με τον τρόπο που τρώει. Το αν έχει παραπάνω κιλά είναι άσχετο με το πως τρώει. Δεν τρώνε λαίμαργα όλοι οι υπέρβαροι. Και υπάρχουν άνθρωποι που τρωνε όπως η μητέρα σου αλλά παραμένουν αδύνατοι. Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως είναι το μοναδικό αγενές που κάνει. Αν ελεγες δεν είχε ποτέ της τροπους θα το καταλάβαινα. Σε όλα τα άλλα είναι τυπική δηλαδή και μόνο στο φαγητό της βγαίνει; Την υπόλοιπη οικογένεια δεν την ενοχλούσε; Γιατί εστιάζεις εκεί; Πρακτικά λύνεται εύκολα, απλά μην ξαναφας μαζί με… Διαβάστε περισσότερα »
Χρυσή, καλά έκανες και τα είπες.
Ήταν το πρώτο βήμα. Το επόμενο ποιό θα είναι; για σένα…, για το πρόβλημα που έχεις. Γιατί εσύ έχεις το πρόβλημα.
Είσαι ενήλικη, είχες, έχεις ευκαιρίες να μιλήσεις στη μητέρα σου, να δεις πώς, γιατί, τί σημαίνουν όλα αυτά.
Να την πλησιάσεις, να την καταλάβεις.
Ξέρεις ότι δεν είναι το φαγητό, αυτό είναι το κερασάκι.
Υπάρχουν κι άλλα, κρυμμένα που δε θέλετε να τα αγγίξετε.
Σε άγγιξαν όμως αυτά. Τί θα κάνεις;