Προσωπική ιστορία: Νιώθω πώς απέτυχα σαν κόρη προς έναν πατέρα που ήταν πάντα εκεί

Καλησπέρα και καλημέρα μαζί,

Δεν ξέρω από που να αρχίσω. Βασικά νιώθω ότι όλα τα κάνω λάθος και ότι δεν εκτιμάω τίποτα.

Ας τα πάρουμε όλα από την αρχή. Οι γονείς μου χώρισαν πριν από περίπου εφτά χρόνια, όταν εγώ ήμουν 15, η αδελφή μου 14 και ο αδελφός μου 11.(Ήμουν πρώτη λυκείου όταν χώρισαν)

Βασικά για να είμαστε ακριβείς η μάνα μου, μας παράτησε για έναν άλλον άντρα με αποτέλεσμα να μεγαλώνω για τα επόμενα επτά χρόνια με τον πατέρα μου.

Η αλήθεια είναι πως ο μπαμπάς μου ήταν πολύ υποστηριχτικος απέναντι μας, ακόμα και στο να κρατάμε επικοινωνία με την μητέρα μας. Τα δύο πρώτα χρόνια προσπάθησα και εγώ και τα αδέλφια μου να κρατάμε επαφές μαζί της αλλά εκείνη μιλούσε μαζί μας μόνο 5 λεπτά ή όταν έρχονταν να μας δει ήταν μόνο για δύο ώρες και αυτές μιλούσε με τον νέο της σύντροφό. (Πολλές φορές και στο παρελθόν ένιωθα θυμωμένη απέναντι της καθώς ένιωθα ότι δεν ήταν σωστό να μας αφήνει μόνους ενώ ο μπαμπάς έλειπε στα ζώα.

Κάτι που πρέπει να αναφέρω είναι πως η μητέρα μου απατούσε τον μπαμπά για εφτά ολόκληρα χρόνια ,από τα δεκαεφτά χρόνια που ήταν μαζί, ενώ εκείνος το γνώριζε δεν έκανε τίποτα για να την χωρίσει, και τον κατηγορούσα πολύ για αυτό τα χρόνια που ακολούθησαν, καθώς, όπως μου αποκάλυψε πολύ πολύ αργότερα, το ελληνικό κράτος δεν θα του έδινε την επιμέλεια μας γιατί όπως τον είχαν συμβουλέψει νομικοί το δικαστήριο υποστηρίζει την μητέρα στις περισσότερες περιπτώσεις.)

Όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο, γνώρισα μια γυναίκα πολύ μεγαλύτερη μου η οποία άρχισε να μου βάζει φιτιλιες για την μητέρα μου , για τα επιδόματα που δικαιούμασταν αλλά τα έπαιρνε εκείνη, για κάτι δικαιώματα που άνηκαν παλαιότερα στο πατέρα μου και τα είχε μεταβιβάζει στην μάνα μου και γενικά για πράγματα που μου έλεγε ότι μου ανήκαν.

Χωρίς να τα πολυλογώ ήταν και ο λόγος που έσπασε ότι είχαμε με την μάνα μου καθώς άρχισα να τα απαιτώ. Βέβαια η μητέρα προκειμένου να με σταματήσει έκανε ψυχολογικό πόλεμο στην αδελφή μου λέγοντας της πως θα αυτοκτονούσε. Η αδελφή μου την πίστευε, και δεν την κατηγορώ πουθενά παρόλο που παλαιότερα ήμουν θυμωμένη για αυτό ( ήμασταν ανώριμες και οι δύο), με αποτέλεσμα να αρπαχτουμε άσχημα. Εν τέλη τα παράτησα γιατί ένιωθα πως δεν άξιζε όλο αυτό για να τσακώνομαι με την αδελφή μου.

Τέλος πάντων, στο δεύτερο έτος του πανεπιστημίου ενώ ήμασταν κλεισμένοι λόγω καραντίνας ο μπαμπάς μου παθαίνει ένα ατύχημα. Ο γιατρός του λέει ότι δεν μπορεί να κουβαλάει βάρη και έτσι αποφασίζουμε με τα αδέλφια μου να τον βοηθάμε με τα ζώα. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι και λίγους μήνες πριν. Αυτό που άλλαξε είναι ότι εγώ πήρα το πτυχίο μου, ο αδελφός μου πέρασε σε μια σχολή και ο πατέρας μου μετά από παρότρυνση της θείας μου μας πρότεινε να φύγουμε από κοντά του για να ανεξαρτοποιηθουμε.

Είχα πιάσει δουλειά πάνω στο αντικείμενο των σπουδών μου αλλά λόγω κακής συμπεριφοράς έφυγα μετά από έξι μήνες. Τώρα δουλεύω πάνω στο αντικείμενο του μεταπτυχιακού μου μερική απασχόληση ενώ ταυτόχρονα εδώ και 2 μήνες ψάχνω την κυρία εργασία μου. Η αδελφή μου δουλεύει και την βλέπω χαρούμενη με αυτό που κάνει, ενώ αδελφός μου είναι ενθουσιασμενος με το νέο μας ξεκίνημα και την σχολή του.

Όμως εγώ νιώθω ότι τα έχω κάνει όλα λάθος, ότι δεν εκτίμησα την δουλειά που είχα, παρόλο που ένιωθα χάλια στο εργασιακό περιβάλλον. Νιώθω πως έχω εγκαταλείψει τον μπαμπά μου όπως η μάνα μας εμάς. Νιώθω ότι τον έχω απογοητεύσει. Νιώθω μια αποτυχία σαν κόρη σε έναν πατέρα που ήταν εκεί για όταν τον χρειαζόμουν.

Δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω πια για να σταματήσουν αυτές οι άσχημες σκέψεις.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας και που με ακούσατε. Χίλια συγγνώμη αν σας κούρασα.

ΑΠΟ ΤΗΝ – ΒΑΣΙΛΙΚΗ

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News