Προσωπική ιστορία: Νιώθω περήφανη για τον εαυτό μου

Καλησπέρα σε όλη τη παρέα του ampa!

Θα σας διηγηθώ την ιστορία μου, που συνέβει πριν 11 χρόνια, στη γέννηση του πρώτου μου παιδιού!

Μεγάλωσα σε μια συντηρητική οικογένεια, και σε μια μικρή επαρχία στο Μεσολόγγι!

Πριν 12 χρόνια λοιπόν, και σε ηλικία των 20 ετών, έκανα μια σχέση, και προτιμούσα να την κρατήσω κρυφή λόγω της συντηρητικής & αυστηρής οικογένειας μου, και συγκεκριμένα του πατέρα μου.
Μεγαλωμένη σε μια οικογένεια με 8 μέλη, 6 παιδιά και 2 γονείς, μπορείτε να καταλάβετε ότι τα πράγματα ήταν δύσκολα οικονομικά με δυο γονείς που δούλευαν σε μεροκάματα!

Με την σχέση μου, ήμασταν μαζί 5 μήνες, μέχρι που έμεινα έγκυος. Εκείνος ήταν κάθετος από την αρχή και μου ζήτησε να κάνω έκτρωση, αλλιώς θα χωρίσουμε. Και κάπως έτσι κατέληξα έγκυος, μόνη και εκείνος να έχει εξαφανιστεί. Ήμουν σε αδιέξοδο αλλά αποφάσισα να μην μιλήσω στην οικογένεια μου, για τους ευνόητους λόγους. Οι 9 μήνες, κύλησαν δύσκολα, ταξίδευα 60χλμ για να πηγαίνω σε ένα γυναικολόγο έμπιστο που δεν τον ήξεραν από το χωριό, και έκανα εκεί τις εξετάσεις μου, δουλεύοντας ταυτόχρονα σε ένα περίπτερο! Φορούσα φαρδιά ρούχα να μην καταλάβει κανείς κάτι, αλλά λόγω των παραπανίσιων κιλών που είχα τότε ήταν κάτι το εύκολο να μην αποκαλυφθεί η εγκυμοσύνη! Έτσι λοιπόν, κράτησα την εγκυμοσύνη μου κρυφή μέχρι και 15 μέρες πριν γεννήσω που ξεκίνησα να είχα συσπάσεις, και αναγκαστικά να το πω στη μητέρα μου, η οποία κατευθείαν την έπιασε πανικός και το είπε στο πατέρα μου!

Έγινε ο αυτονόητος χαμός στο σπίτι, με σωματική και ψυχολογική κακοποίηση από τον πατέρα μου, με την μητέρα μου να μου αναφέρει πως θα τους κάνω ρεζίλι στο χωριό..

15 μέρες αργότερα γέννησα, χωρίς κανείς από τη κοινωνία να μην ξέρει τίποτα! Ο τοκετός πήγε πολύ καλά και γέννησα ένα υγιέστατο αγοράκι.

Τα προβλήματα όμως δεν σταμάτησαν εκεί, καθώς άκουσα την μητέρα μου να μιλάει με τον πατέρα μου για το θέμα της υιοθεσίας, να βρουν κάποιον να σώσουν το μωρό. Έπαθα πανικό μόλις το άκουσα, και κάπου εκεί, αποφάσισα να προστατέψω το μωρό μου, κάνοντας έναν μεγάλο καβγά και παίρνοντας το παιδί μου και ότι οικονομίες έχω μαζέψει πηγαίνοντας στη Θεσσαλονίκη, σε μια ξαδέρφη μου, η οποία με υποστήριξε και με υποστηρίζει ακόμα, και ήταν η μοναδική που της είχα εμπιστοσύνη και ήξερε και για την εγκυμοσύνη από την αρχή. Η μάνα μου και ο πατέρας μου, προφανώς και είπαν πολλά, καθώς αυτο μαθεύτηκε στο χωριό, αλλά μου είπαν κάτι που με πληγώνει ακόμα και σήμερα «τουλάχιστον έφυγαν δυο βάρη από το σπίτι μας» εγώ δηλαδή και το παιδί μου.

Η ξαδέλφη μου και ο άντρας της με υποδέχτηκαν με τόσο φροντίδα, βοηθώντας εμένα και το παιδί μου και οικονομικά και ανθρώπινα. Έμεινα στο σπίτι τους για τα επόμενα δυο χρόνια, μέχρι που βρήκα έναν άνθρωπο ο οποίος με αγάπησε και με αγαπάει, και προπάντων αγαπάει το παιδί μου σαν το δικό του! Κατέληξα να τον παντρευτώ και να χτίσουμε μια όμορφη οικογένεια, έχοντας πλέον 2 παιδιά!

Τις τελευταία μέρες λοιπόν, με τα τελευταία δεδομένα που συμβαίνουν στη χώρα μας σχετικά με την τελευταία υπόθεση, κοιτάω τον γιο μου συγκεκριμένα και νιώθω περήφανη με τον εαυτό μου που δεν σκέφτηκα ούτε μια στιγμή να βγαλω από μέσα μου τότε αυτό το παιδί, και που προτίμησα να κάνω τόσα χιλιόμετρα μόνη μου, για να τον προστατέψω από τα σχέδια που είχε η οικογένεια μου.. και που με τα τόσα που πέρασα με το τοξικό περιβάλλον της οικογένεια μου, φροντίζω να προσφέρω στα παιδιά μου ένα όμορφο περιβάλλον, συμπληρώνοντας έτσι το κενό που μου άφησαν οι γονείς μου!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Πωλ.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News