Προσωπική ιστορία: Νιώθω ντροπή να αναφερθώ στη σεξουαλική μου ζωή και σε εμπειρίες γύρω από αυτήν

Καλησπέρα…

Αμπα γνώρισα την παρέα σου πριν τρία χρόνια και πλέον σε καθημερινή βάση είναι και δική μου παρέα. Βρέθηκα στη σελίδα, καθώς έψαχνα άρθρα και συνεντεύξεις από κοπέλες που είχαν τις ίδιες εμπειρίες και απορίες με εμένα! Μακάρι πολλά από αυτά που έχω διαβάσει εδώ μέσα και έμαθα να μου τα έλεγε κάποιος νωρίτερα και την κατάλληλη στιγμή. Κάνω τα τελευταία έξι χρόνια ψυχοθεραπεία και παρότι έχω άπειρη εμπιστοσύνη στη σχέση που έχει δημιουργηθεί , ακόμα και τώρα νιώθω ντροπή να αναφερθώ στη σεξουαλική μου ζωή και σε εμπειρίες γύρω από αυτήν. Πριν κάποιους μήνες συνέβει κάτι το οποίο το προκάλεσα και ντρέπομαι πάρα πολύ!! Και όσο περνάει ο καιρός τόσο με καταπίνει και νιώθω να πέφτω σε ένα σκοτεινό πηγάδι, δίχως πάτο. Αντί να το ξεχνάω , όπως άλλα …..κάθε μέρα αναμετριέται με τη συνείδηση μου και ανασύρει και άλλες αναμνήσεις . Περιμένω πότε θα μείνω μόνη για να ξεσπάσω αλλά πλέον ούτε αυτό είναι αρκετό.

Η ιστορία μου στην πραγματικότητα, ξεκινά από την εφηβεία μου, όπου οι ερωτικές μου φαντασιώσεις μέχρι και τώρα, περιέχουν σκηνικά βίας, όπου η σεξουαλική πράξη γίνεται χωρίς την συγκατάθεση μου και σαν αποτέλεσμα αποπλάνησης. Στη φαντασία μου, αυτό το τρομακτικό σκηνικό είναι ο μόνος τρόπος να εκδηλωθώ, αποποιούμενη τις ευθύνες μου, χωρίς να έχω τύψεις και να νιώθω ανήθικη. Μεγαλώνοντας δεν ένιωθα ποτέ άνετα με το σώμα μου, με την σεξουαλικότητα μου και έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να περνώ απαρατήρητη και να μην δίνω δικαιώματα. Δεν έχω καταφέρει ποτέ να κάνω σχέση, δεν εμπιστεύομαι τους άνδρες και οι σεξουαλικές εμπειρίες που είχα ήταν πάντα με πολλοί μεγαλύτερους μου άντρες. ( 20 χρονια ++)

Η ιστορία μου δεν καταλήγει σε ερωτήσεις, όπως γιατί συμβαίνει αυτό. Μου πήρε καιρό να παραδεχτώ τι συνέβει σε εμένα και θέλω να το μοιραστώ στο περιβάλλον, που νιώθω ότι με αποδέχονται. Πριν λίγους μήνες προκάλεσα ένα τέτοιο σκηνικό. Ήταν φυσικοθεραπευτής. Ήταν άτομο υπεράνω πάσης υποψίας και είχε τις καλύτερες συστάσεις. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν στο μυαλό μου, ότι εκείνος απλά έκανε την δουλειά του. Ένιωθα παγωμένη με ότι γινόταν αλλά κατά βάθος σε κάθε του κίνηση , η σιωπή μου, ισοδυναμούσε με συγκατάθεση . Όχι δεν το απολάμβανα , όπως θα έπρεπε να είναι ,αλλά ένιωθα εκείνη την απελευθέρωση και οικειότητα , που ένιωθα και στις φαντασιώσεις μου. Και τις δυο φορές, στο τέλος μου ζητούσε να τον κοιτάξω στα ματια και με ρώτησε αν μου άρεσε. Δεν ήμουν σίγουρη, αν τα αγγίγματα του ήταν απρεπή αλλά αποφάσισα να μην ξαναπάω και να διακόψω τις συνεδρίες.

Ένιωθα απίστευτα αηδιασμένη με τον εαυτο μου. Αδιαφόρησα παντελώς για το πρόβλημα μου και έκανα ασυνείδητα ότι περνούσε από το χέρι μου για να επιδεινωθεί , ώστε να εξιλεωθώ απέναντι σε ότι αισθάνθηκα και μου έκανε αυτός. Έκλαιγα από τους πόνους και παρόλα αυτά είχα φόβο να απευθυνθώ σε άλλον φυσικοθεραπευτή. Πέρασαν βδομάδες και αποφάσισα να ξανα πάω σε αυτόν, έπεισα τον εαυτό μου ότι δεν φταίει αυτός , ότι εγώ το επέτρεψα και εκείνος, έκανε ότι έκανε γιατί κατάλαβε ότι μου άρεσε και ότι αυτή τη φορά θα έλεγα όχι. Θα έβαζα τα όρια μου. Και ότι αν δεν κατάφερνα να πω όχι θα σημαίνει ότι μου άρεσε, ότι πραγματικά το επιθυμούσα για να απελευθερωθώ και άρα εγώ είμαι η ανώμαλη, τόσο καιρό. Ήταν σαν να με περίμενε. Σαν να ήξερε τον λόγο που πήγαινα. Άλλωστε με ήξερε από την ευρύτερη περιοχή. ήξερε ότι δεν ήμουν καλά. Έβλεπε που τον απέφευγα, όταν τυχαία τον πετύχαινα στο δρόμο και χαμήλωνα το βλέμμα μου από ντροπή. Γενικότερα απέφευγα το βλέμμα του. Ένιωθα ένα είδος φόβου, σαν να διαβάζει τη σκέψη μου.

Αυτή τη φορά, με το ίδιο επαγγελματικό ύφος, σαν όλα να συμβαίνουν στα πλαίσια της ιατρικής επίσκεψης, προχώρησε παρακάτω. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες. Θυμάμαι ήμουν παγωμένη, χλωμή. Δεν διαμαρτυρήθηκα για ότι συνέβει. Δεν αντιστάθηκα. Κοίταξα τον εαυτό μου στο καθρέφτη και δεν με αναγνώρισα. Πλήρωσα, μετά βίας συγκρατούσα τα δάκρυα μου. Αυτή τη φορά δεν με ρώτησε αν μου άρεσε και πέρασε ο πόνος. Μου ζήτησε να τον κοιτάξω, προσπαθούσα να υπακούσω , παρότι ήταν θολωμένα τα μάτια μου από τα δάκρυα και μου είπε ότι πρέπει να μάθω να χαλαρώνω και να περνάω καλά. Από τότε μέχρι σήμερα νιώθω αηδιασμένη , που ξεπούλησα τον εαυτό μου έτσι! Δεν πρόκειται να συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου για αυτό που συνέβη. Για αυτό που προκάλεσα.!! Αργότερα, όταν η κοπέλα που μου τον σύστησε, ζήτησε να μάθει γιατί διέκοψα τις συνεδρίες , ενώ ακόμα είχα πολύ σοβαρό πρόβλημα μου απάντησε γελώντας «δεν πιστεύω να σε πείραξε γιατί γενικά αυτός συνηθίζει να βάζει λίγο χέρι- Ελπίζω να μην το παρεξήγησες». Ζω με έναν διαρκή φόβο, ότι μπορεί να έχει υλικό και μπορεί να με εκβιάσει να ξανά συμβεί. Αλλά ακόμα και αυτό να μην συμβεί , θα ζω για πάντα με το γεγονός , ότι Του έδωσα το δικαίωμα με τη στάση μου να πιστεύει ότι μπορεί να το κάνει σε οποιαδήποτε γυναίκα. Νιώθω ότι είμαι υπεύθυνη για ότι κάνει από εδώ και πέρα σε άλλη γυναίκα. Συνέχεια αναρωτιέμαι …….Ποια γυναίκα είναι τόσο διεστραμμένη και ανώμαλη να προκαλεί αυτό στον εαυτό της!

Και κάθε φορά, αναρωτιέμαι αν όλες αυτές οι αναμνήσεις που κρατούσα καλά φυλαγμένες αποδεικνύουν ότι εγώ έχω το πρόβλημα. Και ακόμα αν δεν ήμουν το πρόβλημα εξαρχής σιχαίνομαι που έχω γίνει σαν αυτούς. Που με έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους! Σε εκείνο, το συγγενικό πρόσωπο που το λάτρευα , το εμπιστευόμουν και από την εφηβεία μου , με το που άρχισε να διαμορφώνεται το στήθος μου με θώπευε , σε κάθε ευκαιρία! Αλλά δεν συνέβει κάτι, δεν ήταν επικίνδυνο και δεν θα το άφηνα να με επηρεάσει. Στον μεγάλο μου έρωτα, που τον ήθελα τρελά και τον ακολούθησα συνειδητά, δεν σταμάτησε όταν η πρώτη μας φορά δεν εξελίχθηκε , όπως ονειρευόμουν. Που φώναζα, τον παρακαλούσα, προσπαθούσα να τον διώξω από πάνω μου, και ενώ σταμάτησα να αντιστέκομαι με έβριζε, με χαστούκισε για την πλάκα του. Γύρισα με σκισμένα ρούχα( και το έχω κρατήσει αυτό το ρουχό), μελανιές και ποτέ δεν διανοήθηκα ούτε να σκεφτώ τι έγινε. Δεν συνέβει κάτι επικίνδυνο και δεν θα το άφηνα να με επηρεάσει. Όταν κάποια στιγμή του είπα πως ένιωσα μου απάντησε ότι το ήθελα και το ευχαριστήθηκα, μα ακόμα και έτσι δεν ήταν αυτό που είχα ονειρευτεί ……και όταν κάποτε δέχθηκα επίθεση από τον εργοδότη μου, το ίδιο άτομο , η σχέση μου, παρηγορώντας με, όταν το ρώτησα γιατί εμένα και όχι κάποια άλλη υπάλληλο .. πέταξε ένα σχόλιο σαν διατύπωση «είναι αυτό που βλέπει ο άλλος σε εσένα».

Και μετά από τόσα χρόνια, βλέπω στον καθρέφτη το ίδιο εύκολο τέρας, που έβλεπαν εκείνοι. Ακόμα και χωρίς αυτούς, δεν ξέρω πως να με προστατέψω από τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν ξέρω αν ήμουν πάντα έτσι ή έγινα στην πορεία. Δεν ρίχνω σε κανέναν τις ευθύνες παρα μονάχα στον ίδιο μου τον εαυτό… ειδικά για το τελευταίο συμβάν !! Απλά ακόμα και τώρα αναρωτιέμαι πως θα ήταν ….αν είχα μεγαλώσει με το να έχω αυτοπεποίθηση για τον εαυτό μου και το σώμα μου …….. αν είχα λάβει σωστή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση ότι το σεξ δεν είναι αμαρτία και χρειάζεται να γίνει μετά το γάμο……αν είχα διδαχθεί ότι και οι γυναίκες έχουν σεξουαλικές ορμές και έχουν δικαίωμα στην απόλαυση και ειδικά ……αν δεν ήμουν εγώ η ντροπή της οικογένειας και μιλούσα και κάποιος με πίστευε και μου μάθαινε πως να προστατεύω τον εαυτό μου.

Αναρωτιέμαι αν θα ήμουν τώρα σε αυτήν την θέση διαλυμένη, με τόσο βρώμικη ψυχή.
Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται ακίνδυνα και ότι συνεχίζεις να ζείς αλλά είναι η ψυχή σου είναι τόσο βαριά , που το μόνο που θες είναι να την ξεριζώσεις από τα στήθια σου, ώστε να παψεις να θυμάσαι!! Εγώ μπορεί από θύμα να έγινα θύτης του εαυτού μου αλλά δεν θέλω καμία κοπέλα να βρεθεί στη θέση μου! Μην ανέχεστε τιποτα!!! τιποταααα. Να μιλάτε..να μιλατε δυνάτα.. να βγαίνει από μέσα σας!!!

ΑΠΟ ΤΗΝ – ΕΥΑ δεν είναι το αληθινό μου όνομα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News