Προσωπική ιστορία: Μπορεί να έχω προχωρήσει τη ζωή μου όμως τα παιδικά τραύματα είναι μέσα μου

Καλημέρα σας

Σήμερα ένιωσα την ανάγκη να σας γράψω την δίκη μου ιστορία όπως πια μπόρεσα να την δω στα 50 χρόνια μου.

Είμαι κι εγώ ένα παιδί τοξικών γονιών όπως χιλιάδες αλλά που έπεσα στην παγίδα τους για πολλά χρόνια.

Η μητέρα μου μια τοξική προσωπικότητα, κάτι μεταξύ νάρκισσου και αυταρχικού ανθρώπου, ο πατερας μου μια άβουλη μαριονέτα στα χέρια της .

Εκείνη ήθελε να ασχολούνται όλοι μαζί της κι όταν τολμούσα να ζητήσω κάτι η να πω την άποψη μου μεταμορφωνόταν σ ένα βασανισμένο θύμα.Το κακό ήταν πως έπαιζε τόσο καλά το ρολο της ώστε ένιωθα τύψεις ,έστω κι αν είχα δίκιο.

Όσες φορές κι αν ζήτησα τη στήριξη του πατέρα μου ήταν σαν να μιλούσα σε τοίχο .Το τραγικό της ιστορίας αυτός ο άνθρωπος που αδιαφορούσε για τα προβλήματα μου ήταν αυτός που ερχόταν να με πάρει αγκαλιά και να λέει ποσό μ αγαπάει μπροστά σε κόσμο .

Κάπως έτσι περνούσαν τα χρόνια ,έφτασα στην εφηβεία όπου κλείστηκα στον εαυτό μου μιας και ήξερα πως ότι ζητούσα θα έπεφτε κλασικά στο κενό .Αισθανόμουν ανασφαλής και πάντα ζήλευα τα παιδιά που είχαν ένα δυναμικό πατέρα τα παιδιά που τα στήριζε κάποιος.Η άμυνα μου ήταν ο αθλητισμός όπου έφτασα σε πολυ καλό επίπεδο.Αναγκάστηκα να στραφώ σε συγγενικό μου πρόσωπο γιατί είχα ανάγκη κάποιον να με καταλάβει.Ομολογώ πως ότι κατάφερα στη ζωή μου το χρωστώ σ αυτόν τον από μηχανής θεό μου.

Τον πατέρα μου αν και έφυγε από τη ζωή νέος δεν τον συγχώρησα ποτέ ,απλά τον προσπέρασα προσπαθώντας να ξεχάσω από που προέρχομαι .

Την μητέρα μου δυστυχώς την αγαπούσα πολυ μη μπορώντας να δεχτώ πως λειτουργούσε μόνο για τον εαυτό της.

Ξέρετε είναι δύσκολο για ένα παιδί να αντιμετωπίσει μια τόσο σκληρή αλήθεια

Μεγαλώνοντας σπούδασα ,δουλεύω έκανα οικογένεια όπου βέβαια η αυταρχική μητέρα έβαζε το χέρι της ρίχνοντας δηλητήριο σε ότι με έκανε ευτυχισμένη .

Τώρα πια ο κόμπος έφτασε στο χτένι .Διεκδικώ αυτό που θέλω χωρίς να της δίνω σημασία αν κάτι την ενοχλεί ,αν το κατακρινει η όχι.

Απλά την συντηρώ γιατί δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να δουλέψει μιας και δεν υπηρχε διευθυντική θέση για τα μέτρα της.Βέβαια κάθε φορά που θα βρω ευκαιρία θα την κατακεραυνώσω λεκτικά για τα λάθη της πάνω μου.

Σας έγραψα αυτές τις γραμμές γιατί δεν σας κρύβω πως με βασανίζει ένα μεγάλω γιατί .Γιατί σε μένα

Μπορεί να έχω προχωρήσει τη ζωή μου όμως τα παιδικά τραύματα είναι μέσα μου.

Έρχονται στιγμές που θα ήθελα κι εγώ φυσιολογικούς γονείς .Το μόνο βέβαιο είναι πως δεν συγχωρώ τον εαυτό μου που δεν εγκατέλειψα αυτό το πλοίο στα 20χρονια μου παρά βασανίστηκα προσφέροντας χρόνια ολόκληρα.

Αν είχα καταφέρει να την καταλάβω νωρίτερα ισως είχα σώσει τριάντα χρόνια που δεν
γυρίζουν πίσω .

Δυστυχώς δεν είναι εύκολο γιατί έρχονται ώρες που η ψυχή έχει ανάγκη το αυτονόητο .Την αγαπη αυτων που θέλουν να λέγονται γονείς .

Σας ευχαριστω που με ακούσατε ίσως μπορεί η δίκη μου ιστορία να βοηθήσει πιο νέα παιδιά να σωθούν

Με εκτίμηση

Ένα ενήλικας από τοξικούς γονείς

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρία

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News