Γεια.
Μου λειπει πολυ ο παλιος μου εαυτος. Ήμουν ενας ανθρωπος ζωντανος, δημιουργικος, αισιοδοξος, ειχα ονειρα και ημουν σε καλο δρομο για να τα κανω πραγματικοτητα.
Είχα τη δουλεια μου, τη δουλεια που ονειρευομουν, ειχα σχεση. Ο περιγυρος εβλεπε οτι ειχα αλλαξει, οτι μεχρι τα 22 που τελειωσα τις σπουδες μου ημουν μαζεμενη και οτι μετα σαν να απελευθερωθηκα, εγινα πιο κοινωνικη, ειχα περισσοτερη αυτοπεποιθηση.
Πεταγομουν το πρωι απο το κρεβατι με ορεξη. Ωσπου εγινε κατι στεναχωρο και οτι εχτιζα, γκρεμιστηκε. Προσπαθησα να ανεβω παλι. Εκανα πολλες προσπαθειες, διχως αντικρυσμα. Προσπαθησα ξανα και ξανα, δεν καταφερα να σηκωθω ουτε στο ελαχιστο. Κατερρευσα. Η ψυχολογια μου διαλυθηκε. Πλέον νιωθω τοσο ανικανη για τα παντα. Προσπαθουσα να προχωρησω μπροστα και ενιωθα οτι μου ριχνουν κλωτσια και οτι πηγαινω ακομα πιο πισω. Ειχα ονειρευτει διαφορετικα τη ζωη μου. Και καποτε ενιωσα οτι ειχα βρει το δρομο μου. Δεν εχω αλλη δυναμη πια.
Εχω φαει τοσο απορριψη και στα επαγγελματικα και στα προσωπικα (εχω απειρες ιστοριες να διηγηθω) που ειναι πια σαν να ακουω φωνες να μου λενε δεν σου αξιζει τιποτα. Ολα χαλια. Πως καταντησε ετσι η ζωη μου… Δεν ζω.
Δεν εχω ορεξη ουτε να σηκωθω το πρωι, δεν εχω ενεργεια, δεν εχω κεφι, δεν χαμογελαω, ειμαι συνεχως αφηρημενη. Πηγα σε ψυχολογο μια φορα και μου ειπε οτι ειμαι ανθρωπος δυναμικος, να προσπαθησω παλι με θαρρος και στους δυο τομεις και να ξαναπαω για να της πω εξελιξεις. Εφαγα τις χυλοπιτες και επεστρεψα στο σπιτακι μου. Δεν μου περισσευαν και τα πενηνταρικα για να ξαναπαω να της πω τις νεες χυλοπιτες. Δεν εχω αλλες αντοχες.
Πλεον νιώθω τοσο μαυριλα στην ψυχη μου, τοσο κενη, τοσο αχρηστη που δεν μπορω να βγω εξω με αλλη διαθεση. Βλεπω φωτογραφιες εκεινης της εποχης και βλεπω αλλον ανθρωπο, τα ματια μου πετουσαν φλογες, το χαμογελο μου λαμπερο. Τωρα μια θλιψη, με κοιταζω και βλεπω απογοητευση και ενα ατομο φοβισμενο.
Ναι, φοβαμαι πολυ για το μελλον. Δεν ξερω απο που θα κρατηθω, οταν δεν θα εχω τους γονεις. Δεν ξερω πως θα επιβιωσω. Τωρα κι εγω αν εβλεπα ενα ατομο σαν εμενα δεν θα το ηθελα για δουλεια, ουτε για σχεση. Δεν δινω καλη εντυπωση. Ειμαι ενα ατομο ψυχικα κουρασμενο, με το ζορι που μιλαω κιολας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κενη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ίσως θα έπρεπε να δεις έναν ψυχίατρο. Μην αποκλείσεις την φαρμακευτική αγωγή αν σου την προτείνει. Δεν υπάρχει λόγος να βασανίζεσαι ενώ χρειάζεσαι ιατρική βοήθεια. Όταν αισθανθείς δυνατή θα έχεις κουράγιο να αναζητήσεις εργασία και θα δεις την ζωή αλλιώς. Μην το αφήνεις.
Όχι ίσως, ΠΡΕΠΕΙ να δεις έναν ψυχίατρο. Νομίζω όλα όσα λες είναι προφανή βαριά κατάθλιψη και αυτό που λες πως συνέβη, για το οποίο πρόσεξα πως δεν μιλάς παραπάνω καθόλου… ούτε καν συνοπτικά, σε στιγμάτισε/τραυματισε ψυχικά σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μου δίνεις την εντύπωση ότι αδυνατείς να μιλήσεις για αυτό. Μην απορρίψεις πιθανή φαρμακευτική αγωγή, αν και πρέπει να την συνδυάσεις με ψυχοθεραπεία. Θα μπορούσε να σε βοηθήσει κάποιος οικονομικά να πηγαίνεις; Έχω δει άτομα να πηγαίνουν από το να κλαίνε στο κρεβάτι όλη μέρα και στα ψυχιατρεία, να σηκώνονται, και να ζουν. Να έχουν σχέσεις και πάλι, να δουλεύουν,… Διαβάστε περισσότερα »
Σε νιώθω όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Όσα περιγράφεις τα έζησα στο πετσί μου. Είμαι κοντά στα 36. Δεν πήγα σε ψυχίατρο ούτε σε ψυχολόγο διότι πήγα να πάρω συνεντεύξεις από δαύτους εξαιτίας μιας παρελθοντικής δουλειάς και η αντιμετώπιση τους ήταν σκληρή. Έπαψα να ασχολούμαι, παρόλο που πιστεύω ότι κάπου εκεί έξω θα υπάρχει και κάποιο άτομο που θα κάνει τη διαφορά. Σχέσεις, άστα να πανε! Έφαγα τις κλωτσιές με το κουτάλι. Ανέβηκα μόνη μου και με τη στήριξη των γονιών μου. Οι φίλοι δεν άξιζαν όλοι, οπότε σιγά σιγά απομακρύνθηκα και έμεινα μόνη. Έτρεχα από πόρτα σε πόρτα για… Διαβάστε περισσότερα »
Η ιστορία σου με άγγιξε πολύ φίλη γράφουσα. Ίσως επειδή τα συναισθήματα που περιγράφεις είναι τόσο αληθινά και οι περισσότεροι από εμάς έχουμε βιώσει ανάλογα στο παρελθόν. Ίσως όχι όλα ή ίσως όχι για μεγάλα διαστήματα αλλά ένας άνθρωπος άνω των 30 πιστεύω ότι έχει περάσει από τέτοιες φάσεις. Πολλές φορές το ξεπερνάμε μόνοι μας, άλλες φορές με τη βοήθεια δικών μας ανθρώπων. Κάποιες φορές όμως χρειάζεται και ψυχιατρική βοήθεια που είναι ένα δώρο Θεού για όποιον την έχει πραγματικά ανάγκη. Νομίζω ότι αφού δεν τα κατάφερες με τους 2 πρώτους τρόπους πρέπει να αναζητήσεις τον τρίτο. Και μάλιστα άμεσα.… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν δεν υπάρχει πλέον ελπίδα και το μόνο που βλέπεις είναι σκοτάδι..Μήπως έφτασε η ώρα να γίνεις το φως;
Θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ…πόσο σε καταλαβαίνω…προσπάθησα πραγματικά, αλλά πλέον τα έχω παρατήσει όλα και λειτουργώ μηχανικά
Νιώθω ότι βιώνεις συναισθήματα αρκετά κοινά με πολλούς από εμάς. Είναι ίσως η κατάρα του πολιτισμού και της εποχής? Επειδή ανέφερες τους γονείς σαν πηγή δύναμης. Μήπως από εκεί προέρχεται και η αδυναμία αυτοστήριξης? Μήπως ήταν αρκετά υπερπροστατευτικοί και δεν έχεις εμπειρία επίλυσης τέτοιων προβλημάτων? Έχεις διαχειριστεί αποτυχίες και ματαίωση στόχων από παιδί? Αν όχι, τότε είσαι σε καλό δρόμο. Θα το ξεπεράσεις και θα βγεις πιο δυνατή. Πιέσου λίγου περισσότερο. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο αλλά η κατάθλιψη δε λύνεται με εκγατάλλειψη και παραίτηση. Πάλεψε κιάλλο. Μάθε να παλεύεις ακόμα και κουρασμένη. Αν δε μπορείς τότε ψυχίατρο και χάπια.… Διαβάστε περισσότερα »