Καλησπέρα!
Σας γράφω από την κεντρική Ευρώπη που σήμερα βρέχει καταρρακτωδώς. Σήμερα ήταν μια μέρα που ένιωσα ότι αδικήθηκα, μια μέρα που έπρεπε να κρατήσω τους τύπους και να πω ελάχιστα με επαγγελματικό ύφος ενώ ένιωθα ότι με δουλεύουν λες και είμαι παιδάκι. Γύρισα σπίτι είδα τα παιδιά και τον άντρα μου. Προσπέρασε ο άντρας μου το γεγονός και απλά είπε «πως κάνεις έτσι»;
Λίγο μετά μίλησα με μια φίλη στην Ελλάδα με πολύ δύσκολη μέρα, επίσης. Μου είπε πάω στη μαμά μου να τα πω. Έκλεισα το τηλ και τα δάκρυα έφυγαν ποτάμι.
Η μαμά μου από τα 10 μου έπαψε να είναι λειτουργική. Δεν έχω ζήσει τίποτα μαζί της, πλην ελάχιστων αναμνήσεων μου. Μετά η αρρώστια όλο και μεγάλωνε την αναπηρία της. Πάνω από 15 χρόνια πια δεν είναι λειτουργική, καθολου. Ούτε στο ελάχιστο.
Μαζί με την μητέρα μου, σπάσαμε και εμείς. Δεν έζησα γιορτές και Χριστούγεννα. Γενέθλια. Χαρές. Το σπίτι μόνιμα κλειστό. Ο πατέρας μου προσπαθούσε να αντέξει το βάρος και πάλευε να την σώσει. Δεν τα κατάφερε. Γύρισε γιατρούς και γιατρούς. Αλλά δεν υπήρχε κάτι να κάνουν το μακρινό 1992. Η αδερφή μου, δεν έχει καμια σχεδόν ανάμνηση μαζί της. Θυμάται ελάχιστα από το πως ήταν να τρώει μόνη της ή να γελάει. Δεν την θυμάμαι καν να περπατάει με το πι. Ούτε βέβαια να περπατάει έστω κουτσαίνοντας και να βάζει μόνη ρούχα.
Σήμερα, λοιπόν, με έπιασε αυτή η πίκρα της οικογένειας που προέρχομαι που δεν κατάφερα να πάρω να τους πω «νιώθω χάλια.».
Κάπως έτσι σας έστειλα. Ίσως πρώτη φορά να έβαλα σε μια σειρά όσα σκέφτομαι τόσα χρόνια. Ίσως, πρώτη φορά να παραδέχτηκα ότι με νοιάζει που μου λείπει η μαμά μου και που η οικογένεια σκόρπισε. Ούτε στη ψυχοθεραπεία δεν έχω σπάσει όσο σήμερα.
Σας ευχαριστώ και μόνο που με διαβάσατε. Ήταν λυτρωτικό.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ανθή
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό που νιώθεις. Το κενό δεν αναπληρώνεται, οσο καλη ζωή και αν έχεις δημιουργήσει. Βεβαια, δεν είσαι μόνη έχεις παιδιά, σύζυγο, φίλους… Να ζούμε την κάθε μέρα μαζι τους οσο περισσότερο μπορούμε. Για να έχουμε στιγμές ως συντροφιά αργότερα. Ζεις μια απώλεια και ας μην είναι τυπικά. Καλή δύναμη, μη ντρέπεσαι να δείξεις τι νιώθεις. Ειδικά εδω, πολλοί θα σε καταλαβουμε🤗
Ανθουλα, κοριτσάκι μου μικρό…καποιες μερες ειναι βασανιστικες…σου λείπει η μαμα, η ζέστη αγκαλιά της μαμάς κ τα λόγια της… Ανθουλα μου μην απελπιζεσαι, έχεις την ευκαιρία να βρεις την αγάπη κ την χαρουμενη οικογένεια που ψαχνεις Θα γίνεις η μαμά που δεν είχες. Θα είσαι χαρούμενη. Δύσκολη μέρα στην δουλειά; φευγοντας θα σκέφτεσαι “ευτυχώς έχω το ζεστό σπιτικο μου κ τα παιδάκια μου” Άνοιξε την πόρτα κ κανε τα παιδιά να νιώθουν ότι είναι τα πιο πολύτιμα όντα στην γη κ εσύ πολύ τυχερή που θα είστε μαζί. Δύσκολη μέρα στο σπίτι; Θα σκέφτεσαι “ευτυχώς έχω την δουλειά μου” κ… Διαβάστε περισσότερα »
Γλυκουλα μου με συγκινησες παρα πολυ. Καλά έκανες και τα έβγαλες από μέσα σου. Μια μεγάλη αγκαλιά απο εμενα 🤍
Το καταλαβαινω αυτο το συναισθημα. Ακομα και αν κανεις δικη σου οικογενεια, πιστευω δεν μπορει να αναπληρωθει αυτο το κενο (το λεω ενω δεν εχω οικογενεια δικη μου και παλι δεν ελπιζω οτι αν καποια στιγμη αποκτησω οτι θα φυγει τελειως).
Ειναι οκ να νιωθεις ετσι, δεν θα νιωθεις συνεχεια ομως γιατι υπαρχουν στην ζωη και αλλα πραγματα να απολαυσεις.
Κουράγιο.