Γεια σας είμαι η Κωνσταντίνα
Είμαι 23 χρονών, τελείωσα το σχολείο πριν από πέντε χρόνια και όλο αυτόν τον καιρό μένω με τους γονείς μου και τη μεσαία αδελφή μου που είναι άτομο με ειδικές ανάγκες (η μεγαλύτερη έχει φτιάξει τη δική της οικογένεια και μένει σε δικό της σπίτι).
Όταν τελείωσα το σχολείο πέρασα σε μια σχολή στην Κομοτηνή. Όταν πήγα την πρώτη ημέρα με τη μεγάλη μου αδελφή και το μπαμπά μου , σαστισα και τρόμαξα γιατί δεν ήξερα πως θα μπω σε αυτόν τον καινούργιο τρόπο ζωής.
Ύστερα από αυτό και μετά την απόφαση να μην ξαναδώσω πανελλήνιες τα παράτησα, δεν ασχολήθηκα ξανά με το κομμάτι των σπουδών.
Στα χρόνια που ακολούθησαν έμεινα στο σπίτι χωρίς να βγαίνω για μια βόλτα (μένω σε μικρός μέρος) και γενικά δεν έκανα παρέες και ασχολιομουν μόνο με τις δουλειές του σπιτιού.
Δε θέλω να φύγω από το σπίτι, το έχω πει στη μαμά μου, όλα αυτά τα χρόνια κάνω καθημερινά συγκεκριμένα πράγματα μέσα στο σπίτι και δεν κυκλοφορώ μόνη μου έξω γιατί ντρέπομαι, έχω τις φοβίες μου, δε μου αρέσει η εργασία και παρόλο που έχω επισκεφτεί δύο ψυχολόγους, μόνο με τη μάνα μου μιλάω άνετα και εκείνη έχει εδώ και δύο χρόνια που δεν ξέρει πως να με κάνει να βγω από τη ζώνη ασφαλείας μου(στις συζητήσεις μας δε μου λέει κάτι καινούργιο για να με παρακινήσει να κάνω κάτι).
Δεν ξέρω τι να κάνω. Εσείς μπορείτε να μου δώσετε μια συμβουλή;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κωνσταντίνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θεωρω (και μακαρι να κανω λαθος) πως οι συνθηκες του σπιτιου σου, σε ωθησαν εμμεσα να ΜΗΝ θες να φυγεις απο κει. Υπαρχει μια αδερφη με ειδικες αναγκες που επαιξε καταλυτικο ρολο στην συνθηκες διαβιωσης ολοκληρης της οικογενειας. Αυτη η αδερφη, μπορει να ζησει μονη της, ή πρεπει να υπαρχει ανθρωπος να την φροντισει; Μαντεψε ποιος θα ειναι οταν καποια μερα πεθανουν οι γονεις Και μαντεψε ποιος θα φροντισει και τους γονεις οταν δεν θα μπορουν.. Υποθετωντας και παλι.. στα 18 σου τρομαξες οταν πηγες να σπουδασεις, αυτος ο φοβος ηταν εν μερει φυσιολογικος φοβος για το αγνωστο. Και εγω..… Διαβάστε περισσότερα »
Η συνηθεια σου, να εισαι “σπιτογατα” ας πουμε, σε λιγα χρονια θα καταλήξει σε αλλον χαρακτηρισμο που θα χρήζει γνωματευση ψυχίατρου.
Ποιον χαρακτηρισμό?! Πρωτη φορα “ακουω ” να χρηζει καποιος ψυχιατρικης γνωμάτευσης επειδη δεν βγαινει έξω άσκοπα.
Και ειμαι περίεργη να διαβασω ποια ψυχική πάθηση πιστεύετε οτι θα εντόπιζε ενας ψυχιατρος στην κοπελα.
Κατάθλιψη
Άσκοπο είναι να βγεις από το σπίτι για να δουλέψεις, να κάνεις τα ψώνια ώστε να συντηρηθείς, να συναναστραφείς κόσμο, να ερωτευτείς, να έχεις φίλους; Ευτυχώς που η κοπέλα που μας έγραψε κατανοεί το πρόβλημα, το ίδιο και η οικογένεια της και ήδη προσπαθούν να το διορθώσουν. Άλλο σπιτόγατα, κι άλλο φοβάμαι να βγω από το σπίτι και να ζήσω, μην τα μπερδεύουμε. Στα φοιτητικά μου χρόνια υπήρξε περίοδος που η γενικευμένη αγχώδη διαταραχή που είχα κατέληξε σε αγοραφοβία με αποτέλεσμα να μην μπορώ να βγω από το σπίτι. Ήμουν ήδη μακριά από το πατρικό μου, κατάλαβα οτι δεν θέλω… Διαβάστε περισσότερα »
Ελπιζω να εισαι καλά τωρα.
Εννοειται οτι δεν ειναι ασκοπο να βγαινει καποιος για ολους αυτους τους λογους που πολυ σωστα ανεφερες και για αλλους τοσους.
Εξακολουθω ομως να μην καταλαβαινω για ποιον χαρακτηρισμο
μιλαει η Παπαρουνα.
Η καταθλιψη δεν ειναι χαρακτηρισμος αλλα διαγνωση. Επιμενω να μαθω τι υπονοει η Παπαρουνα με την λεξη “χαρακτηρισμο” που εγραψε και οτι χρηζει μαλιστα και ψυχιατρου. “Τρελη”??
Κατι τετοιο ειναι μη αποδεκτο απο την ιατρικη κοινοτητα.
Δεν υφίσταται ο ορος “τρελος” ιατρικα, Παπαρουνα.
Δεν ανεφερα χαρακτηρισμο, γιατι δεν ειχα να δωσω χαρακτηρισμο. “τρελο” δεν εγραψα ΠΟΤΕ. και μην βαζεις λεξεις που δεν ειπα Επισης .. εγραψες επι λεξη :”πρωτη φορα “ακουω ” να χρηζει καποιος ψυχιατρικης γνωμάτευσης επειδη δεν βγαινει ΑΣΚΟΠΑ;” Αυτη δεν βγαινει ΚΑΘΟΛΟΥ. Ουτε καν για να την δει λιγο ο ηλιος. Επισης εγραψα “σπιτογατα” ενω ΔΕΝ ειναι σπιτογατα, (αναφερομενη στο σχολιο της Marias P) η κοπελα οντως φοβαται να βγει απο το σπιτι. Τι επαθες και κολλησες ετσι; Σχολιαζω με βαση την ηλικια (το εχω κανει και παλαιοτερα) Αλλιως βλεπεις ενα ατομο να κανει μια ενεργεια, στα 20, αλλιως στα… Διαβάστε περισσότερα »
Κωνσταντίνα, ήμουν ακριβώς ο,τι περιγράφεις. Με τη μόνη διαφορά ότι δεν παράτησα σχολή (πρώτη μέρα ναι πήγα με τη μάνα μου και έπαθα σοκ). Δεν με βοήθησε κανένας ψυχολόγος. Η μόνη λύση είναι να κάνεις όλα όσα δεν μπορείς. Όσο πιο πολύ τα κάνεις, τόσο τα συνηθίζεις. Μου πήρε 6 χρονια περίπου από τα 18 που έμεινα για πρώτη φορά μόνη και έπαθα το σοκ, να σταθώ στα πόδια μου. Έκανα όμως πάντα αυτό που με τρόμαζε. Πήγα εξωτερικό μόνη μου, έμεινα εξωτερικό, πήγαινα σε ο,τι μου φαινόταν αδιανόητο να κάνω. Σου μιλαει ένας άνθρωπος που μέχρι τα 21 δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Στο συστήνω..
Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις, αλλά καταθέτοντας εδώ την ιστορία σου κάνεις ένα πρώτο βήμα να βγεις από την ασφάλεια του σπιτιού σου και να συνυπάρξεις με τις δικές μας απαντήσεις – ιστορίες – σχόλια. Μπράβο σου, λοιπόν, που έχεις εντοπίσει αυτό που σε εμποδίζει και σε ενοχλεί και σε δυσκολεύει! Είναι γεγονός ότι δεν δίνεις πολλές πληροφορίες για εσένα, για την προσωπικότητά σου, για τον τρόπο ζωής, τις φιλίες και την κοινωνικότητά σου πριν να περάσεις στην σχολή, και που καθόρισαν και την αντίδρασή σου όταν βρέθηκες στο νέο περιβάλλον. Όλοι και όλες όταν βρεθήκαμε (αλλά και όταν βρισκόμαστε,… Διαβάστε περισσότερα »
Οι ψυχολόγοι δεν μπορούν να σε βοηθήσουν.
Επίσκεψη σε ψυχίατρο χρειάζεσαι.
Βρες κάποιον που να σου ταιριάζει και ξεκινά θεραπεία.
Οι γονείς σου δεν θα ζήσουν για πάντα για να σε βοηθούν και νταντευουν.
Πρέπει να σταθείς στα ποδάρια σου κάποτε,δεν είσαι 10 ετών.
Γιατί δεν μπορούν να βοηθήσουν οι ψυχολόγοι; Το έχετε ξανά πει και είναι εντελώς λάθος. Δεν χρειάζεται να είμαστε αφοριστικοί απέναντι στους ψυχολόγους. Αναφέρομαι σε κλινικούς ψυχολόγους, ή αυτούς οι οποίοι ασχολούνται με το κομμάτι της θεραπείας. Δεν χρήζουν ΟΛΑ φαρμακοθεραπείας. Μάλιστα, η βιβλιογραφία επισημαίνει ότι η ψυχοθεραπεία από μόνη της συμβάλλει σημαντικά στην αντιμετώπιση παθολογιών, ακόμη και χωρίς φάρμακα, σε πολλά περιστατικά. Το φάρμακο καταστέλλει το σύμπτωμα. Η σκέψη είναι εκεί, να πυροδοτήσει εκ νέου το ερέθισμα. Σε κάποιες περιπτώσεις, φυσικά χρειάζεται και η αγωγή. Δεν αποτελεί ωστόσο πανάκεια. Οπότε, γράφουσα πήγαινε σε κάποιον ψυχολόγο ή ψυχίατρο, ο οποίος… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ πιστεύω πως βοηθούν οι ειδικοί. Το θέμα είναι, όμως, να θέλει και η ίδια να αλλάξει η κατάσταση της. Ίσως, βέβαια, να μην γνώρισε ακόμη τον κατάλληλο ειδικό που θα την ξεκλειδώσει.
Ο ψυχολόγος μπορεί να βοηθήσει γενικά. Αλλά όταν έχουμε ένα άτομο που φοβάται να βγει από το σπίτι και νιώθει άνετα να μιλάει μόνο στη μαμά του, μάλλον χρειάζεται να καταστείλει και τα συμπτώματα για να πάει μέχρι τον ψυχολόγο. Αλλά για να πούνε και του στραβού το δίκιο, αν φοβάται να βγει από το σπίτι, δύσκολα να επισκευθεί και κυρίως να εμπιστευτεί φαρμακευτική αγωγή και ειδικά σε ένα μικρό τόπο. Θέλει ένα βήμα τη φορά και δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να βρει βοήθεια από ένα γράμμα. Αλλά ίσως αυτό να είναι και το πρώτο βήμα. Είδες Κωνσταντίνα μου, το… Διαβάστε περισσότερα »
Συγγνώμη, αλλά με κάτι τέτοιες συμβουλές , είμαστε σίγουροι πως μόνο η κοπέλα χρειάζεται τη βοήθεια ειδικού;
Kαι τα όνειρά σου; Δεν έχεις όνειρα; Χρειάζεσαι βοήθεια από ειδικό, για να σταματήσεις να φοβάσαι τόσο πολύ να ζήσεις. Μην χαραμίζεις τη ζωή σου.
Προτείνω επίσκεψη σε 3ο ψυχολόγο. Με κάποιον θα ταιριάξεις, δεν μπορεί. Να τους μιλάς άνετα. Δε θα τα πουν πουθενά. Αν δεν τους τα λες όλα, δε θα σε βοηθήσουν. Από τη σχολή έχεις ξεγραφτεί? Αν όχι, να πας. Δε χρειάζεται να μιλάς με κόσμο αν δε θες. Πήγαινε για να παρακολουθείς και να δίνεις μαθήματα. Ίσως ταιριάξεις με ένα δυο άτομα. Και μακριά από φοιτητικές παρατάξεις. Ο,τι πιο τόξικ και το μόνο που κάνουν είναι να εντείνουν το κοινωνικό άγχος και να σε φτάσουν να μισήσεις τους ανθρώπους. Αλλά πρώτα από όλα, ψυχολόγο. Baby steps. Ο ψυχολόγος δε θα… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό με τις σπουδές γραφούσα μου, όντως, δεν ανέφερες το τι έγινε ακριβώς με τη σχολή; Αν δεν ξεγράφτηκες μπορείς να γυρίσεις πίσω, θα κλάψεις λίγο στην αρχή από φόβο, αλλά θα συνηθίσεις και θα ξεπεράσεις τη φοβία σου. Διεκδίκησε τη ζωή σου. Εκεί στη σχολή σιγά σιγά θα γνωρίσεις κόσμο, μπορείς να γραφτείς με την πάροδο του καιρού όταν θα είσαι έτοιμη σε λέσχες σε δραστηριότητες κτλ. Μπορείς να πας Erasmus, πρακτική κτλ. Ζήσε τη ζωή σου.. βγες από εκεί να δεις τον κόσμο.
Μήπως έγινε κάτι στο σχολείο ή σε άλλο μέρος που σε έκανε να είσαι κλειστή με τους ανθρώπους; Μήπως ήταν αιτία το άτομο που έχει ειδικές ανάγκες, χωρίς να φταίει βέβαια; Μην το πάρεις στραβά και εγώ μεγάλωσα με αδελφό με ειδικές ανάγκες και ναι μου φέρθηκαν σκάρτα και στο σχολείο και στο μέρος που έμενα στο πατρικό, αλλά ρε παιδάκι μου πήγα στο εξωτερικό και σπούδασα. Έκανα το αντίθετο από σένα, δεν κλείστηκα στο σπίτι επειδή φοβόμουν, έφυγα από το σπίτι επειδή φοβόμουν. Έτρεχα εκεί που φοβόμουν να πάω, αντιμετώπιζα τον φόβο μου. Δεν έμενα να ζω στον φόβο.… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης, να προτείνω ακόμα κάτι που βοήθησε εμένα. Να βρεις ένα ενδιαφέρον, μια ασχολία, δηλ. Μπορείς και εξ αποστάσεως να σπουδάσεις κάτι να ανοίξεις τους ορίζοντες σου και θα δεις εκεί θα γνωρίσεις τον εαυτό σου, θα αρχίσεις μέσω της επαφής σου με άλλα άτομα, έστω και από απόσταση, να βλέπεις ότι όλα είναι εντάξει. Οκ δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καλοί αλλα δεν υπάρχει λόγος να κλεινόσαστε, απλά αυτούς τους κάνουμε πέρα. Να πας ταξίδια με γκρουπ, δεν είναι ανάγκη να ξέρεις τους ανθρώπους από πριν. Να δοκιμάσεις θέατρο, χορό, γιόγκα, πιλάτες. Όπως σου είπα πριν κανένας ειδικός δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή Κωνσταντίνα,επειδή καταλαβαίνω ίσως πως είναι το περιβάλλλον σου το οικογενειακό,είχα και εγώ αδελφή με ειδικές αναγκες σε νιώθω.Δείξε τις πληγές σου και κράτα αυτούς που θα τις δουν με ενσυναίσθηση. Πονάει,είναι δυσκολο αλλά το φως εκεί έξω θα σε κάνει να ανθίσεις.Ετσι κι αλλιώς τίποτα δε κρατάει για πάντα και η λύτρωση θέλει και προετοιμασία.Έχει περάσει αρκετος χρόνος και γρήγορα μπορείς με τολμηρά βήματα,ναι,να βρεθεις σε μια καινουργια ζωή.
Να ρωτήσω και κάτι άλλο? Έχει παιχτεί κάτι με τους συγχωριανούς σου και φοβάσαι να βγεις από το σπίτι για να μην πεσεις μούρη με μούρη? Ή γενικά δε θέλεις να ζεις εκτός οικογενειακής εστίας? Στο σχολείο έκανες φίλους? Τώρα μην κάνω προβολές αλλά η επιστολή σου μου βγάζει άνθρωπο που ΦΟΒΑΤΑΙ τους ανθρώπους κι όχι τυχαία. Έχω μεγαλώσει Αθήνα αλλά κάθε καλοκαίρι πάω χωριό. Πηγαίνω καθαρά για να χαλαρώσω και αποφεύγω πάση θυσία τις συναναστροφές γιατί πέρα από 2-3 άτομα δεν έχω κοινό τόπο. Είμαι ένα weirdo γι αυτούς λόγω ενδιαφερόντων. Εγώ βλέπω μανιωδώς σειρές τα βράδια, αυτοί πάνε… Διαβάστε περισσότερα »
Δε χρειαζεται να εχει παιχτει κατι τετοιο νσ μη θέλει να δει άλλους….το οτι έχει αδερφακι με ειδικες αναγκες φτανει γισ να είναι δαχτυλοδεικτούμενη…..ασε το συναίσθημα της αδικίας αφού απλα της συνέβη ,δε το επιδίωξε….το εχω ζησει και ξερω
Συμφωνώ με τον Ηρακλή διότι το έζησα σε τραγική μορφή επειδή έχω αδελφό με ειδικές ανάγκες. Ήταν δύσκολο, αλλά κατάφερα να κάνω ό,τι θεωρούσα ακατόρθωτο. Όταν υπάρχει κάτι τέτοιο στο σπίτι και είσαι σε κλειστή κοινωνία είσαι το πρώτο θέμα, υποτιμούν τις ικανότητες σου κτλ. Όταν πήγα να σπουδάσω ήταν πολλοί αυτοί που έλεγαν διάφορα, έκριναν από το αδελφάκι, δεν έπαιζε ρόλο ο χαρακτήρας μου. Έλεγαν ότι θα τα παρατήσω ή ότι θα πέσω στα ναρκωτικά κτλ κτλ. Βλακείες. Λέει πολλά ο κόσμος στις κλειστές κοινωνίες. Είχα γνωστούς στην πόλη που σπούδαζα, γείτονες από το πατρικό, αλλά δεν ήθελαν την… Διαβάστε περισσότερα »
Δε μας δίνει πολλές πληροφορίες. Μπορει να έχεις δίκιο κι εμείς εδώ απλά υποθέσεις κάνουμε και παράλληλα μοιραζόμαστε εμπειρίες μας. Το τι ισχυει από ολα αυτά που υποθέτουμε μόνο αυτή μπορεί να μας το πει.
Ηρακλή και Σάντυ διάβασα με προσοχή τα σχόλια σας αλλά δε με άφηνε να συνδεθώ για να σας απαντήσω. Λοιπόν έχετε απόλυτο δίκιο. Μάλλον δε θα μάθουμε τι ισχύει τελικά και γιατί η γράφουσα φοβάται τόσο. Καμιά φορα κάνω προβολές με βάση αυτά που έχω ζήσει. Πιάνομαι από μια λέξη ενός πολύ μικρού κειμένου και φανταζομαι διάφορα. Αλλά ετσι οπως τα λέτε εμένα με πείσατε και δώσατε πολύ ωραίες συμβουλές στην κοπέλα. Να είστε καλά 😍😍😍
Εμένα αυτό που περιγράφεις μου μοιάζει για αγοραφοβία. Βλέπω τα περισσότερα σχόλια και μένω άναυδη με αυτά που προτείνουνε. Η αγοραφοβία δεν είναι επιλογή των ανθρώπων που πάσχουν από αυτή ούτε περνάει με την δύναμη της θέλησης. Αν θέλεις να βγεις και να κοινονικοποιηθείς αλλά νοιώθεις τον φόβο να σε παραλύει, χρειάζεσαι επηγόντος την βοήθεια ειδηκού πριν να είναι αργά. Θα σου έλεγα να πας σε κάποιον ψυχίατρο για αρχή Τα φάρμακα δεν είναι μακροπρόθεσμη λύση, αλλα καμιά φορά χρειάζονται για να δόσουν ένα boost ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει η ψυχοθεραπεία.
Συμφωνώ μαζί σας, αλλά πάντως οι πιο πολλοί προτείναμε ψυχολόγο/ψυχίατρο. Λίγοι προσπάθησαν να την ταρακουνήσουν δείχνοντας της ποιο θα ειναι το μέλλον της χωρίς να προτείνουν ειδικό. Αλλά εγώ δεν το βλέπω κακό αυτό. Αφού δεν υπάρχει κανένας σπίτι της να την παρακινήσει να βγει έξω, πρέπει να τα ακούσει από αλλου. Επισης σε αυτό το σάιτ δεν είμαστε μόνο για να προτείνουμε λύσεις, είμαστε και για να μιλάμε για αυτά που έχουμε ζήσει εμείς με αφορμή αυτά που διαβαζουμε εδώ μέσα. Αν κάποιος βοηθήθηκε με κάποιο άλλο τρόπο αντί για ψυχοθεραπεία/φάρμακα, ας το προτείνει, κακό δεν κάνει. Κι η… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν έγραψα εγώ το σχόλιό μου η συντρηπτική πληοψηφία των σχολίων που διάβασα έριχνε ευθύνες στην κοπέλα και προσπαθούσαν να την “ταρακουνήσουν”. Τα υπόλοιπα σχόλια προστέθηκαν μετά. Εγώ από την επιστολή της κοπέλας δεν βλέπω μια κοπέλα που δεν θέλει να βγει και δεν την παρακινεί κανείς. Βλέπω μια κοπέλα που και θέλει και παρακινήται αλλά δεν μπορεί γιατί φοβάται. Για αυτό και ζήτησε βοήθεια μέσα από το forum Δεν έχω κοινωνική φοβία προσωπικά αλλά επειδή έχω συναντήσει παρόμοιες περιπτώσεις αυτό που περιγράφει η κοπέλα δεν είναι κοινωνική φοβία. Είναι πολύ σοβαρή ψυχική ασθένεια που ευτυχώς είναι εύκολα θεραπεύσιμη με… Διαβάστε περισσότερα »