Δεν ξέρω γιατί σας γράφω. Θέλω να πω και τη θητεία μου στην ψυχοθεραπεία έχω και ενώ εκτιμώ τόσο πολύ τη δουλειά που κάνετε, ποτέ, παλιότερα τουλάχιστον δεν θα έγραφα αυτά που νιώθω, όχι σε κάποιο σάιτ, αλλά ούτε σε προσωπικές σημειώσεις.
Είμαι 46 χρονών, με καλή δουλειά, με καλές σπουδές, με καλά λεφτά, με ωραίο περίγυρο, η επιτομή του προνομίου θα έλεγε ένας κάποιος τρίτος. Μεγάλωσα καλά, σπούδασα καλά, μπήκα στην αγορά εργασίας χορτασμένη από καθισιό και από διακοπές, ήμουν ικανή, αλλά κυρίως μιλούσαν η τύχη και οι γνωριμίες της οικογένειας.
Άσχημη δεν με λες, άσχημα δεν πέρασα, είμαι σε on off σχέση από επιλογή, παιδιά δεν ήθελα και φυσικά τώρα πια ξέρω το γιατί, ας είναι καλά η ψυχανάλυση. Παλιότερα θα ντρεπόμουν ακόμα και να το σκεφτώ, τώρα πια το λέω ανοιχτά: μισώ τους γονείς μου. Τίποτα δεν με δένει μαζί τους.
Εκείνος ένας αδιάφορος, αχόρταγος άνθρωπος, με άπειρα πάθη που όμως μπορούσε να πληρώνει. Εκείνη μια κακομαθημένη καλοπερασάκιας που δεν της κάηκε ποτέ καρφί για τίποτα εκτός από τον εαυτό της. Έκαναν δύο παιδιά, ναι, έχω έναν αδελφό, μας μεγάλωσαν σαν μωρά διαφήμισης, μας αγάπησαν σαν να ήμασταν σετάκι από κάποιο επιπλάδικο, αλίμονο αν αρρωσταίναμε ή είχαμε κάποιο πρόβλημα, αναλάμβαναν δράση οι παππούδες.
Οι καημένοι οι παππούδες μας αγάπησαν πολύ…. Όσο μεγάλωνα ήταν σαν κάτι να είχε σκοτωθεί μέσα μου και απλώς δεν αποφάσιζα να το κηδέψω. Όμορφη και μαραμένη. Ικανή και μαραμένη. Καλή για παρέα, αλλά μαραμένη, τόσο φλογερή σαν το καμένο σπίρτο. Ειδικά με εκείνη δεν μπόρεσα ποτέ να κάνω μια σοβαρή κουβέντα. Δεν ένιωσα ποτέ βάθος και ζέστη στην αγκαλιά της.
Ούτε μ’ εκείνον. Ποτέ. Όμορφα φίδια τους έλεγε η γιαγιά μου και κάπως πάγωνε η καρδιά μου όταν το άκουγα γιατί η γλυκιά μου είχε δίκιο. Θα προτιμούσα να με είχαν αφήσει να πεινάσω. Να με είχαν δείρει ίσως. Όχι όμως αυτό που νιώθω γι’ αυτούς, να τους μισώ και να αδιαφορώ γι’ αυτούς τόσο σοβαρά, που να με σκοτώνει αυτό που νιώθω λίγο λίγο κάθε μέρα.
Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά. Ίσως γιατί απόψε είχα ανάγκη από μία πραγματική μαμά να κοιμηθώ και να μείνει δίπλα μου, να μην ανησυχώ,
Κάποιοι άνθρωποι δεν πρέπει να γίνονται γονείς, όχι γιατί κακοποιούν τα παιδιά τους, αλλά γιατί απλώς τα αποκτούν και τα βάζουν για πάντα στο ψυγείο. Μη ρωτήσετε πώς γίνεται. Γίνεται. Και είναι αβάσταχτο.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ειρήνη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ειρήνη μου, γειά σου. Μην αισθάνεσαι τύψεις και ενοχές επειδή μας έγραψες. Ένιωσες την ανάγκη, το έκανες, τέλος. Ισα ίσα που αν και θλιβερό αυτό που διαβάζουμε, είναι ένα δυνατό χαστούκι στον αναγνώστη. Χαστούκι για να ξυπνήσει και να δει την πραγματικότητα. Να δει πως ο, τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Να αντιληφθεί ότι η τέλεια εικόνα της οικογένειας, που παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ και από τον κοινωνικό περίγυρο, κάθε άλλο παρά πραγματική είναι. Λυπάμαι πολύ που πέρασες όλα αυτά. Χαίρομαι όμως με το γεγονός ότι κάνεις τις ψυχοθεραπείες σου, έρχεσαι αντιμέτωπη με τα τραύματα σου και μαθαίνεις να ζεις… Διαβάστε περισσότερα »
❤️
Καλή δύναμη και μην το βάζεις κάτω, σε ο, τι κι αν περνάς!
Λυπάμαι πολύ. Η μητέρα που σε αγκαλιάζει και μένει μαζί σου υπάρχει μέσα σου. Στη δίδαξε η γιαγιά σου. Πεισματικά, θα σου πρότεινα ότι αγάπη,ζεστασιά, φροντιδα , οικειότητα στερήθηκες να την δώσεις πενταπλασια πίσω σε ότι κάνεις, σε όποιον κοντινό σου άνθρωπο έχεις, να δείξεις πάθος σε ότι θες εσύ. Δεν είσαι το παρελθόν σου. Έχεις πολλές εφεδρειες πιο πολλές από ότι φαντάζεσαι.
εμένα μου χτύπησε ασχημα , μια γιαγιά που λέει σε ενα παιδι, φίδια, τους γονείς του Και εδω καπου ανοιγει μια τεραστια συζητηση. Αν δεν μαθουμε οτι κακοποιηθηκαμε , πόσο κακοποιημένοι θα νοιωθουμε; Δυστυχισμένοι ναι, αλλα κακοποιημένοι , πόσο ;;
Καμια φορα χρειαζεται και μια γερη δοση ρεαλισμου για να ξυπναμε, μικρος ή μεγαλος, οικογενεια ή οχι.
Εγω θα πω μπραβο στη γιαγια για το θαρρος της, μακαρι να ειμασταν ολοι τοσο ειλικρινεις μεταξυ μας και να μην κρυβομασταν πισω απο τα τειχη της αυταπατης μας
Είναι μερικές πληγές και μερικά τραυματα τόσο υπουλα, που υπάρχουν άνθρωποι που ζουν όλη τους τη ζωή μέσα σε ένα ψεμμα, χωρίς να μπορέσουν ποτε να αναγνωρίσουν τι τους φταίει. Μπράβο που κάνεις δουλειά με τον εαυτό σου, μπράβο που κατάφερες να αφουγκραστεις τα πραγματικα σου συναισθήματα. Και τέλος μπράβο για τις συνειδητές επιλογές που έκανες στη ζωή σου. Μια μεγάλη αγκαλιά απο εμενα που οι γονείς μου δεν έπρεπε να έχουν γίνει γονείς, σε καταλαβαίνω!
Να ξέρεις ότι δεν είναι σπάνιο αυτό που εσύ βίωσες και νιώθεις, οι περισσότεροι θα θέλαμε άλλους γονείς ή άλλη συμπεριφορά από τους ίδιους, όμως, δυστυχώς, γονείς και συγγενείς δεν διαλέγουμε. Οι χαρακτήρες και τα λάθη των γονιών, είναι γεγονός ότι μπορούν να σημαδέψουν και να καθορίσουν σε σημαντικό βαθμό την εξέλιξη του/των παιδιών. Στα 46 σου χρόνια έχεις πλέον βρει αυτό που έχει πάει στραβά με εσένα, επομένως είσαι σε θέαση να το αναγνωρίσεις και να του δώσεις την θέση που του αξίζει. Προσοχή! Μην σπαταλήσεις άλλο χρόνο σκεπτόμενη τι θα γινόταν αν οι γονείς είχαν φερθεί αλλιώς. Μην… Διαβάστε περισσότερα »
Βιώνω και εγώ δύσκολες καταστάσεις με τους δικούς μου. Παλιότερα τα έχω γράψει και εδώ. Σε νιώθω απόλυτα. Μέσα από ψυχοθεραπεία και εγώ κατάλαβα ότι δεν είμαστε το παρελθόν μας. Έχουμε αγάπη να δώσουμε και φροντίδα και ζεστασιά απλά φοβόμαστε. Να είσαι δυνατή και πλέον να κοιτάς μόνο μπροστά, για τους γονείς μας μπορούμε “απλά” να αποδεχτούμε αυτό που είναι και πως ποτέ δεν θα αλλάξουν.
Εύχομαι σύντομα να σβήσουν από μέσα σου τα φαντάσματα του παρελθόντος και να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπάνε και τους αγαπάς πραγματικά.
Γλυκιά μας Ειρήνη, κάποτε όλοι κάνοντας έναν απολογισμό, δεν ξεφεύγουν από τη λίστα οι γονείς. Γιατί μεγαλώνοντας ξέρουμε ότι δεν είναι οι σούπερ ήρωες αλλά άνθρωποι με ελαττώματα. Και σαν ενήλικες πια μπορούμε να κρίνουμε τις πράξεις τους. Ναι,δεν ήταν οι γονείς που ονειρεύτηκες. Θα μπορούσες όμως και να πεινάς μαζί τους και να είναι άθλιοι. Τουλάχιστον είχες τους παππούδες σου. Να είσαι χαρούμενη για αυτό, πήρες την αγάπη τους και τους θυμάσαι όμορφα. Και όποτε νιώθεις άσχημα να θυμάσαι τις ωραίες στιγμές με τους παππούδες σου.