Εγώ ήμουν 10 χρόνων και πήγα να πω τα κάλαντα σπίτι του όπως γινόταν και γίνεται ακόμα στα χωριά.
Οι σχεδόν 40 πιθανώς έχουν μνήμες. Ένας μεγάλος σε ηλικία άνθρωπος ίσως και με κάποια ψυχολογικά θέματα, συγχωριανός και μια καθημερινή σχεδόν καλημέρα. Εγώ 10χρονων ψηλο-ανεπτυγμένο κορίτσι για την ηλικία μου, αλλά παιδί με φόρμες και αθλητικά, καμία γυναικεία αίσθηση. Παιχνίδι με τα άλλα παιδιά κάθε μέρα στην αλάνα. Τα κάλαντα πάντα ήταν μια παράδοση, σχεδόν κάτι τυπικό.
Με έβαλε μέσα να τα πω και όταν είπα δύο γραμμές ενιωσα σαν να με αγκαλιάζει. Στην αρχή δεν κατάλαβα. Στιγμιαια αναρωτήθηκα γιατί με αγκαλιάζει. Δεν ήταν αγκαλιά. Ήταν ο τρόπος να πιάσει το στήθος μου. Όταν απλά συνέχιζε και συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν από λάθος καθώς με έσπρωχνε κάπως για να με ξαπλώσει στον καναπέ, του έδωσα αγκωνιά και έφυγα.
Πρώτη φορά δεν με ένοιαζε που κάποιος δεν μου έδωσε κάτι για τα κάλαντα. Νομίζω την αναπνοή μου την ξαναβρήκα πολλά τετράγωνα πιο κάτω. Αυτό θα εννοούσε η μάνα μου να προσέχω. Φυσικά δεν το είπα στη μάνα μου γιατί ήμουν σίγουρη από τότε τι θα μου έλεγε. Και έκανα αυτό που θα μου έλεγε που όντως αυτό μου είπε όταν της το είπα στα 25 μου όταν αυτός ο άνθρωπος πέθανε. “Ξέχασε το. Και εγώ έχω παρόμοια εμπειρία. Ξέχασε το”.
Και αυτό νόμιζα ότι έκανα. Από τα 10 άρχισα να κρύβω το σώμα μου. Μα με φαι μα με ρούχα φαρδιά και αθλητικά μα με μια χαρούμενη παρουσία με χιούμορ που ουρλιάζει μέσα μου φοβάμαι. Αυτόν τον τρόπο βρήκα εγώ να διαχειριστώ το τραύμα. Και φυσικά δεν έχω αφήσει άνθρωπο να με αγγίξει. Προσπαθώ και εγώ κάνει βήματα κ με ψυχολογική υποστήριξη να λυθώ και να αφεθώ να ζήσω αυτό που έχω ανάγκη σαν γυναίκα .
Αλλά είναι τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα μας, σε όλες τις γυναίκες η ενοχή, η προστασία που δεν έχουμε αν δεν την φροντίσουμε μόνες μας και πόσο μας επιβάλλεται να ξεχνάμε ή να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε. ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΛΑΜΕ. Και μοιράζομαι αυτή την ιστορία όχι για να δικάσω τον εαυτό μου κ καμία από μας που δεν μίλησε τότε αλλά για να μας δώσω άφεση και μια μεγάλη αγκαλιά και μια απάντηση στο γιατί τώρα. ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΩ.ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ. ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΈΡΟΥΜΕ. Φτάσαμε μέχρι εδώ. Μπορούμε πια να καθαρίσουμε την πληγή. Σας χαιρετώ και σας σέβομαι .
ΑΠΟ ΤΗΝ – Πρόκνη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
