Γεια χαρά σε όλ@ς,
Αγόρι εδώ, λίγο πριν τα πενήντα μου, παντρεμένος με παιδιά.
Θα κάνω ένα πρόλογο, για να καταλάβει κάποιος το πώς ξεκίνησε όλο αυτό.
Είμαι σε ένα γάμο που σχεδόν έχει διαλυθεί εδώ και χρόνια, ο μόνος λόγος που μένουμε μαζί είναι τα παιδιά, που είναι σε πολύ κρίσιμη ηλικία για το μέλλον τους.
Πριν λίγο καιρό και εκεί που δεν το περίμενα, με φλέρταρε ιντερνετικά κάποια άγνωστη. Και ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μπορούσε κάποια γυναίκα να μπορέσει να με αγγίξει έτσι, έστω μιλώντας μόνο.
Μιλήσαμε για τα πάντα, για τους έρωτές μας, για το πώς περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια, το τι όνειρα κάναμε ως παιδιά.
Μιλούσαμε από τα πιο απλά πράγματα, που ταυτόχρονα ήταν τόσο όμορφα και είχα ξεχάσει πόση ομορφιά μπορεί να κρύβεται σε μία απλή συζήτηση που αφήνεις ελεύθερο τον εαυτό σου να εκφραστεί όπως θέλει, μέχρι τα πιο σύνθετα, που είχε να κάνει με συναισθήματα, με το πώς βλέπει τον κόσμο κάποιος.
Βρισκόταν σε αντίστοιχη κατάσταση κι εκείνη, πληγωμένη χρόνια σε ένα συμβατικό γάμο. Η “σχέση” αυτή έληξε μετά από κάποιες εβδομάδες, άλλωστε το ήξερα ότι τέτοιες σχέσεις δεν κρατούν πολύ, ακόμα και αν γινόταν καθαρά ερωτική σχέση στο τέλος.
Το ζήτημα είναι ότι εκείνη τη στιγμή που ξεκίνησα να ανοίγομαι, με πλημμύρισαν τύψεις και ενοχές.
Όχι για αυτό που έκανα, και ποτέ δε φαντάστηκα ότι θα έκανα, να φλερτάρω.
Αλλά για το πώς φέρθηκα στον εαυτό μου.
Η ζωή μου και οι αποφάσεις που έπαιρνα στη διάρκεια, πέρασαν από μπροστά μου σαν ταινία.
Μετάνιωσα για πάρα πολλά πράγματα που έκανα στη ζωή, το τι σπούδασα, το πώς και γιατί έφευγα από μέρη που περνούσα καλά, για τη δουλειά που διάλεξα να κάνω και με πιέζει, το γιατί έδιωχνα ανθρώπους που με αγαπούσαν, το γιατί κρατούσα ανθρώπους που δε με αγαπούσαν και δε με υπολόγιζαν καν. Θυμάμαι συμβάντα, συζητήσεις, λόγια που έχω πει και μου έχουν πει και δε μπορώ να τα ξεχάσω, κι ας πέρασαν πολλά χρόνια. Κυρίως σε σχέσεις που κατάλαβα ότι έκανα λάθος εγώ.
Και έχω φτάσει σε μία φάση, που οι επιλογές μου με έχουν κάνει να βρίζω και ταυτόχρονα να λυπάμαι τον εαυτό μου και να βλέπω ότι πλέον υπάρχει ένας μονόδρομος και το μόνο που με περιμένει είναι μία ανιαρή ζωή ως τα γηρατειά.
Είμαι σε σκέψεις να επισκεφτώ ψυχολόγο, αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να ελπίζω σε κάποια αλλαγή.
Οι καταστάσεις της ζωής μου επιβάλλουν πράγματα αυτή τη στιγμή.
ΑΠΟ ΤΟΝ – DeadEnd
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αγαπητέ φίλε δε σε ξέρω αλλά αισθάνομαι τις λέξεις που έγραψες και θέλω να σου πω συγχαρητήρια για την αυτοανακάλυψη,την αυτοκριτική και την αυτογνωσία. Συνήθως έτσι συμβαίνει, μία αφορμή είτε ασήμαντη είτε τρανταχτή μας φέρνει κάποια στιγμή αντιμέτωπους με τη νεκρική ζώνη στην οποία πέφτουμε εν ζωή. Ποτέ δεν είναι αργά. Κλισέ αλλά τόσο αληθινή δήλωση. Θα ήθελα πίνοντας καφέ να σου διηγηθώ πόσους άντρες γνωρίζω που άλλαξαν ζωή στα 50. Που ξαναβρήκαν ζωή στο γάμο, έληξαν το γάμο, ερωτεύτηκαν, ταξίδεψαν,γυμνάστηκαν, αυτοφροντίστηκαν και έγιναν πιο χαρούμενοι και πιο αξιαγάπητοι για τους ίδιους και για τους γύρω τους.Αντίστοιχα γνωρίζω και γυναίκες… Διαβάστε περισσότερα »
Κάποιοι το ονομάζουν “κρίση μέσης ηλικίας”. Και περνάει γρήγορα, λένε. Μακάρι να είναι έτσι. Δε ξέρω αν βρέθηκες στη θέση μου ποτέ, αλλά είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρο. Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι προ τετελεσμένων γεγονότων, χωρίς να μπορώ να αλλάξω κάτι.
Σε ευχαριστώ, με βοηθάς.
Φυσικά και έχω βρεθεί στη θέση σου!Οι περισσότεροι έχουμε βρεθεί! Πέρασα την κρίση των 20, την κρίση των 30, την κρίση των 40. Υπάρχουν πολλές “κρίσεις” ανάλογα τον άνθρωπο και πόσο ανήσυχος είναι. Και έχεις δίκιο,είναι ψυχοφθόρο. Τη φράση “κρίση μέσης ηλικίας” συνηθίζουν να τη χρησιμοποιούν σαν να μιλάμε για πονοκέφαλο, κοροιδευτικά τύπου “έλα μωρέ θα συνέλθει, ημιξεμωράθηκε.” Εγώ τη μεταφράζω σαν αντίδραση του οργανισμού ο οποίος προσπαθεί να αξιοποιήσει καλύτερα τον υπόλοιπο χρόνο του. Με βάση του ποια είμαι εγώ, δε θα ήλπιζα απλά να περάσει. Θα έπαιρνα τα συμπεράσματα αυτής της κρίσης να τα αξιοποιήσω.Είναι τρομακτικές οι αλλαγές,… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνω, βαθια ειλικρινη κουβεντα απο ψυχης, και θα δειτε οτι μπορει να ξαναερωτευτειτε και να κανετε σεξ σαν 20χρονοι! Προτεινω βαρια τσιγάρα, λευκο κρασι και αλλαντικα για να τσιμπατε
Λες ότι τα παιδιά είναι σε κρίσιμη ηλικία. Κάτσε να δεις τι καταλαβαίνω εγώ: Εάν ήταν βρέφη, είναι σε κρίσιμη ηλικία γιατί δεν μπορούν να συντηρηθούν. Εάν ξεκινάνε το σχολείο, είναι σε κρίσιμη ηλικία διότι ξεκινούν κάτι καινούργιο και έχουν ανάγκη τους γονείς. Στην εφηβεία είναι επίσης σε κρίσιμη ηλικία, καθώς τα συναισθήματά τους είναι σαν τραμπολίνο. Έχεις βρει λοιπόν αυτήν την φράση στο μυαλό σου και επαναπαύεσαι στη ρητορική μιας «κρίσιμης ηλικίας», γεγονός το οποίο καθιστά ανέφικτη οποιαδήποτε σκέψη για αλλαγή στη ζωή σου. Λέξη κλειδί: ανασφάλειες, οι οποίες εκπορεύονται από ένα συναίσθημα φόβου. Δηλαδή, είναι προτιμότερο να βρίσκεσαι… Διαβάστε περισσότερα »
Πιστεύω πως ο ψυχολόγος θα σε βοηθήσει πολύ και μην το αργείς. Ταυτίστηκα σε αρκετά με αυτά που λες κι ας έχω μια διαφορική πορεία ζωής. Τα καλά νέα είναι ότι δεν είσαι καταδικασμενος όπως το παρουσιάζεις. Δεν είναι καθόλου αργά. Μπορείς να χωρίσεις και να διεκδικήσεις ξανά τη ζωή σου. Δεν είναι μονόδρομος η ανιαρή ζωή. Δεν θα είσαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που χωρισε στα 50. Τα παιδιά δεν είναι ποτέ ο πραγματικός λόγος που δε χωρίζουν κάποιοι. Είναι μια πρόφαση που κρύβει τους φόβους και τις ανασφάλειες τους. Εξάλλου, πρέπει να χωρίσεις και για τα… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι πολλά, πίστεψέ με. Ναι, υπάρχουν και φόβοι και ανασφάλειες. Υπάρχουν όμως και πραγματικά προβλήματα, όπως η οικονομική κατάσταση και προβλήματα υγείας.
Και οι πρώτοι που θα υποφέρουν, θα είναι τα παιδιά. Κανένας σοβαρός γονέας, δε θα άφηνε στο έλεος, μέλη οικογενείας.
Ευχαριστώ για το σχόλιο, με βοηθά.
Ο ψυχολόγος μπορεί να βοηθήσει πολύ περισσότερο από όσο φαντάζεσαι, αρκεί να συνειδητοποιήσεις βαθειά μέσα σου πόσο το χρειάζεσαι. Μετανιώνεις από ότι καταλαβαίνω για (σχεδόν) όλο σου το παρελθόν και αυτό είναι πολυ κρίμα. Αξιολογείς τις επιλογές του παρελθόντος αλλά με κριτήρια τωρινά, το πως έχεις εξελιχθεί ως άνθρωπος τώρα πια, το πως σκέφτεσαι στην ηλικία που πλέον είσαι, ανώφελο τελείως, γιατί τώρα μπορείς να κρίνεις ”εκ του ασφαλούς” και αφού είδες το αποτέλεσμα σε όσα επέλεξες και αποφάσισες. Μιλάς για τότε που ήσουν 20-30 + δεν είναι απόλυτα λογικό να τα βλέπεις όλα τελείως διαφορετικά? άλλαξαν και τα δεδομένα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχεις καθόλου άδικο. Αξιολογώ με άλλα κριτήρια. Αλλά γιατί να επιλέξω λάθος σχεδόν σε όλα; Ή δεν ήταν λάθος; Μήπως άφησα να με πάνε οι καταστάσεις μόνες τους σε λάθος, χωρίς να παρεμβάλομαι εγώ; Μήπως η λάθος επιλογή συντρόφου κάνει τη διαφορά στην ψυχολογία μου και συμπαρασύρει και τα υπόλοιπα;
Και ποιός λέει ότι σε 10 χρόνια δε θα ξαναέρθει αυτό το ανυπόφορο αίσθημα του ότι έκανα λάθος στα (σχεδόν) 50 μου, τώρα δηλαδή;
Σκέψου πως ίσως οι επιλογές σου ήταν σωστές για τα δεδομένα τα τότε. Τώρα κρίνεις εκ του αποτελέσματος. Αυτομαστιγόνεσαι για αυτά που επέλεξες πριν 10-20-30 , δεν βοηθάει στη φάση που είσαι.
Προφανώς και το να ζεις με έναν άνθρωπο συμβατικά (αυτό καταλαβαίνω) σε φθείρει σε μεγάλο βαθμό. Αν δεν υπάρχει επιστροφή σε αυτή τη σχέση σκέψου πως όλοι οι άνθρωποι αξίζουν να είναι ευτυχισμένοι ή τουλάχιστον καλά μέσα τους.
Θα επιμείνω στο ότι ένας ψυχολόγος θα βοηθήσει πολύ.
“In this world, all that I choose has come unbearable” (Spandau Ballet)
Ίσως άλλοι το θεωρήσουν ανούσιο το σχόλιο σου, εγώ το θεωρώ γεμάτο ουσία. Τα τραγούδια των ’80s είναι η παρηγοριά μου τον τελευταίο καιρό. Σε ευχαριστώ.
Η ουσιαστική επικοινωνία που είχες τυχαία με κάποια άγνωστη αποκάλυψαν τα κενά που βιώνεις στην καθημερινότητα σου και ταυτόχρονα σε έφεραν σε επαφή με την προσωπική σου αλήθεια. Φαίνεται ότι οι υποχρεώσεις και η ένταση της καθημερινότητας σε έχουν αποξενώσει από τον εαυτό σου και πιθανόν δεν είχες ανακαλύψει και δουλέψει ποτέ τις ανάγκες σου. Λοιπόν έχεις μια φοβερή ευκαιρία. Μπορείς να δώσεις περιεχόμενο στη ζωή σου πιο ουσιαστικό για σένα χωρίς ανατρεπτικές απαραίτητα αλλαγές. Εγώ σε πρώτη φάση θα ξεκινούσα ψυχολογική υποστήριξη και θα ανοιγόμουν στο κοντινό μου περιβάλλον όπως ανοίχτηκες στην άγνωστη. Μπορεί να εκπλαγείς από τη γυναίκα… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις απόλυτο δίκιο: έχασα τον εαυτό μου, μέσα στην καθημερινότητα. Δε διεκδίκησα ποτέ τίποτα για εμένα.
Αδερφε σε καταλαβαινω
Μου αρέσει που το σκίτσο δείχνει άντρα, δίνοντας μας να καταλάβουμε από την αρχή το ποιος στέλνει, αλλιώς πριν το διαβάσουμε θα νομίζαμε ότι πρόκειται για γυναίκα. Φίλε, καταρχάς έχεις το σεβασμό μου που τόλμησες να μοιραστείς κάτι τέτοιο σε γυναικείο σάιτ, γιατί ξέρω πολλούς άντρες που όχι να γράψουν, αλλά ούτε να μπουν στη σελίδα θα δέχονταν, χαρακτηρίζοντας τα όλα “γυναικείες ανοησίες.” Κατά τα άλλα, τα λόγια σου μου θύμισαν τους στίχους του Αλκίνοου Ιωαννίδη “φεύγει η ζωή τελειώνει, σαν σεντόνι φανερώνει ό,τι αγαπούσα και το άφησα, ο,τι μισούσα και το κράτησα.” Όμως η ζωή σου δεν τελειώνει, απλά… Διαβάστε περισσότερα »
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Δεν είμαι από αυτούς που θα κάνουν τέτοιες διακρίσεις. Το site έχει μια χαρά γυναίκες, με δυνατό μυαλό και γράφω για να πάρω τη γνώμη τους, αλλά και για να βγάλω από μέσα μου, αυτά που με βαραίνουν.
Θα ακολουθήσω τη συμβουλή σου σχετικά με την ψυχοθεραπεία.
Μάλλον είναι αναγκαίο.
However bad life may seem, there is always something you can do and succeed at. While there is life, there is hope. Stephen Hawking
Βρε αγορι ετων 50. 50 εισαι (και δεν εφτασες ακομη), οχι 80. Απολογισμους στην ζωη ολοι κανουμε. Εχεις πολλα χρονια ακομη να διορθωσεις, ακομη και να χαραξεις διαφορετικη πορεια στην ζωη σου, αν το επιθυμεις. Η ερωτηση ειναι : ποια ειναι η κρισιμη ηλικια που ειναι τα παιδια σου; Μωρα; και πανω στην διαμορφωση χαρακτηρα Εφηβοι; Πανω στην αναδιαμορφωση του χαρακτηρα; Ξεκινανε την σταδιοδρομια τους σε σπουδες (18) η την επαγγελματικη (25); Κρισιμες ηλικιες παιδιων υπαρχουν πολλες, αλλα μην γινεις σαν το ζευγαρι που ειχα δει καποτε σε ενα επεισοδιο των ΑΜΑΝ (τοτε που επαιζαν σκερτσακια) που ενα ηλικιωμενο ζευγαρι… Διαβάστε περισσότερα »
Σε ευχαριστώ για το σχόλιο. Τα παιδιά είναι στα 16-17 και θέλω να είναι απερίσπαστα στη μάχη που θα δώσουν για τις σχολές που θα επιλέξουν. Κατά τ’ άλλα, κατάλαβες πολλά πράγματα για το τι συμβαίνει στην οικογένεια.
Αγόρι λίγο πριν τα…50?
Θεωρείς εαυτόν αγόρι ακόμα?
Όπως και να έχει ποτε δεν ειναι αργά να φέρεις τη ζωή σου τουμπα.
Χωρισε με τη σύζυγό και για την συνεπιμελεια θα τα βρουν οι δικηγόροι.
Αναρωτιέμαι αν και η γυναίκα σου μας έχει στείλει εδώ παρόμοιο γράμμα.
Φαντάσου να πας ένα γκρουπ με γιαγιάδες που αποκαλούν η μια την άλλη κορίτσια(το βλέπω πολύ συχνά κ το θεωρώ πολύ γλυκό) και να τους ρωτήσεις…κορίτσια πριν τα 80? θεωρείται τον εαυτό σας κορίτσια?
Συγνώμη αλλά μου φαίνεται αστείο άντρας μεσήλικας παντρεμένος με παιδιά να αποκαλεί τον εαυτό του αγόρι.
Ακούγεται σαν το ” δεσποινίς ετών 39″.
Μονο που οι ζωές μας δεν είναι ταινία της φίνος φιλμς.
Νομίζω ότι είναι τρόπος του λέγειν στα πλαίσια χαριτωμενιάς και μη άξιο βαρύτητας
Ακριβώς. Τελικά κάποιοι με καταλαβαίνουν.
Νομίζω το έγραψε επειδή απευθύνεται σε σαιτ που στέλνουν ερωτήσεις κυρίως γυναίκες. Σαν να λέει να κι ένα αγόρι εδώ. Από αυτα που γράφει στη συνέχεια, το αντίθετο προκύπτει. Πώς νομίζει πως η ζωή του βαδίζει προς το τέλος της..
Σε ευχαριστώ που εξηγείς τα αυτονόητα JoanneK.
Απάντησα στα κορίτσια παρακάτω. Και ας είναι και 50+.