Γεια σε όλες
Στέλνω για δύο λόγους. Ο ένας είναι για να πω ένα μεγάλο μπράβο στην κυρία Γαλανοπούλου για τα podcast ειδικά για το 2ο που είχε να κάνει με τη «μη μητρότητα».
Στέλνω όμως και για έναν δεύτερο λόγο που έχει να κάνει με το περιεχόμενο του podcast για τις γυναίκες που δεν θέλουν να γίνουν μανάδες για να πω τη δική μου ιστορία.
Εγώ βίωσα τεράστια πίεση για να μείνω έγκυος. Τεράστια. Και είναι η πρώτη φορά που αποφασίζω να μιλήσω ανοιχτά και να πω ότι μετανιώνω. Είναι ντροπή να το πω οπουδήποτε. Να το ομολογήσω ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό όμως μετανιώνω. Ξέρω ότι θα με κρίνετε θα αναρωτηθείτε τι είδους μάνα είμαι και θα σας πω ότι ούτε εγώ ξέρω.
Όλοι θα σας πουν ότι είμαι καλή μάνα .
Ότι δεν έφυγα ποτέ στιγμή δίπλα από το παιδί μου. Ήμουν εκεί στις αρρώστιες και τα πρώτα δοντάκια, στους πυρετούς και τις παιδικές ασθένειες, στα πρώτα ποιήματα στο σχολείο, εκεί στα ερωτικά σκιρτήματα και στην ανάγκη να τον μάθω να σέβεται και να αγαπάει τις γυναίκες, να ακούει το όχι και να παίρνει δρόμο. Είμαι εκεί και τώρα που τελειώνει το σχολείο και ετοιμάζεται για το πανεπιστήμιο. Είμαι εκεί και όλα φωνάζουν πως τον αγαπώ όσο τίποτα στη ζωή μου. Ότι θα σκότωνα για το παιδί μου.
Όμως, η φρικτή αλήθεια είναι ότι δεν τον ήθελα. Εξακολουθώ να μη θέλω όσα πρέπει να κάνω γι’ αυτόν. Και είναι στιγμές που αυτό κυριαρχεί τόσο πολύ που παίρνω το αυτοκίνητο για να μη με δει κανείς οργισμένη και βρίζω. Βρίζω ακατάληπτα μέχρι να μου περάσει. Βρίζω που δεν τον έριξα. Που τους άφησα να με πείσουν να τον κρατήσω, ενώ δεν ήθελα να γίνω μάνα, ενώ ήθελα να σπουδάσω, να γλεντήσω τη ζωή μου, να γίνω αυτό που επιθυμούσα.
Αντ’ αυτού έγινα η μάνα κάποιου που κάθε φορά που τον κοιτάζω, όσο και ένα κομμάτι μου να τον λατρεύει βάσει εργοστασιακής ρύθμισης, μου υπενθυμίζει τη ζωή που δεν έζησα. Τις πιέσεις της μάνας μου, τις πιέσεις της πεθεράς μου, σχεδόν καταναγκαστικό σεξ για καιρό με το σύζυγο στην προσπάθεια να γίνουμε γονείς, ένα ξεχαρβαλωμένο σώμα που φυσικά δεν κατηγορώ το παιδί μου γι’ αυτό. Τον εαυτό μου μόνο τον εαυτό μου και όσα θέλησα σε αυτή τη ζωή και δεν τα κυνήγησα ποτέ…
Ακούγοντας το podcast και έχοντας ήδη αναζητήσει το βιβλίο του κου Καλοβυρνά, απλώς θέλω να σας ευχαριστήσω γι’ αυτό που κάνετε, για το ότι δίνετε φωνή σε όσες από εμάς τη χάσαμε, ακούγοντας τον περίγυρο μας.
Εγώ τουλάχιστον σας ευχαριστώ προσωπικά – την αγάπη μου και μία μεγάλη αγκαλιά στην κα Γαλανοπούλου
ΑΠΟ ΤΟΝ – Κ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αχ καλή μου! Από το κείμενό σου και μόνο καταλαβαίνω ότι αυτομαστιγώνεσαι καθημερινά. Όχι τόσο για το ότι έκανες παιδί, ενώ δεν ήθελες, αλλά κυρίως γιατί δε νιώθεις την ευγνωμοσύνη που θα “όφειλες” (κατά τα κοινωνικά πρότυπα) να νιώθεις! Λοιπόν, σού έχω νέα: δεν είσαι μόνη. Είναι πολλές, είναι ανάμεσά μας και φοβούνται να το παραδεχτούν και στον ίδιο τους τον εαυτό ακόμα, πόσο μάλλον να το εξωτερικεύσουν. Και είναι εντάξει. Είναι εντάξει να νιώθεις θυμό, στενοχώρια, ματαίωση, παραίτηση… απλά όλο αυτό δεν πρέπει να το εισπράττει το παιδί. Δεν πρέπει ποτέ και σε καμία περίπτωση να νιώσει την ευθύνη… Διαβάστε περισσότερα »
Προσωπικά σε θεωρώ καλή μάνα γιατί αν και δεν ήθελες παιδί ήσουν δίπλα του, του έδωσες αγάπη όπως λες και θα έκανες τα πάντα γι αυτό. Υπάρχουν γυναίκες που λένε οτι θέλουν παιδιά αλλά μετά τα εγκαταλείπουν. Νομίζω σε όλες τις μητέρες λείπουν οι στιγμές ελευθερίας. Εχω μια κόρη 1 έτους, θέλαμε με τον άντρα μου παιδί, δεν πιέστηκα αλλά πολλές φορές λέω τι καλά που ήμουν πριν, πόση ελευθερία είχα. Κάποιες φορές κι εγώ θα ήθελα να μην ήμουν μητέρα και εχει περάσει μόνο ένας χρόνος. Δεν μετανιώνω την επιλογή μου απλά σε καταλαβαίνω. Η κοινωνική πίεση για ένα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ήθελες παιδί γιατί δεν ήθελες και καλά έκανες. Οταν το έκανες επειδή μάλλον σε έπιασε και σένα η αγχωτική σκέψη “να το κάνω, τώρα ή ποτέ, για να μην τύχει και το μετανιώσω μετά και τότε δε θα γίνεται” μετά φρίκαρες με τη στέρηση βαθμών ελευθερίας που αυτό συνεπάγεται -για ένα μικρό διάστημα- για την οποία δεν ήσουν προετοιμασμένη, αφού δεν ήθελες παιδί, ενώ αυτές που θελουν προετοιμάζονται μια ζωή και το έχουν αποδεχθεί πλήρως. Σε καταλαβαίνω εντελώς, εκεί ήμουν. Εκει που διαφωνώ είναι πως πιστεύεις πως η ζωή σου θα ήταν πολύ διαφορετική χωρίς αυτό. Δεν το νομίζω… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι ντροπή να λες την αλήθεια σου. Έστω εδώ σε εμάς για πρώτη φορά. Βοηθάς πολλές κι εμένα μαζί που δεν έχω παιδιά από επιλογή. Και δέχτηκα τεράστια πίεση όπως εσύ. Και με έκαναν να νιώθω προβληματική. Και βλέπω στην ιστορία σου ότι: όχι, δεν θα αλλάξω γνώμη μόλις το κάνω και θα το θέλω ξαφνικά. Δεν ξέρω τι να σου γράψω που να μπορει να σε βοηθήσει, μόνο ενα “ευχαριστώ” γι’ αυτά που με έκανες να νιώσω διαβάζοντας την επιστολή σου.
❤️
Εγώ σε καταλαβαίνω.
Θέλω μόνο να σου πω ότι οσα σε βαραίνουν για το γιο σου, αυτά που λες οτι ‘πρεπει να τα κανεις αλλά δεν θες’ μην τα κανεις. Προσπάθησε όσο μπορείς.
Δικαίωμα σου να μην ήθελες παιδί. Καταλαβαίνω ότι πιέστηκες , δεν ήσουν έτοιμη ,ήσουν μικρή κλπ Το θέμα είναι ότι κάνουμε εξαναγκάστηκα…φαίνεται . Το καταλαβαίνει το παιδί, μπορεί να είναι κεκαλυμμένο με τις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» , αλλά μέσα μας τα αντιλαμβανόμαστε όλα . Ελπίζω ο γιος σου να μην έχει προβλήματα στη ζωή του που θα οφείλονται στη σχέση με την μάνα του.
Καλά και σεβαστά αυτά που νιώθεις. Και ταυτόχρονα ο ψυχισμός του παιδιού καταλαβαίνει υποστήριξη σε ένα ρητό επικοινωνίας και απουσία αγάπης, αγανάκτηση ή δεν ξέρω ‘γώ τι άλλο σε ένα άρρητο κι αυτή η περίεργη (επειδή δεν μπορεί ακριβώς να την εντοπίσει) αντίφαση θα είναι οδυνηρή για αυτόν. Θα υποφέρει χωρίς να ξέρει για ποιο λόγο και χωρίς να έχει κάτι απτό που να μπορεί να το επεξεργαστεί και πάντα θα αναρωτιέται ποιο είναι το πρόβλημά του, αφού στη ζωή του είναι όλα καλά. Μακάρι στο μέλλον να γίνεται σεβαστή η επιθυμία μιας γυναίκας για μητρότητα ή μη χωρίς πολλές… Διαβάστε περισσότερα »
Πλέον είναι μεγάλος ο γιος σου. Προσπάθησε να μην σκέφτεσαι αυτά
που άφησες πίσω αλλά αυτά που σε περιμένουν μπροστά! Μεγάλη αγκαλιά και πολλή δύναμη <3