Τα χω κάνει σκατα. Αυτή είναι η ιστορία μου.
Πριν άπειρα χρόνια, 20 περίπου, ήμουν μια μικρή φοιτητριουλα που σε κάποιες πασχαλινες γιορτές τα φτιάξε με έναν φοιτητή ιατρικής, τελειοφοιτος δλδ, ήταν 30αρης πατημενος. Η χαζή φοιτητριουλα ερωτεύτηκε τον δοκτορα, ήταν πολύ καυλ@@@ρης, ξετρελαθηκε, καθόταν να τον ακούει να της λέει για τις παρτουζες του, κι άλλα, άρχισε να καλοβλεπει το ενδεχόμενο σχέσης, αυτή ξέβγαλτη παιδουλα, αυτός έμπειρος ψωλαρας, ιδανική φαντασιακή κατάσταση. Με το τέλος των διακοπών, ο νέος την κοπανησε, δεν ξανασηκωσε τηλέφωνο, η παιδουλα ένιωσε σκουπίδι, έκλαψε, ήπιε, το προσπέρασε κι η ζωή συνεχίστηκε.
Τώρα βέβαια παιδουλα δεν υπάρχει. Μεγάλωσα, παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, πέρασα διαφορα, κατέληξα σε μεγάλο νησί οικογενειακως. Μετά από διαφορα ζόρια βρήκα τελικώς δουλειά στο τοπικό νοσοκομείο. Καλά καταλάβατε, ήταν κι αυτός εκεί. Φυσικά δεν τον αναγνώρισα, είχα 20 χρόνια να τον δω και δεν τον γνώρισα πάνω από 1 μήνα. Μια νοσηλεύτρια όμως, μόλις έμαθε από που είμαι μου λέει α! είναι κι ο @@@@@λογος μας από εκεί! Λέει όνομα, παθαίνω έμφραγμα. Σκάει μύτη ο δικός μας, συνεχίζει η νοσηλεύτρια ακάθεκτη: Γιατρέ! Η συντοπιτισσα σας! Με κοιτάει από δω, με κοιτάει από κει, γνωριζόμαστε; μου λέει. Δε νομίζω, απαντώ. Συνεχίζει να με κοιτάει, αρχίζει να σχηματίζεται υποψία χαμόγελου, κάνω ότι δεν κατάλαβα, συνεχίζω τη δουλειά μου.
Όλα καλούσαν ας πούμε ομαλά, γνώρισα τη γυναίκα του, γιατρός κι αυτή, μια εξαιρετική κοπέλα, αλλά την απευφευγα αν κ έχουμε κοινές παρέες. Όσο μπορούσα δηλαδή. Στο μεταξύ αυτός παίζει μπάσκετ, όπως κι ο άντρας μου, γνωρίστηκαν κι άρχισαν να κάνουν παρέα. Μα τι καλό παιδί! Μου λέει ο δικός μου, να κάνουμε παρέα, να πάμε εκδρομή, που είναι κι απ τον τόπο σου, και πως έτυχε και δε γνωριστηκατε;
Σας ζάλισα. Μέχρι ώρας αποφεύγω κάθε κοινωνική σχέση. Προχθές του πήγα κάτι χαρτιά και μου σφυριζε ένα τραγούδι από ένα συγκρότημα που άκουγα φανατικά τον παλιό εκεινο καιρό. Αν είχα πει τουλάχιστον στον άντρα μου την αλήθεια εξαρχής τώρα ίσως ένιωθα καλύτερα. Τώρα τον σιχαίνομαι τον ξεφτίλα που εκμεταλλευτηκε ένα μικρό κορίτσι, κ δεν του έφτασε αυτό, μόνο εμφανίστηκε φαντης μπαστούνι να μου πηδηξει τα νεύρα. Αι σιχτιρ.
Και ερωτώ: Είναι αργά να πω στον άντρα μου την αλήθεια; θα πληγωθεί; θα νιώσει εκτεθειμενος; πάντως εγώ, πείτε με κομπλα και παλαιολιθικη, δε γουστάρω παρέα μαζί τους.
Τελευταία πληροφορία είναι πως στη δουλειά, με εξαίρεση το σφύριγμα, όταν είναι κάποιος μπροστά- που συνήθως είναι- είναι τυπικοτατος, σχεδόν δε με βλέπει, όταν όμως είμαι μόνη, πάλι δε μου λέει κάτι μη τυπικό, αλλά με κοιτάει στα μάτια ο μαλακας. Εγώ, μια που έτσι το ξεκίνησα, έτσι το πάω. Δε σε ξέρω δε με ξέρεις. Ούτε φανταζόμουν πως είχα υποκριτικό ταλέντο.
ΑΠΟ ΤHΝ – Με δίχως καβατζα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ πάλι είμαι της άποψης ότι λογαριασμό για το παρελθόν μας δεν δίνουμε σε κανένα.
Δική μου άποψη βέβαια.
Τώρα κανε ότι σε φωτισει.
Θες να το πεις,πες το.
Δεν θες,μην το λες.
Πάντως με τον γιατρουδακο, αδιαφορία.
Σιγά τα ωά, κάποτε ειχατε κάνει σεξ.
Και?
Τι έγινε? Σου καθόρισε τη ζωή? Σου πληρώνει λογαριασμούς? Κάνατε μαζί παιδιά?
Δεν σε ενδιαφέρει πια και δεν σε επηρεάζει.
Νομιζω οτι το δραματοποιεις πολυ το πραγμα για ιστορια απο ουτε 1, ουτε 2, αλλα 20 χρονια πριν. Και μονο ο τροπος που λες την ιστορια με την μικρη φοιτητριουλα και τον δοκτορα το δειχνει. Δεν φαινεται να σε ενοχλει τοσο οσο λες ολο το θεμα, μην πω το αντιθετο. Αν σε ενοχλει οντως, πες στον γιατρουλη ανοιχτα να κοψει τα σφυριγματα, και στον αντρα σου ακριβως γιατι δεν θες επαφες μαζι τους. Δεν καταλαβαινω γιατι κανεις σαν να εχεις κατι να κρυψεις.
Mήπως γιατί έχει κάτι να κρύψει? Οτι ακόμα τον γουστάρει?
Κοιτα να δεις, εν μέρη θα συμφωνήσω μαζί σου, ο λόγος είναι ότι ο τύπος εξαφανίστηκε πρώτος και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες ενώ αυτή ήταν σε άλλο μήκος κύματος και εκεί έμεινε στο «πως θα ήταν αν».
Εγώ θα το έλεγα και σιγά τα αυγά πια.
Γενικά αφού νιώθεις την ανάγκη να το πεις, όσο το καθυστερείς θα γίνεται και πιο τεράστιο στο μυαλό σου.
Δική μου άποψη.
Από το γραπτό θεωρώ ότι πάντα ήταν μεγάλο θέμα στο μυαλό της και τώρα απλά το ξαναθυμήθηκε που τον είδε.
Και θεωρώ ότι ξέρει καλά ότι ο τύπος παίζει μαζί της και εκείνη αντί να αδιαφορήσει (το υγιές) θέλει να κάνει ένα μικρό χαμούλη γιατί ξαφνικά το «δράμα» του παρελθόντος της βάζει λίγο αλατοπίπερο στην καθημερινότητα.
Εμένα μου μοιάζει με ανεκπλήρωτο έρωτα. Δε θες να πληγώσεις τον αντρα σου; Γιατι να τον πληγωσεις; Νιώθεις ενοχές για κάτι; Τα συναισθήματα σου μετά από 20 χρόνια είναι πολύ έντονα, έστω και αρνητικά. Δε σε εκμεταλλεύτηκε ακριβώς. Ήσουν ενήλικη και ήταν μια τυπική καλοκαιρινή ιστορία. Φαίνεται ότι δεν το έχεις ξεπεράσει. Αν το είχες ξεπεράσει θα το έχεις πει στον άντρα σου μόλις τον ειδες, τύπου “ξέρεις ποιον είδα σημερα;” Ίσως ξαναέπεσες πάνω του για να βάλεις μια τέλεια επιτέλους. Τίποτα δε γίνεται τυχαία.
Έχεις μεγαλοποιησει μια ασήμαντη ιστορια στο κεφάλι σου και ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθεις γιατί. Εκεινη την εποχή λογικό να πληγωθεις, τώρα ομως μετά από 20 χρόνια προς τι η τόση αναστάτωση λες κι ηταν ο έρωτας της ζωής σου; Κι από που κι ως πού σε εκμετάλλευτηκε; Δεν βλέπω κάποια εκμετάλλευση. Είχατε κατι συντομο και το έληξε, εστω άγαρμπα, όπως εχει συμβεί σε όλες μας. Πολύ πιθανόν αυτός να το είδε και καθαρά ως ιστορία για σεξ. Βρίσκω τη συμπεριφορά σου τώρα υπερβολική και κακώς δεν το ανέφερες στον άντρα σου γιατί αν το μάθει από αλλού θα βάλει… Διαβάστε περισσότερα »
Τι να σου πω τώρα. Εγώ δεν μπορώ να φανταστώ συντροφικη σχέση ετών που να μην μπορείς να πεις στον άλλον “Αγάπη μου, ήρθε καινούριος συνάδελφος με τον οποίο by the way είχαμε ενα καυλάντισμα πριν 20 χρόνια και εγινε αυτό και αυτό” και στη συνέχεια “Αγάπη μου αυτός είναι που παίζετε μαζί μπάσκετ”. Τώρα οσο αφορά στην αντίδραση του εν λόγω, εγω στη θέση σου δεν θα έκανα οτι δεν τον αναγνώριζα (απο τη στιγμή που τον αναγνώρισα) αλλά ούτε θα εκανα θεμα την γνωριμία μας. Θα έλεγα ένα “Α, ναι, χρόνια και ζαμάνια” και θα αδιαφορούσα, αλλά αυτή… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ νομίζω πως δεν το είπες γιατί έτσι όπως τα εξιστορείς καταλαβαίνω ότι έχεις ακόμα τα νεύρα σου που τότε, πριν 20 χρόνια, είχε γίνει άφαντος. Τότε προφανώς είχες δίκιο, τώρα νομίζω θα έπρεπε να το έχεις ξεπεράσει. Για πόσο θα κάνετε ότι δεν γνωρίζεστε?
Πώς το ghosting αυτού του τύπου , είναι τόσο σημαντικό που ασχολείσαι τόσο πολύ 20 χρόνια μετά ;; (!) Τόσο που να θεωρείς ότι τα έχεις κάνει σκατα. Μια χαρά τα έχεις κάνει.
Το περιγράφεις σαν ταινία και στο μυαλό σου το έχεις σαν ταινία μάλλον. Βάλε τίτλους τέλους και προχώρησε στο επόμενο επεισόδιο. Μην ασχοληθείς άλλο με αυτή την ιστορία.
Δεν καταλαβαινω καμποσα πραγματα. Καταρχην γιατι νιώθεις πως τοτε σε εκμεταλλεύτηκε; Γνωριζόσασταν απο οτι καταλαβα μονο δυο εβδομαδες. Απο τα λεγόμενα σου φανταζομαι πως δεν σε πίεσε να κανεις οτιδηποτε. Το οτι εσυ ονειρευόσουν σχεσεις κτλπ ειναι καθαρα δικο σου θεμα. Το οτι φυσικα εξαφανιστηκε χωρις να ξανασηκώσει τηλ ειναι λαθος. Υπαρχουν και αλλοι τρόποι να τελειωσεις μια κατασταση. Δεν βρισκω για ποιο λογο θα επρεπε να πεις κατι στον αντρα σου. Αυτο εγινε πριν απο 20 χρονια και ανηκει στο παρελθόν. Προφανως να μην σε θυμαται κιολας. Αν ηταν και ο χαρακτήρας τιυ οπως τον περιγράφεις, πιθανον να μην… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί να πληγωθεί ο άντρας σου επειδή είχες μια περιπετιειούλα πριν 20 χρόνια; Την επόμενη φορά που θα σου πει για παρέα και εκδρομές με το εξαιρετικό παιδί από το μπασκετ, πες του ότι δεν θέλεις και πολλά πολλά γιατί κάτι είχε παιχτεί μεταξύ σας, δεν έληξε με τον καλύτερο τρόπο και για αυτό δεν τον συμπαθείς και δεν τον θες στη ζωή σου. Πολύ απλά πράγματα. Τον ίδιο μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις ότι δεν τον θυμάσαι, πιο άβολο θα είναι να το αναφέρεις τώρα. Αν σου πει αυτός κάτι μπορείς πάντα να κάνεις την έκπληκτη Αλήθεια βρε, εσύ… Διαβάστε περισσότερα »