Προσωπική ιστορία: Μέσα σε 2 χρονια κατάλαβα τι ΔΕΝ είναι οικογένεια….

Καλησπερα,ειμαι η Κωνσταντινα

Μεγαλωσα σε μια πατριαρχικη οικογενεια,μια οικογενεια προβληματικη θα ελεγα,οπου το συνηδιτοποιησα στα 40 μου πως τελικα δεν ειχα οικογενεια!

Τα περισσοτερα προβληματα ξεκινησαν στα 30 μου γνωρισα τον αντρα μου μεσω της δουλειας μου γνωριζομασταν μολις 4 μηνες και εμεινα εγκυος αποφασισαμε να παντρευτουμε και να αλλαξω πολη να παω εκει που εμενε αυτος κ ετσι κ εγινε!

Τον πρωτο χρονο πηγαν σχετικα καλα ο ερχομος του παιδιου η αφοσιωση στο σπιτι και στην οικογενεια πηγαιναν ολα καλα παρ ολα τα οικονομικα προβληματα.

Περνωντας ο καιρος τους 7 πρωτους μηνες μoυ χε πει ο πατερας μου πως θα μας πληρωνει το νοικι πληρωσε μια φορα και μετα τπτ. O αντρας μου τα παίρνει κρανιο καποια στιγμη μου λεει θα φυγουμε και θα μεινουμε σ ενα παλιο σπιτι της γιαγιας του που ειχε πεθανει. Το σπιτι εν τω μεταξυ ξηλωμα ολο απ την αρχη, δεν υπηρχαν λεφτα οποτε κ οντρας μου ξεκινησε να το φτιαχνει μονος του. Μπηκαμε στο σπιτι ηταν ενα σαλονι κουζίνα μπανιο γκαρσονιερα. Κοιμομουν με το παιδι 5 χρονια στο καναπε απο μωρο δηλαδη.

Τα χρονια περνουσαν κ η κασταση ιδια εγω δεν δουλευα ,καποια στιγμη λοιπον ανοιξα ενα μαγαζι στο ιδιο αντικειμενο με του συζυγου, στο ονομα του, για αρχη για να μην πληρωνει ασφαλεια,οπως ειπαμε τα χρονια περνουσαν κ είχα κουραστει λογο της καταστασης, πέραν τους 7 μηνες στο πρωτο σπιτι που νοικιαζάμε δεν ξανα κοιμηθηκαμε ποτε μαζι με τον αντρα μου,

Οταν καταφερα με καποιο τροπο απο την δουλεια να κερδιζω χρηματα αρχισα να καλυπτω ολες τις αναγκες μας, του παιδιου, του σπιτιου, του εαυτου μου, του μαγαζιου,  ολα.

Ειπα μια μερα πως θα νοικιασουμε ενα σπιτι και θα φυγουμε, το παιδι πια 10 χρονων ουτε δωματιο κ λεω οταν μπορεσουμε περνουμε δανειο κ φευγουμε,παλι!

Δεν ηθελε για κανεναν λογο να φυγει απο εκει εν το μεταξυ διπλα μας εμενε η μανα του διπλα απ την αλλη μερια τα ξαδερφια, οι θειοι, ολο το σοι σε μια οδο!

Μου λεει δεν φευγω

Απανταω πως βρηκα σπιτι ατην ιδια πολη το κλεισα και 4 μηνες θα φυγω θες εχεσε θες οχι,εβαλα το παιδι να του το πει αυτος ανενδουος.

Τελικα εφυγα.

Μετα την μετακομιση ξεκίνησε ενας χειριστικος τροπος ως προς το παιδι κ απεναντι μου του τυπου οτι δουλευεις πολυ κ το παιδι δεν θελει ν αλλαξει περιβαλλον. Έπαιρνα το παιδι στο σπιτι μπορει να την μαλωνα κ μετα να περναγε απ το μαγαζι μου να μου κανε καυγα, ο κλοιος στενευε για εμενα διοτι αρχισα να χανω εδαφος με το παιδι, το μαγαζι απιτουσε πολλες ωρες εγω επρεπε να τα φερω εις περας οικονομικα και δεν ειχα κανεναν δικο μου διοτι ζουσα μακρυα απ ολους.

Τότε παίρνω την αποφαση να ξανα γυριζω μετα απο 12 χρονια στην πολη που γεννηθηκα.Μου ειπαν οι γονεις μου πως θα με στηριξουν διοτι υπαρχει οικογενειακη επιχειρηση θα μου γραψουν το μαγαζι, το σπιτι, υπήρχε υποβαθρο δηλαδη.

Ερχεται η ωρα της επιστροφης. Έχω αλλα 2 αδερφια και καταλαβαινω οτι εγω ηρθα να τους χαλασω την πιτα.

Απ τους πρωτους μηνες καταλαβα οτι δεν με ηθελαν. Η νυφη μου με τον αδελφο μου μενουν κολλητα στην μανα μου αρχισαν λοιπον τα προβληματα οσο καιρο με φιλοξενησε η μανα μου στο σπιτι της ο αδερφος ερχοταν, μας εκλεινε τα φωτα για οικονομια, μου την ελεγε γιατί πηρα το αυτοκινητο του πατερα, η νυφη να λεει στο παιδι μου “εσεις δεν μπορειτε να παρετε βιολι”, γιατί ηθελε τότε η μικρη να την γραψω μουσικη.

Απ τα πολλα πιανω την μανα μου κ τους λεω θα κανω μεταφορα εδρας την επιχειριση που εχω στην πολη που ζω για να υπαρχουν θεματα,ο πατερας μου με βλαστημαγε κ ελεγε θα στο κλεισω θα γινει αυτο που θα πω εγω, απ την αλλη μου εδιναν 150 με 200 την εβδομαδα κ μου πληρωναν το ενικοιο ημουν καθαρα υππαληλος και χαμαλης στη δουλεια της μανας μου επρεπε να τρεχω παλι ολη μερα, να τρεχω για τον αδελφο μου, για οτιδηποτε μπορεις να φανταστεις, αρχισα να φρικαρω και πιο πολυ γιατί ο αδερφος.μου εχει την διαχειρηση στα παντα και ζει πλουσιοπαροχα, δουλευουν ολοι γι αυτον κ εγω και η αδελφη μου ποτε με 200 πότε με 150 την εβδομαδα, η νυφη δε με ενσυμα απ την επιχειρηση χωρις να δουλευει κ γω κ η αδελφη μου μεχρι και σημερα ανασφαλιστες,μας παντρεψαν μ ενα σαλονι.

Ενα πρωι ως συνηθως ο πατερας μου είχε νευρα και τσακωνοταν με την αδελφη μου στα καλα καθουμενα. Μπηκα στην μεση και της λεω παμε, φυγαμε, ανοιξαμε δικο μας. Έτσι κ εγινε,εφυγα με 49 ευρω στην τσεπη μ ενα παιδι στο ενικοιο χωρις εισοδημα κ εφυγα η μανα μιυ μου ειπε εαν ανοιξω μαγαζι αυτη την πορτα να μην ξανα πατησω και τι κανα πραξη!περασα και περναω πολλες δυσκολιες γτμεσα σε 2 χρονια καταλαβα τι ΔΕΝ ειναι οικογενεια….

Προσπαθω να μαζεψω τα κομματια μου δεν ειναι ευκολο το παλι απ την αρχη και χωρις καμια οικονομικη η ψυχικη στηριξη τουλαχιστον με παρηγορει οτι με βοηθαει οσο μπορει και αδελφη μου

ΑΠΟ ΤΗΝ – Κωσταντινα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News