Προσωπική ιστορία: Μεγάλωσα με μια μητέρα νάρκισσο

Σας ευχαριστώ πολύ για την καταπληκτική σελίδα σας, οι ιστορίες και τα σχόλια με έχουν βοηθήσει πολύ!

Μεγάλωσα με μια μητέρα νάρκισσο που έχει προβλήματα διατροφικών διαταραχών, αλκοολισμού και χρήσης xanax και άλλων φαρμακευτικών σκευασμάτων (αλόγιστα και όχι στις δόσεις που συνταγογραφεί ο ψυχίατρος). Ο πατέρας μου λόγω δουλειάς έλειπε από το σπίτι για μήνες κάθε φορά και όταν επέστρεφε ή κοιμόταν εξαντλημένος ή μάλωναν για τα χρήματα. Η μητέρα μου δούλευε στο δημόσιο, αλλά συχνά άλλαζε πόστα (αυτό το αναφέρω γιατί θα έχει σημασία κατόπιν).

Όταν έγινα 15 χρονών οι προσβολές και το ξύλο εντάθηκαν, επίτηδες δε μαγείρευε και αγόραζε μόνο θερμιδογόνα τροφιμα και μετά με κατηγορούσε ότι είμαι χοντρή και πιθανότατα έγκυος και ναρκομανής και έλεγε αυτά τα ψέματα στους πάντες, γιατρούς, γνωστούς, συγγενείς, γείτονες! Εν τω μεταξύ, εγω δεν είχα ούτε ευρώ, ούτε δικά μου κλειδιά για να βγω απο το σπίτι, πώς θα έμενα εγκυος? Στο σχολείο? Έπεισε τον πατέρα μου ότι είμαι εγκυος και πρεπει να παω σε γυναικολογο! Και φυσικά, έβρισκε πάντα άντρες γιατρούς με πατριαρχικές αντιλήψεις! Φανταστείτε τον τρόμο μου στα 15, μη εχοντας καν μιλήσει σε αγόρια, να πρεπει να ξεντυθω μπροστα σε αγνωστους και να κάνω τεστ παπ, μεχρι και κολπικο υπερηχο έκαναν και να με τρομοκρατουν λέγοντας πώς αν και αρνούμαι πώς εχω κάνει σεξ, ο γιατρός μπορεί να το καταλάβει και να με κοιτάνε με απέχθεια γιατροί και νοσοκόμες!

Τέλος πάντων, στα 16 έπαθα βαριά καταθλιψη και φυσικά με έκανε ζόμπι με zanax, zoloft και ποιος ξέρει τι άλλο τα οποία πρόσθετε στα γεύματα μου πολύ πάνω απο τη συνταγογραφούμενη δόση. Τελικά την ανακάλυψε ο πατέρας μου ο οποίος τη χτύπησε και την πεταξε εξω (για λίγες μέρες, μη φαντάζεστε, μόλις τον απείλησε ότι θα ουρλιάζει έξω απο το διαμέρισμα την ξαναδέχτηκε) και με πήγε σε άλλο ψυχίατρο ο οποίος ήθελε να τον καταγγειλει στην αστυνομία.

Τελικά έφυγα στα 18 για να πάω να σπουδάσω (πέρασα στο πανεπιστήμιο παρά τις μισογυνιστικές ιδέες της ότι οι γυναίκες δεν καταφέρνουν τίποτα στις θετικές επιστήμες) σε μία σχολή που δε μου άρεσε καθόλου.

Τώρα είμαι στη δεκαετία των 30, έχω συμβουλευτεί ψυχολόγους και ψυχιάτρους και έχω διαγνωστεί με μετατραυματικό στρες από όλα. Ποτέ δε θα γίνω όπως πριν ή όπως είναι οι άλλοι άνθρωποι. Παρά την κακοποίηση εργάζομαι και έχω κάποιους ανθρώπους στη ζωή μου και δεν το βάζω κάτω. Δεν έχω παιδιά, γιατί πάντα ζούσα με τον τρόμο ότι θα έκανε ό, τι μπορούσε για να τα πάρει και να τα κακοποιήσει. Αν πεθάνει σε καμιά δεκαριά χρόνια, με πολλή χαρά θα υιοθετούσα ή θα γινόμουν ανάδοχος γονέας για κάποιο παιδάκι.

Το πιο σημαντικό, το άφησα για το τέλος: στα χρόνια αφότου έφυγα εγώ και δεν είχε εξιλαστήριο θύμα (δεν έχω αδέρφια), άρχισε να κακοποιεί και να προσβάλλει τους υφισταμένους της και τελικά έκανε κάτι παράνομο για να τους βλάψει, τη σύρανε στα δικαστήρια και έχει να πλήρωσει 7000 ευρώ αποζημίωση στα θύματα και πήρε και 15 μήνες φυλάκιση με αναστολή. Φυσικά κάνει εφέσεις γιατί η Μις Τέλεια που δεν έχασε ποτέ στη ζωή της δε θα δεχτεί να τη νικήσουν ”οι κατωτεροι” της, αλλά η παρανομία της έχει αποδειχτεί πέραν πάσης αμφιβολίας και οι εφέσεις δε θα αλλάξουν τίποτα.

Τώρα για 15 μήνες πρέπει να φέρεται σαν άνθρωπος αν δε θέλει να τη μπουζουριάσουν επειδή παραβίασε την αναστολή. Δε μπορώ να σας περιγράψω πόση δικαίωση μου δίνει αυτό που έπαθε, έστω και αν δεν έχει άμεσα να κάνει με μένα. Είναι απόδειξη ότι δεν ήμουν τρελή, δεν ήμουν το ”προβληματικό” παιδί που τιμωρείται γιατί υστερεί λόγω του αυτισμού, είναι όντως κακώς άνθρωπος εφόσον πάνω απο 10 ενήλικες τη μήνυσαν για κακοποιήση, αυταρχισμό και πολλά άλλα παράνομα (και καλά έκαναν, έτσι πρέπει, ο χώρος εργασίας δεν είναι η αρένα για να βγαζει τα απωθημένα του ο καθε Χάνιμπαλ Λεκτερ απο τα Lild).

Τα γράφω όλα αυτά γιατί βλέπω πολλές ιστορίες με γονείς-τέρατα. Για πολλά χρόνια κι εγώ ζούσα με μαυρισμένη ψυχή, ότι τα έκανε όλα αυτα και όλοι την κάλυψαν και δεν υπήρχε καμία δικαίωση. Παιδιά κάντε τα πάντα για να φύγετε! Από την καταστροφή σας κρέμονται αυτά τα ανώμαλα ανθρωποειδή, ο σαδισμός τους τρέφει! Υπήρχαν μέρες που δεν είχα φαγητό, δεν είχα ζεστό νερό στο σπίτι και δε γύρισα και δεν είχε σε ποιον να εκτονώσει την ανωμαλία της και άρχισε να παίρνει ακόμα πιο αυτοκαταστροφικές αποφάσεις! Ο κακοποιητης παιρνει δυναμη απο την κακοποίηση, πάρτο αυτό μακριά και τι μένει? Η μάνα μου (ο Θεός να την κάνει), τι ήταν? Δεν τη βλέπω καν ως άνθρωπο, στερείται παντελούς ανθρωπιάς! Μια αποτυχημένη που βιάστηκε να παντρευτει και να κάνει παιδί για το κοινωνικό κύρος πριν τα 20 και μετά όταν ο γάμος απέτυχε, εκτονωνόταν χτυπώντας και βρίζοντας ένα μικρό παιδί με ειδικές ανάγκες. Ήμουν 7 χρονών και είχα αυτισμό, αυτό ήταν το εγκλημά μου.

Κάντε τα πάντα για να δραπετεύσετε και ποτέ μη σταματάτε να μάχεστε! Ακόμα και αν έχουμε τέτοιες οικογένειες, είμαστε άνθρωποι και έχουμε και μεις δικαιωμα στη ζωή!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Wendy

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News