Καλημέρα σε όλες,
Θα μοιραστώ τις ανησυχίες μου σχετικά με την μητέρα μου.
Οι γονείς μου είναι χωρισμένοι και η μητέρα μου εδώ και πολλά χρόνια (δεν τη θυμάμαι διαφορετικά και εγώ είμαι 35 χρονών) ασχολείται αποκλειστικά με την εργασία της. Η καθημερινότητα της είναι δουλειά- σπίτι- τηλεόραση. Δεν φροντίζει τον εαυτό της, που σημαίνει ότι δε θα μαγειρέψει για την ίδια και θα φάει ότι βρει στο ψυγείο. Φοράει συνεχώς τα ίδια ρούχα, ενώ η ντουλάπα της είναι γεμάτη. Η διάθεση της είναι αρκετά πεσμένη. Δεν έχει κοινωνικές συναναστροφές. Δεν προσπαθεί να διατηρήσει στενή σχέση ούτε με την αδερφή της, η οποία απο τη μεριά της προσπαθεί να είναι κοντά της.
Έχω κάνει άπειρες φορές τη συζήτηση να δεχθεί βοήθεια από ψυχολόγο. Δεν είμαι ειδικός, αλλά η εικόνα μοιάζει αρκετά με την κατάθλιψη. Αρνείται κατηγορηματικά, καθώς δεν πιστεύει ότι αυτή η επιστήμη μπορεί να τη βοηθήσει.
Είμαι μοναχοπαίδι και δε ζω στην ίδια πόλη με την μητέρα μου. Στεναχωριέμαι και θυμώνω πολύ.
Βλέπω πως το μοναδικό κίνητρο να μαγειρέψει, να φροντίσει το σπίτι είναι μόνο όταν πηγαίνω στην πόλη που ζει. Σε όλες τις γιορτές- αργίες, αρνούμαι τις προτάσεις των φίλων και νιώθω ότι πρέπει να είμαι μαζί με την μαμά μου, γιατί διαφορετικά θα είναι θλιμμένη. Έχουν γίνει συζητήσεις ότι αυτή η συμπεριφορά μας απομακρύνει και είναι στο χέρι της να κάνει κάτι.
Οι συζητήσεις γίνονται πάντα απο τη δική μου πλευρά και η στάση της είναι παθητική, χωρίς συγκεκριμένες απαντήσεις.
Καταλαβαίνω ότι είναι πολύ δύσκολο να βγεις από όλο αυτό. Σίγουρα πολύ πιο δύσκολο απο αυτό που μπορώ εγώ να φανταστώ. Μπερδεύομαι όμως. Δεν ξέρω αν πρέπει να βάλω κάποια όρια ή να αλλάξω τον τρόπο επικοινωνίας. Κάθε φορά που το κάνω, νιώθω ενοχές, γιατί σκέφτομαι ότι μάλλον δεν την καταλαβαίνω.
Σημαντική ίσως πληροφορία είναι ότι η μητέρα μου είναι 55 χρονών.
Ευχαριστώ για το χρόνο σας.
Θα χαρώ να διαβάσω τις σκέψεις σας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Σοφία
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Να σου μιλήσω ως μαμά χωρισμένη, σε παρόμοια ηλικία με τη δική σου με νεαρή κόρη που ζει μακριά μου την ωραία ζωάρα της. Υποθέτω ότι μεγάλωσες κυρίως μαζί της και η σχέση σας είναι στενή και αγαπημένη. Όμως και σου το τονίζω αυτό οφείλεις να ζήσεις τη δική σου ζωή, οφείλεις να ανοίξεις τα δικά σου φτερά και η αγάπη δεν πρέπει ποτέ να γίνει αλυσίδα οίκτου και ευθύνης. Τα σημάδια που περιγράφεις δεν είναι αναγκαστικά τόσο επικίνδυνα όσο φαντάζεσαι. Και εγώ δε μαγειρεύω ποτέ, δεν έχω λόγο να στήνομαι έξι ώρες πάνω από τις κατσαρόλες για μια μερίδα… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ μου άρεσε αυτό το σχόλιο 🙂 ☺️
”Με νεαρή κόρη που ζει μακριά μου την ωραία ζωάρα της”
Καπως ζηλιαρικο μου ακουστηκε αυτο…
Δηλαδή να μην πούμε μια ωραία κουβέντα οι μανάδες αμέσως υποκρύπτουμε ζήλια και υστεροβουλία!
Καλό είναι να αποφύγουμε να κάνουμε διάγνωση από εδώ. Πολλά μπορεί να συμβαίνουν , όπως και η κατάθλιψη. Από προσωπική εμπειρία ξέρω ότι αυτός / αυτή που βρίσκεται σε αυτή τη κατάσταση , το γνωρίζει ότι κάτι δε πάει καλά. Το να κινητοποιηθεί όμως είναι ένας άθλος όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο. Της συμπεριφέρεσαι σαν να μη θέλει. Δεν είναι ότι δεν θέλει. Ποιος άνθρωπος δεν θέλει να είναι ευτυχισμένος? Δεν μπορεί. Σταματα τις συζητήσεις για αυτό το θέμα, γιατί αν μπορώ να σου δώσω μια εικόνα, κάθε φορά που τις κάνεις, ενδέχεται να τη πιάνει ένα σφίξιμο ,… Διαβάστε περισσότερα »
δηλαδή εσύ ρε σοφία μαγειρεύεις μόνο για την πάρτη σου κάθε μέρα? κι αν το κάνεις ακόμα στα 35 στα ελάχιστα χρόνια που ζεις μόνη πίστεψε με κανείς και καμιά στην ηλικία της μάνας σου δεν το κάνει μόνο για την πάρτη του. Ψυχαναγκαστικά το κάνουμε για να διατηρούμε μια ρουτίνα γιατί η ρουτίνα σώζει. Πρώτα διαλέγουμε με ποιον θα φάμε δηλαδή την παρέα και μετά το τι θα φάμε. και χωρίς παρέα το φαί αλλά και η ρουτίνα να το ετοιμάσεις δεν έχει κανένα νόημα. Το φαί είναι φροντιδα και αγάπη για ένα άλλο ατομο. γι αυτό μαγειρευει μόνο… Διαβάστε περισσότερα »
Καλέ πιο αυτοπαραμύθιασμα; Εγώ από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου φοράω κατά καιρούς διάφορα ρούχα μες στο σπίτι και κάθομαι και με χαζεύω στον καθρέπτη του σπιτιού μου. Καμιά ενδυνάμωση δεν με απασχολεί. Απλά μου αρέσει αυτό που βλέπω. Δεν το κάνουν αυτό όλοι οι άνθρωποι; Μήπως πρέπει να το κοιτάξω;;;
Δηλαδή πραγματικά αν δεν είχα τη μικρή και τον λιοντάρινο… Σαλάτα από το φούρνο της γειτονιάς θα έτρωγα κάθε μέρα και θα φορούσα μια και μοναδική φόρμα που με βολεύει απίστευτα. Η μαμά μου τα έχει με έναν τύπο που πραγματικά όμως ….δεν τον γουστάρω καθόλου. Όταν τσακώνονται , από αντίδραση αυτή , βγαίνει έξω στα μπάρς με τις φίλες της, έρχεται σπίτι μου και του ρίχνουμε ένα χεσιδι, παίρνει τα όρη με το περιπατητικό για να της περάσουν τα νεύρα. Όταν τα βρίσκουν πάλι, βγαίνουν στα κρυφά το πρώτο καιρό, μιλάνε στη βεράντα σαν έφηβοι να μη τη πιάσω… Διαβάστε περισσότερα »
Έχει γίνει μόδα αυτό με τους ψυχολόγους και όσες φορές το είπα όρμηξαν να με φάνε. Δεν σημαίνει ότι σώζουν κάτι επειδή λέγονται ψυχολόγοι και πιάσαμε και υιοθετούμε και όρους και κλπ. που χρησιμοποιούν και καλά να το παίξουμε ειδήμονες. Εν τω μεταξύ, οι πλείστοι ψυχολόγοι μας ζαλίζουν νυχθημερόν στα σόσιαλ με διάφορες συμβουλές που μέχρι και ένας έφηβος θα σκεφτόταν. Τέλος πάντων, για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Η γυναίκα δεν χρειάζεται ψυχολογική γνωμάτευση ή συμβουλή. Έτσι επέλεξε να ζήσει από τούδε και στο εξής. Αν δεν συντρέχουν άλλοι λόγοι ανησυχίας δεν βρίσκω το λόγο που… Διαβάστε περισσότερα »
ΚΑλημέρα! Έχω βιώσει το ίδιο με την μητέρα μου για παρόμοιους λόγους. Χρειάστηκε ψυχίατρος και φαρμακευτική αγωγή με ήπια αντικαταθλιπτικά. Εμένα πείστηκε μετά απο πολύ προσπάθεια, ενώ για ψυχολόγο/ ψυχοθεραπεία ούτε να το ακούσει… Αλλά μια επίσκεψη σε γιατρό (νευρολόγο/ ψυχίατρο) δέχθηκε και ευτυχώς κατά κάποιο τρόπο συνηθίζουνε εύκολα την φάρμακα και τώρα τα παίρνει ανελλιπώς. Είδε και η ίδια την βελτίωση στη ζωή της. Μπορεί εσύ να χρειαστείς ψυχοθεραπεία γιατί το να είσαι φροντιστής ατόμου με κατάθλιψη είναι βαρύ φορτίο! Καλή δύναμη!
Δυστυχώς δεν μπορείς να ελέγξεις τον τρόπο ζωής της μαμάς σου. Εσύ έχεις δεχτεί βοήθεια από ψυχολόγο; Στεναχωριέσαι και θυμώνεις πολύ. Σε όλες τις γιορτές- αργίες, αρνείσαι τις προτάσεις των φίλων και νιώθεις ότι πρέπει να είσαι μαζί με την μαμά σου, γιατί διαφορετικά θα είναι θλιμμένη. Το μόνο κομμάτι που μπορείς να ελέγξεις είναι ο τρόπος που διαχειρίζεσαι αυτή τη δύσκολη κατάσταση που βιώνεις. Δεν εννοώ να εγκαταλείψεις τη μητέρα σου. Εννοώ να εξερευνήσεις νέους τρόπους επεξεργασίας/διαχείρισης των συναισθημάτων που σου προκαλεί όλο αυτό και υιοθέτηση νέων τρόπων αντιμετώπισης με στόχο να μη σε ρίχνει και να μη σε… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι σαν να με περιγράφεις από τότε που ξεκίνησα τη διδακτορική διατριβή. Τα 37 κλείνω. Ούτε εγώ έχω τραγικές κοινωνικές συναναστροφές αλλά δεν νιώθω down. Έχω γνωρίσει πολλούς τα προηγούμενα χρόνια που απλά δεν έβγαινε το πράγμα, ήταν μόνο λόγια. Πάντως, μόνη μου τρώω και το ευχαριστιεμαι δεν θέλω μπελά στο κεφάλι μου. Φοράω διάφορα ρούχα από το πρωί και στο τέλος της ημέρας θέλω να σταθώ στον καναπέ ή στο κρεβάτι μου με τις πιτζάμες μου. Κάνω μια φορά τη βδομάδα τις δουλειές του σπιτιού. Ξέρεις δεν είναι και τόσο σημαντικές όταν δεν υπάρχει λόγος ή κάποιος να μας… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξη για την έκβαση καθώς έγκειται στο χέρι της μητέρας σας να βοηθηθεί,συνήθως τα άτομα δεν αναγνωρίζουν το πρόβλημα που βλέπετε εσείς και δεν συνεργάζονται. Ακολουθούν την ρουτίνα τους και βουλιάζουν αργά αλλά σταθερά. Αν η μητέρα σας ακολουθεί έναν τρόπο ζωής όπως λέτε επί χρόνια και νιώθει οκ δυστυχώς δεν θα της αλλάξετε γνώμη. Να έχετε τακτική επικοινωνία και οπτική επαφή με τον χώρο της όσο μπορείτε για να ελέγχετε τις αλλαγές. Αν είναι λειτουργική οκ αν όχι θα πρέπει να μιλήσετε εσείς με ψυχίατρο για να σας κατευθύνει. Υ.Γ. επειδή παλαντσάρεις κάθε φορά και ουσιαστικά… Διαβάστε περισσότερα »
Πάρτη ταξίδια. Να δει καινούρια μέρη, να δοκιμασει καινούρια φαγητά.. Και με τη αδερφή της μαζί αν μπορεί έτσι ώστε να τους δώσεις την ιδέα να κάνουν περισσότερα ταξίδια
Iσως ειναι απλά η ματαίωση, μια κατάσταση που περιπεφτουν πολλες μητερες που τα εχουν «δωσει όλα» για τα παιδια τους και βρισκονται στη μεση ηλικία χωρις παιδια και χωρις συντροφο. Παλια ηταν «ενταξει» να κυκλοφορουν οι γυναίκες απεριποιητες αφοτ «επιτελεσαν το σκοπο» τους. Τωρα μας ανησυχει . Τι θα μπορούσες να κανεις; Αντι να πας στο σπιτι της μητερας σου σε γιορτες και αργίες να την καλέσεις και την γεια σου σε σενα. Να τους μαγειρεψεις ή να βγειτε για φαγητό, να τις παροτρυνεις να νγουν μονες τπυς οσο εσύ εισαι σε καποια δουλεια ή με φιλους. Μην της αφησεις… Διαβάστε περισσότερα »
“Γίνε χαρούμενη να μην σε έχω έννοια”
“Έχει τη δικιά σου έννοια, πως σου κόβει τη χαρά”
Η πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων…
Well said Μαρία.