Προσωπική ιστορία: Με εξευτέλισε στη δουλειά μου

Γεια σας. Ό,τι θα ακολουθήσει από εδώ και κάτω είναι παραλλαγμένο για να προστατεύσω τον εαυτό μου, για να πάρω κουράγιο και να δω πώς και τι σκέφτονται άλλες γυναίκες που ίσως βρέθηκαν στην ίδια θέση αν και δεν το εύχομαι.

Λοιπόν, παίρνω ανάσα και ξεκινάω. Είμαι 38 χρονών, single τα τελευταία 2 χρόνια και εργάζομαι σε γραφείο εταιρείας. Την άνοιξη παίχτηκε κάτι με έναν συνάδελφο και μετά από παιχνίδι μηνών. Ματιές, τυχαίες συναντήσεις, μετά μηνύματα και πάλι ματιές και γενικώς ένα φλερτ που ομολογώ ότι μου είχε λείψει και το απολάμβανα.

Μετά από αρκετό καιρό βρεθήκαμε σε έξοδο με άλλους συναδέλφους και όσο κι αν ντρέπομαι και μετανιώνω τώρα, το ίδιο βράδυ κάναμε σεξ. Για να προλάβω κάποιο σχόλιο, ήταν όλο συναινετικό, πέρασα καλά, όλα ΟΚ.

Ξαναβρεθήκαμε και ξαναβρεθήκαμε, πότε στο σπίτι μου και πότε στο δικό του. Δεν συζητήσαμε ποτέ, το τονίζω αυτό, για συγκατοίκηση, δεσμό ή ό,τι άλλο. Το μόνο που συμφωνήσαμε και ήμουν η πρώτη που το ζήτησε, ήταν να μην πούμε κάτι στη δουλειά, μέχρι να δούμε πώς μας βγαίνει όλο αυτό. Συμφώνησε και συνεχίσαμε.

Μικρή παρένθεση: εγώ δεν ήθελα σχέση τότε. Και κυρίως δεν ήθελα να δώσω το παραμικρό δικαίωμα στη δουλειά για συζητήσεις. Περνάω καλά, είμαι οικονομικά ανεξάρτητη, έχω χόμπι και φίλους και δραστηριότητες και γενικώς, λόγω και μίας κακής εμπειρίας στο παρελθόν, δεν ήθελα ακόμη να προχωρήσω σε κάτι πιο σοβαρό, πέρα από ένα παιχνίδι, καλό σεξ, καλή επικοινωνία και λίγη συντροφιά.

Πρώτη καμπάνα μου χτυπάει τον Ιούλιο που ετοιμάζομαι να πάρω το πρώτο μέρος της άδειάς μου. Την προτελευταία μέρα, συνάδελφος από την ομάδα μου, με ρωτάει τι έχω κανονίσει, της απαντάω στο χαλαρό και μου πετάει «και με το αγόρι δεν θα κάνεις κάτι; Πρώτες διακοπές μαζί και δεν θα πάτε πουθενά;».

Παθαίνω εγκεφαλικό, αρχίζω να τα μασάω και το μυαλό δουλεύει με χίλια και για το τι θα μπορούσε να έχει συμβεί. Η τύπισσα συνεχίζει ακάθεκτη του στιλ «μη ντρέπεσαι» και «δεν έγινε και κάτι, μεγαλοι άνθρωποι είστε, ό,τι γουστάρετε κάνετε».

Φεύγω από το γραφείο έξαλλη. Τον παίρνω τηλέφωνο, δεν απαντά. Στέλνω μήνυμα, ρωτώντας τον αν μίλησε σε κάποιον στο γραφείο, δεν απαντά. Αφήνω μήνυμα στον τηλεφωνητή, τίποτα. Μου απαντά αργά το βράδυ, ψιλοεκνευρισμένος, ότι ναι το είπε, και τι έγινε και δεν καταλαβαίνει τη στάση μου.

Κλείνω τα τηλέφωνα, μαζεύω βαλίτσες, δεν απαντάω σε κλήσεις και το επόμενο πρωί παίρνω το πλοίο που είχα κανονίσει να βρεθώ σε νησί για γάμο φίλης και γεια σας. Στο νησί δεν μπορώ να ησυχάσω, θεωρώ πολύ μεγάλο φάουλ αυτό που έκανε και εξακολουθώ να μη σηκώνω τηλέφωνα. Το συζητάω με φίλες, οι μισές μου λένε «ντροπή, έπρεπε να σεβαστεί την επιθυμία σου», οι άλλες μισές με βγάζουν υπερβολική.

Επιστρέφω Αθήνα μετά από 10 μέρες, κατά τις οποίες δεν έχω σηκώσει τηλέφωνο, δεν έχω ανοίξει σόσιαλ και γενικώς είμαι εξοργισμένη και δεν μου περνάει.

Μου ζητάει να βρεθούμε για να μιλήσουμε δύο μέρες μετά την επιστροφή και προσπαθεί να βρεθούμε στο σπίτι του ή στο δικό μου. Αρνούμαι και κλείνω ραντεβού σε παραθαλάσσιο μαγαζί. Έρχεται καθυστερημένος και με ένα σαρδόνιο χαμόγελο που στην αρχή δεν καταλαβαίνω. Η κουβέντα δεν πάει καλά, δεν αναγνώριζει ότι έχει κάνει μαλακία και αρχίζω και παίρνω ανάποδες. Και του λέω ότι θέλω να διακόψουμε.

Το παίρνει ψύχραιμα, σε τέτοιο βαθμό που εντυπωσιάζομαι. Λέω, με παίζει, για να με τεστάρει, όμως, δεν κάνω πίσω. Εξακολουθώ να είμαι εξοργισμένη και πλέον πάρα πολύ προβληματισμένη με τις αντιδράσεις του. Χαιρετιόμαστε, προσπαθεί να με φιλήσει, τραβιέμαι, μου χαμογελάει, μου εύχεται καλή τύχη, γυρίζω στο σπίτι μου. Μιλάω με την κολλητή μου, η οποία επίσης εντυπωσιάζεται από τη συμπεριφορά, αλλά τη βλέπω να ανησυχεί κιόλας.

Δεν δίνω τόση σημασία, γιατί πέρα από τη χοντράδα με το σκηνικό του γραφείου, σε γενικές γραμμές φαινόταν κύριος και είχε φερθει αρκετά σωστά. Να πω εδώ, ότι όσο καιρό μπαινοβγαίναμε, αν εξαιρέσεις μια μορφή απόπειρας manipulation δεν είχε συμβεί κάτι άλλο και ίσως να ήταν και αυτό που με έθετε σε μία απόσταση, όχι όμως κάτι σοβαρό.

Και εκεί που έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι ίσως ήμουν υπερβολική, συνειδητοποιώ (μη ρωτάτε πώς) ότι όλο το γραφείο όχι απλώς ξέρει – αλλά ξέρει ότι είμαι περίπου…πόρνη. Ότι τους έχει πει άλλο από αυτό που πραγματικά συνέβη. Ότι με χώρισε, ότι του ζητούσα δεσμό, ότι ήμουν μια ξελιγωμένη και άλλα παρόμοια. Εδώ και περίπου 3 μήνες είμαι το κουτσομπολιό του γραφείου με ό,τι αυτό συνεπάγεται (μπηχτές, ειρωνείες, μόνιμο σούσουρο, ακόμα και πεσιματική από τον πλέον μ@λ@κ@ του γραφείου) και η όλη κατάσταση με έχει ρίξει πολύ άσχημα σε σημείο να μην κοιμάμαι, να μην προσέχω με το αυτοκίνητο, να νιώθω ότι κάποιος που μου έκοψε κομμάτι και μετά εξαφανίστηκε αφήνοντας με πίσω να αιμορραγώ.

Γράφω και προσπαθώ να κρατήσω σε μία συνοχή το μυαλό μου, αλλά ξέρω ότι το βράδυ πάλι θα κλάψω. Ότι νιώθω ανυπεράσπιστη και ρεζιλεμένη στον χώρο που μου δίνει ψωμί και που τόσα χρόνια ο κόσμος με σεβόταν. Αλήθεια, δεν ξέρω τι να κάνω και πώς να χειριστώ αυτό που μου έχει κάνει. Έχω φτάσει στο σημείο να τον βλέπω και να θέλω να κάνω εμετό. Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να παραιτηθώ, ωστόσο, πριν το κάνω θα ήθελα γνώμες.

Ζητάω συγνώμη για το κατεβατό και ελπίζω να μην κούρασα την ομάδα του ampa.

Σας ευχαριστώ,

ΑΠΟ ΤΗΝ – Εξοντωμένη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News