Είμαι μία από τις γυναίκες που οι ιστορίες και τα σχόλια χαρακτηρίζουν ως καημένες ή αν με ήξεραν, θα έλεγαν ”γιατί δε φεύγει”. Γράφω την ιστορία μου για να παραθέσω μία άλλη οπτική, γιατί πιστεύω ότι καλό είναι να ακούγονται πολλές απόψεις. Με το σύζυγο μου παντρευτήκαμε πολύ νέοι (εγώ ήμουν ακόμη στο πανεπιστήμιο, αυτός δούλευε στην επιχείρηση των γονιών του) και ο γάμος έγινε για να μπορέσω να μεινω μαζί του μακρια από τους άκρα συντηρητικούς και κολλημενους με τη θρησκεία γονείς μου. Αποδείχτηκε ότι είμαστε πολύ διαφορετικοί άνθρωποι μεγαλώνοντας (σχεδόν 40 πλέον).
Οι ηλικιωμένοι γονείς του έκλεισαν την επιχείρηση που πτώχευσε και ο συζυγος μου δε μπορει να βρει άλλη δουλειά παρά τις προσπάθειες του. Εχει εξαιρετικά σοβαρή ΔΕΠΥ (με τις προτροπές μου πήγε σε ψυχίατρο και έγινε επίσημη διάγνωση) και τα φάρμακα δε βοηθησαν ιδιαίτερα και είχαν πολλές παρενέργειες.Mας συντηρώ εγώ (έχω πτυχίο πληροφορικής και Αγγλικών και δουλεύω κυρίως απο το σπίτι, διορθώνω υπολογιστές και τους στέλνω πίσω στον πελάτη κτλ). Ο συζυγός μου παιζει βιντεοπαιχνίδια, θα βοηθήσει με τις δουλειες αν του ζητηθεί κάτι συγκεκριμένο, δυσκολεύεται με πολλά. Λόγω της ΔΕΠΥ έχει πολλές ”δικες του άσχετες απόψεις” (όπως είδα μια κοπέλα να περιγράφει σε πρόσφατη ιστορία) και πολλοί τον θεωρούν ανόητο. Δεν είναι σε θέση να κάνει συζητήσεις για επιστήμες ή ψυχολογία κτλ, αν θέλω να κάνω μια ωραία συζήτηση εχω Online φίλους (κυρίως γυναικες) και συζητάμε κοινα ενδιαφέροντα.
Πριν ένα χρόνο διαγνώστηκα με ελκώδη κολιτιδα ΚΑΙ Hashimoto. Είναι δύσκολη κατάσταση και οι γονείς μου είναι σε πλήρη άρνηση, αρνούνται να μάθουν για τις παθήσεις και ο πατέρας μου λέει συνέχεια ανοησίες τυπου ”θα γίνεις καλά” που δε βοηθανε. Για το σεξ (που ξέρω ότι καποιοι θα ρωτήσουν χαχα) τα πρώτα χρόνια ήταν καλό, τώρα μετά απο 10 και βάλε πιο σπανια (λίγες φορές το μηνα), τον περισσότερο καιρό είμαι άρρωστη, αλλά ο συζυγος μου δε με πιεζει. Παρεμπιπτόντως δεν έχουμε παιδια, κάναμε θεραπειες και εξωσωματική αλλά δεν ευδοκίμησαν.
Στο προκείμενο: Πολλοί θα έλεγαν ”φύγε, τι γάμος βλακεία είναι αυτός, σεξ σχεδόν δεν κάνετε, τον τρεφεις και δε μπορεις να πεις μια κουβέντα”.
Είμαι σχεδόν 40, όχι ιδιαίτερα εμφανίσιμη (έχω φυσιολογικό βάρος, δε μου αρέσει το Make up, ντύνομαι απλά κτλ). Λόγω του τρόπου που μεγάλωσα δε μπορούσα ποτέ το casual sex, δεν κατακρίνω καθόλου όποιον το κάνει (αφού έχει τις αντοχές και θέλει, καλά κάνει), αλλά εγω ειμαι της παλιας σχολής, τύπου πιο ρομαντική, πρωτα γνωριζόμαστε, ταιριάζουμε και μετά απο καιρό έρχεται το σεξ. Πριν το σύζυγο μου είχα 4 σχέσεις, η μεγαλυτερη ήταν 7 μήνες και οι 2 με κεράτωσαν, ο τριτος μου φέρονταν πάρα πολύ άσχημα, προσεβαλλε τις απόψεις μου και τον χώρισα εγώ και ο τέταρτος στους 6 μηνες έκανε slow fading και εξαφανίστηκε! Και τότε ήμουν νεα και υγιής! Διαβαζω τις ιστορίες εδώ και λέω ”Αμάν Θεέ μου, ποτέ δε θα μπορούσα να τα περάσω αυτά, θα κατέληγα στο νοσοκομείο!’ Οπότε μένω.
Μου αρέσει δε μου αρέσει, δε μπορώ να μείνω μόνη χωρίς άλλο άτομο, έχω χρειαστεί δύο φορές νοσοκομειο και καποιος πρεπει να καλέσει ασθενοφόρο και αν χωρίσω πρέπει στα 40 να πάω πίσω στους γονεις μου. Προτιμώ να πεθανω παρά αυτο. Όσο για τις φιλίες και τις συγκατοικήσεις, ειχα πολλές, πολύ άσχημες εμπειρίες, δεν πιστεύω πλέον στη φιλία οπως την παρουσιαζουν οι σειρες και τα βιβλια, για μένα οι φίλες είναι για τις καλές στιγμες, να βγουμε να πιουμε έναν καφέ, να κάνουμε μια δραστηριότητα και ως εκεί, δε θέλω να φορτώνω τα προβληματα υγειας μου σε κανεναν, ποσο μάλλον σε συγκατοικο, ξενο άνθρωπο. Αν πεθάνει ή φύγει ο συζυγος μου, θα πάω σε γηροκομειο (αν είμαι σε τετοια ηλικια) ή σε κάποιο άλλο ίδρυμα, μαζεύω λεφτά για να εχω να πληρώσω.
Προφανώς ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ όλοι οι άνθρωποι με αναπηρία σαν εμένα, ούτε παίρνουν τις αποφάσεις μου. Έγραψα το κείμενο γιατί υπάρχουν μερες που δε μοιάζω άρρωστη. βγαίνω έξω με το χαμόγελο. Και μπορεί κάποιοι να λένε τι κάνει η χαζή με το χαραμοφάη. Προσωπικά δεν έχω τις αντοχές να είμαι στα dating apps ή να τρώω κέρατο, προτιμώ να πληρώνω και να ζω με κάποιον που δε με κακοποιεί και έχει προβλήματα και ο ίδιος. Οι απόψεις σας είναι καλοδεχούμενες και σεβαστές, όπως είπα και στην αρχή υποστηρίζω την πολυφωνία και ελπιζω να έριξα λιγο φως στο γιατί μπορεί κάποιος να μένει σε μία σχέση που δεν πληρεί τα δημοφιλή κριτήρια.
Περιμένω τα σχόλια σας με χαρά
ΑΠΟ ΤΗΝ – GeekyCripple
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ενδιαφέρουσα ιστορία. Προσωπικά η θέση μου είναι η εξής. Υποστηρίζω πάρα πολύ τη συνειδητότητα στις αποφάσεις μας. Για μένα έχει περισσότερη σημασία όχι το τι κάνει κανείς αλλά γιατί το κάνει και αν το κάνει συνειδητά έχοντας βάλει κάτω όλες τις παραμέτρους. Σε περιπτώσεις δε όπως τη δική σου που δεν έχεις παιδιά άρα οι αποφάσεις σου βαραίνουν με τις συνέπειες τους μόνο εσένα ο καθένας και η κάθε μία πρέπει ως κύριος του εαυτού του να επιλέγει πως θέλει να ζει ακόμη και αν σε όλους τους άλλους αυτό φαίνεται τρομερά παράλογο. Το ίδιο θα έλεγα ακόμη και αν… Διαβάστε περισσότερα »
Αν έμενε μόνο στο θέμα υγείας και στο ότι δε θέλει να μείνει μόνη, θα συμφωνούσα μαζί σου πως είναι συνειδητο. Ή έστω αν έλεγε δε θέλω να ρισκάρω να μείνω μόνη και να μη βρω κάτι άλλο. Κι αυτό το καταλαβαίνω, συνειδητό θα ήταν. Αυτή όμως λέει ταυτοχρονα διαφορα άσχετα πράγματα όπως ότι δε θέλει one night stands και δεν της αρέσουν τα dating apps, λες και σε υποχρεώνει κάποιος αν χωρίσεις να τα κάνεις, πως αν χωρίσει θα γνωρίσει σιγουρα καποιον που θα την κακοποιει και θα της φέρεται άσχημα, πως δεν της αρέσει το κέρατο, λες και… Διαβάστε περισσότερα »
Ο φόβος μπορεί να είναι ένα απο τα στοιχεία τα οποία μας οδηγούν σε μία συνειδητή απόφαση. Η ίδια λέει πως έχει πάρει μια συνειδητή απόφαση για τη ζωή της και εξηγεί τους λόγους. Δεν δηλώνει μπερδεμένη, ούτε ζητάει κάποια συμβουλή. Η επιστολή είναι κάπως σαν δήλωση, τώρα για ποιο λόγο αισθάνθηκε την ανάγκη να κάνει αυτή τη δήλωση είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, αλλά μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε και αυτό εν είδη αυτόκλητων σωτήρων που κάνουν δικές τουε προβολές. Δεν καταλαβαίνω με ποιο δικαίωμα αμφισβητούνται τα λεγόμενα της εδω στα σχόλια. Έτσι επελεξε να ζει, είναι οκ με την… Διαβάστε περισσότερα »
εφόσον είναι συνειδητή επιλογή και έχεις αποφασίσει να μείνεις στον γάμο σου καλά κάνεις. Εδώ δεν κουνάμε το δάχτυλο σε καμία γυναίκα, ίσα ίσα είναι χώρος που ενθαρρύνει την γυναικεία αυτοδιάθεση και την ενδυνάμωση. Αλλά συνήθως οι γυναίκες που γράφουν είναι γιατί θέλουν ενθάρρυνση στο να φύγουν από τον γάμο τους. Η κάθε ιστορία είναι διαφορετική.
Είσαι σίγουρη ότι αν παρουσιαστεί ανάγκη δική σου θα μπορείς να βασιστείς πάνω του; Από τα λεγόμενά σου προκύπτει ότι ούτε για απλά πράγματα δεν μπορείς να βασίζεσαι σε αυτόν. Ας πούμε, το σπίτι το καθαρίζει; Λογαριασμούς πληρώνει, ψώνια κάνει; Αυτά είναι πιο απλά από μια επείγουσα κατάσταση υγείας σου
Δε σε βλέπω καθόλου κακομοίρα όπως λες. Η ιστορία σου, που εσύ έχεις τα κότσια έστω και ανώνυμα να μας διηγηθείς, αφορά τις περισσότερες γυναίκες στην Ελλάδα (εδώ ζω γι αυτό αναφέρω την Ελλάδα). Το δίλλημα ή νοσοκομείο από κακή συμπεριφορά ή νοσοκομείο από κακή σχέση ,δεν είναι δίλλημα όπως καταλαβαίνεις καθώς και στις δύο περιπτώσεις δεν αποφεύγεις το νοσοκομείο, για να μην πω τίποτα πιο μακάβριο. Ζεις χάλια και το ξέρεις και το ξέρει και το σώμα σου πριν από σένα. Είναι αβάσταχτη και ύπουλη η πίεση που δέχονται οι γυναίκες για να είναι σε ¨σχέση¨. Η βρισιά αγάμητη… Διαβάστε περισσότερα »
Μενεις μαζι του από ανάγκη,αυτό μας λες. Τον παντρευτηκες για να ξεφύγεις απ τους δικούς σου. Έφυγες απ το ένα κλουβί και μπήκες οικειοθελώς στο άλλο. Τον θες για να έχεις κάποιον να καλέσει το εκαβ και να σε τρέχει στα νοσοκομεία. Κατά τα άλλα συντηρείς έναν έφηβο 40αρη. Από ανάγκη. Γιατί δεν προσλαμβανεις μια γυναίκα ,να σε βοηθάει και με το σπίτι και να σε φροντιζει αποκλειστικά? Εσωτερική “γηροκομο”,αυτό λέω. Και πιο χρήσιμη θα είναι στη ζωή σου και παρεα ωραία θα κάνετε και θα σε βοηθήσει πραγματικά αν χρειαστείς κάτι. Ο συζυγος σου( λέμε τωρα) πως είσαι σίγουρη… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτη θα ηταν η καλυτερη λυση, αλλα. προφανως η γραφουσα βρισκει ασφαλεια στη συνηθεια κι ισως στο ρολο της ως συζυγος. Παντως ειδικα με το πρωτο κομματι της απαντησης συμφωνω απολυτα, ηταν το πρωτο που σκεφτηκα. Κριμα που δε ζητησε βοήθεια ψυχολογικη οσο ηταν νωρις για να αντιμετωπίσει τις ανασφαλειες και τα τραυματα της.
Όταν κανείς δεν σε ξυπνάει το πρωί,
κανείς δεν σε περιμένει την νύχτα,
και μπορείς να κάνεις ότι θες.
Τι το ονομάζεις;
Ελευθερία ή μοναξιά;
Νομίζω ότι η ιστορία σου σηκώνει ποπ κορν για το τι είδους σχόλια μπορεί να ακολουθήσουν. Στην ουσία όμως αγαπητή μου, δεν λες τίποτα καινούργιο. Όλες εδώ που σχολιάζουν γνωρίζουν πολύ καλά όλους τους λόγους του γιατί μια γυναίκα μενει και δεν φεύγει. Σου δόθηκε η εντύπωση ότι δεν γνωρίζουν διαβάζοντας το σάιτ; Σε σένα είναι αυτή η κατάσταση, σε άλλες μπορεί να αλλάζει λίγο, η ουσία όμως είναι η ίδια, βολεύονται σε άσχημους και προβληματικους γάμους για να μην είναι μόνες. Και φυσικά δικαίωμα τους αν το κάνουν από συνειδητή επιλογή όπως εσύ, κι όχι άλλων πρακτικων παραγόντων που… Διαβάστε περισσότερα »
Άμα το κάνεις συνειδητά δεν είσαι κορόιδο.
Κορόιδο στη συγκεκριμένη περίπτωση επειδή δείχνει πεπεισμένη ότι λόγω ΔΕΠΥ o άντρας δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό, ενώ εκείνη όντας άρρωστη εργάζεται.
Ναι οκ. Αλλά βλέπεις πως δεν την πειράζει, οπότε…
Εγω δεν βλεπω κανεναν προβληματικο γαμο. Καθενας φερνει μεσα σε αυτον οτι έχει , και παιρνει οτι καλυπτει τις αναγκες του.
Ναι, ό,τι καλύπτει τις ανάγκες του καθενός. Η μία τον τρέφει όντας άρρωστη κι εκείνος τα ξύνει περιμένοντας πότε θα τον χρειαστεί να καλέσει ασθενοφόρο. Αλλά αφού το διάλεξε…
Φαίνεται συνειδητή η επιλογή σου γιατί όπως πολλές γυναίκες,δεν πιστεύεις ότι αξίζεις κάτι καλύτερο (” δεν είμαι ιδιαίτερα εμφανίσιμη…”). Δεν έχεις οικογένεια να βασιστείς (οι θρησκόληπτοι γονείς σου) οπότε ο μόνος που σου απομένει είναι ο τύπος που σε εκμεταλλεύεται οικονομικά και δεν κάνει καν domestic chores (όπως θα γινόταν στο αντίστροφο). Θα ήταν ισότιμο,αν συμμετείχε στα οικιακά ενώ εσύ είσαι η breadwinner. Δεν συμβαίνει αυτό όμως. Φαντάζομαι ξέρεις ότι ξέρεις ότι το χάσιμοτο είναι αυτοάνοσο. Και ποιος συχνότερος λόγος να το βγάλεις από την χρονιά ψυχική οδύνη και συμβιβασμός;. Θα πρότεινα λοιπόν, ψυχοθεραπεία γιατί μόνο αυτό θα βοηθούσε να… Διαβάστε περισσότερα »
Η κάθε ιστορία είναι διαφορετική κι εδώ έχουμε δυο παράγοντες που κάνουν την δική σου αρκετά διαφορετική από αλλων σχολιαστριών που έγραψαν παραμφερεις ιστορίες και δέχτηκαν κριτική. Ο άντρας σου διαγνώστηκε σε μεγάλη ηλικία με ΔΕΠΥ και χρείζει φαρμακευτικής αγωγής. Επίσης εργαζόντα σε οικογενειακή επιχειριση και μετά την χρεοκωπία δεν εργάζεται γιατί δεν μπορεί; δεν θέλει; Κατά πόσο επηρεάζει η ασθένειά του την επαγγελματική του αποκατάσταση; Χωρίς να του δώσω ελαφρυντικά η Ελλάδα δεν φημίζεται για την αποδοχή και επαγγελματική αποκατάσταση ατόμων που έχουν αναπηρίες οι νευροτυπικές διαταραχές. Επίσης είσαι άρρωστη και χρειάζεσαι έναν άνθρωπο δίπλα σου, έχεις μόνο τον… Διαβάστε περισσότερα »
Η ιστορία σου μου έβγαλε μια θλίψη, αν και πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές παρόμοιες… Εσυ τα περιέγραψες με ειλικρίνεια και συνειδητά είσαι σε αυτή την κατάσταση. Ήταν πιο καλά τα πράγματα στην αρχή απ ότι φαίνεται, (ίσως δεν είδες καθαρά τα ψυχολογικά θεματα) μετά πήραν την κατιούσα, αυτο με την επιχείρηση των γονιών του δείγμα άλλων «καλών» εποχών, από μια Ελλάδα που μετά άρχισε να φθίνει.. Έχεις όμως απομυθοποιήσει κι εκλογικευσει τα πάντα, λόγω κάποιων στραβών, στον έρωτα δεν πιστεύεις πια, φοβάσαι να το επιχειρήσεις ή απλά να αφεθείς..στη Φιλια δεν πιστεύεις, (τύπου μακριά κι αγαπημένοι όλοι, να κρατάμε τις… Διαβάστε περισσότερα »
Τώρα πρόσεξα και το ψευδώνυμό σου…μα τόσο πολύ ?? 🙁
Keep in mind, όπως λες εσυ ότι διαβάζεις κάποιες ιστορίες εδώ κ λες Παναγία μου, δεν θα μπορούσα, θα κατέληγα στο νοσοκομείο, ετσι μπορεί να σκεφτει τώρα κ κάποιος άλλος για τη δική σου… όπως και για τη διπλή μου ξέρω ‘γώ, ή πολλών από εμάς, αν βγάζαμε τα εσώψυχά μας!
Τελικα, χαρα δεν πολύβλέπω…
Αν έβλεπα λίγο παραπάνω συναίσθημα προς εκείνον θα δικαιολογούσα το συμβιβασμό σου, αλλά τι να πω? Μπορεί όλοι μεγαλώνοντας να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πιο ορθολογιστικά..