Γεια σου αμποπαρέα, γεια σου Ρένα. Δεν ξέρω πως να κινηθώ σε μία τέτοια κατάσταση ή ακόμη και το αν είναι σωστό να κάνω κάτι. Όποιος μπορεί ας δώσει τα φώτα του.
Η αδελφή μου εργάζεται πολλά χρόνια σε ένα εστιατόριο και έχει φιλικές σχέσεις με την εργοδότρια. Εμείς αντιμετωπίζουμε πολλαπλά οικονομικά προβλήματα. Μπορούμε να ζήσουμε ικανοποιητικά αλλά με πολλές στερήσεις. Σίγουρα όμως στην οικονομική κλίμακα είμαστε χαμηλότερα από τη μεσαία τάξη. Η εργοδότρια από την άλλη είναι πολύ άνετη οικονομικά. Πριν από περίπου δύο χρόνια η εργοδότρια είχε σακούλες με διάφορα ρούχα που δεν ήθελε και τα έδωσε σε εμάς αφού ρώτησε την αδερφή μου. Από εκεί και πέρα μας δίνει περιστασιακά οποιοδήποτε ρούχο δεν της χρειάζεται.
Το πρόβλημα είναι ότι τα περισσότερα από τα ρούχα αυτά είναι για πέταμα. Και δεν εννοώ ότι δεν μας άρεσαν ή δεν μας πήγαιναν. Εννοώ ότι είναι κυριολεκτικά για πέταμα. Σκισμένα, ξεβαμμένα, τρύπια, με ζημιές που δεν μπορούν να φτιαχτούν. Μέσα σε αυτά υπάρχουν πολύ ωραία κομμάτια, ακόμα και καινούρια, που τα έχουμε κρατήσει και τα έχουμε χαρεί. Αλλά είναι λαμπρές εξαιρέσεις.
Έχω νευριάσει αφάνταστα με το ότι μας δίνει κυριολεκτικά τα ρούχα που έχει για πέταμα περιμένοντας ότι θα τα φορέσουμε. Δεν μπορώ να καταλάβω τον τρόπο σκέψης της. Νομίζει ότι κάνει μια καλή πράξη με το να μας δίνει σακούλες με σκισμένα ρούχα; Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που ξεκάθαρα μας υποτιμά λόγω της οικονομικής μας κατάστασης και πλανάται ότι έκανε κάτι καλό. Νευριάζω γιατί δεν είναι ούτε η πρώτη φορά ούτε το πρώτο άτομο που μας φέρεται σαν να είμαστε ζητιάνοι επειδή είμαστε φτωχότεροι από εκείνον. Και τι αν ήμασταν;; Θα μας άξιζαν σκουπίδια; Σαφώς και όχι!
Έχω παρακαλέσει την αδερφή μου να μην δεχτεί άλλα ρούχα από εκείνη. Είναι ανένδοτη. Λέει ότι δεν μπορεί να της πει όχι γιατί είναι το αφεντικό της και ότι βγαίνουμε κερδισμένοι γιατί με αυτόν τον τρόπο έχουμε αποκτήσει μερικά πολύ ωραία ρούχα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχαμε. Εδώ και μερικούς μήνες έχω σταματήσει να προσπαθώ να την πείσω και κρατάω μέσα μου τον θυμό. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι δεν είναι καν δουλειά μου εφόσον η αδερφή μου είναι εκείνη που συμφώνησε, τα δέχεται και τα παραλαμβάνει. Εφόσον δεν πειράζει εκείνη γιατί πρέπει να πειράζει εμένα;
Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα ρούχα από δεύτερο χέρι. Ίσα ίσα. Έχω πρόβλημα με την υποτίμηση. Ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον έναν λέει ο λαός. Αλλά αυτός ο ένας χιτώνας πρέπει να είναι λειτουργικός για να πετύχει τον σκοπό του. Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω. Οποιαδήποτε συμβουλή δεκτή.
ΑΠΟ ΤHΝ – Σταυρούλα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Όταν διάβασα το ‘περιμένει οτι θα τα φορεσουμε’ νόμιζα οτι σας τσεκάρει ή κάτι τέτοιο… Κατ’αρχας δεν βλέπω κανέναν να περιμένει να τα φορέσετε. Επίσης, μήπως ρε παιδια, απλα ξεχωρίζουν τα ρούχα που δεν θα κρατησουν χωρις να προσδιοριζουν το ‘γιατι’ (γι’αυτο βρίσκετε κ πράγματα που σας αρεσουν αλλά κ εντελως άχρηστα – ανακατεμένα- γιατί απλά ξεχωρίζουν με γνώμωνα το ‘θελω’ – ‘δε θελω’. Οκ, σίγουρα θα μπορούσαν να έχουν κάνει τη διαλογή, αλλα δε βλέπω και προσωπικο κίνητρο από πίσω… ή διάθεση προσβολής. Επίσης αυτα τα οποία σας προσβάλουν είναι και παλι ρούχα που τα φορούσαν και οι ‘πελουσιοι’… Διαβάστε περισσότερα »
Η αληθεια ειναι οτι μερικοι ανθρωποι δυσκολευονται πολυ να αποχωριστουν τα πραγματα τους ακομα κι οταν ειναι εμφανως φθαρμενα κλπ.. Τοσο πολυ που νιωθουν τυψεις να τα πεταξουν. Πιο πολυ νομιζω εχει να κανει με την ιδιοκτητρια παρα με την οικογενεια που λαμβανει τα ρουχα.. ΑΥΤΗ νιωθει για καποιο λογο οτι πρεπει να δωσει σε αλλον την ευθυνη να τα πεταξει. Πιο πολυς κοπος ειναι να τα βαλεις σε σακουλα και να τα μεταφερεις για να τα δωσεις παρα να τα πας στον καδο να τα αφησεις
Διαβάζοντας τα σχόλια μου δημιουργήθηκαν καποιες σκέψεις επι του θεματος (σαν μετά- ανάλυση): α) δε θα μάθουμε ποτέ τι σκέφτεται η ‘δωρήτρια’ (και δε χρειάζεται καθόλου κι ολας…). Το να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε ή έστω να προσεγγίσουμε καπως μέσω υποθέσεων μου φαίνεται όλο κ πιο εκτός θεματος. Γιατι; (β) παρατήρησα δυο τρόπους προσέγγισης του θέματος που αφορούν εμάς τ@ μη εμπλεκομεν@: – αυτές που διαλέγουν να ‘χρωματίσουν’ μια κίνηση ως αρνητική και αυτές που επιλέγουν να δουν τι μπορούν να κάνουν με αυτό που τους δίνεται. Και φαίνεται λιγάκι εδώ (έτσι νομίζω) οτι είχαμε ‘άσπρο κανβα’ και μπορούσαμε να δούμε… Διαβάστε περισσότερα »
Δικιά μου! Διάβασα το σχόλιό σου και είδα άλλη μια φορά το ‘δαιμόνιο’ της lioness, το ασίγαστο πάθος και την εξεύρεση λύσεων εκεί που το 90% τα παρατάει και είπα δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ τυχαία οι άνθρωποι εκεί που είναι. Είμαστε εκεί που έχουμε επιλέξει. Τέλος.-
Μου θυμίζει λίγο την περίπτωση με τα ρούχα που μαζεύτηκαν για τους πυρόπληκτους ανάμεσα στα οποία υπήρχαν παλιά νυφικά και άσχετα που εξόργισαν τους εθελοντές.Καταλαβαίνω το θυμό σου αλλά από την άλλη επειδή εχω υπάρξει και από τις δύο πλευρές, και όχι εξαιτίας οικονομικού προβλήματος αλλά από έξαψη με το second hand, θα σε συμβούλευα να το δεις από άλλη οπτική. Συνήθως ο κόσμος απλά “καθαρίζει” την ντουλάπα του από τα ρούχα που δεν χρειάζεται, είναι παλιά, δεν του αρέσουν, δεν το κάνουν, χάλασαν. Σκέφτεται ότι ίσως σε κάποιον άλλον μπορεί να φανούν χρήσιμα ή να αρέσουν περισσότερο. Και ναι… Διαβάστε περισσότερα »
Τώρα πλέον υπάρχου και οι κάδοι συλλογής ρούχων και παπουτσιών. Η Αθήνα είναι πλέον γεμάτη.
Συνήθως, τα καλά κομμάτια πηγαίνουν σε μαγαζιά (κερδοσκοπικά ή της κοινωνικής οικονομίας) που πουλάνε μεταχειρισμένα ρούχα στις πλούσιες χώρες, τα μέτρια στις χώρες του Τρίτου Κόσμου και τα πολύ φθαρμένα ανακυκλώνονται -αν είναι δυνατόν, αυτό εξαρτάται από τη σύνθεσή τους- είτε για την παραγωγή νέων ρούχων, είτε, συχνότερα για την παραγωγή εξαιρετικής ποιότητας μονωτικών (το μαλλί, ο υαλοβάμβακας των μπουφάν και το βαμβάκι ενδείκνυνται ιδιαίτερα).
Γέννησα πριν μερικούς μήνες. Είμαι από οικογένεια σχετικά άνετη οικονομικά. Λίγο πάνω απ τη μεσαία τάξη για να γίνομαι σαφης. Συνανανστρεφομαι κυρίως με περίπου ίδιας οικονομικής κατάστασης φίλους κ γνωστούς-απ όσο ξερω βεβαια. Τώρα που γέννησα, δύο φίλες με ρώτησαν αν θέλω ρουχαλάκια για το παιδί καθώς έχουν άπειρα που δε χρησιμοποιούν. Επειδή κ εγώ όπως κ εσυ δεν έχω κανένα πρόβλημα με το δεύτερο χέρι-αντιθέτως μαλιστα-, δέχτηκα με χαρά. Το τί πήρα δε λέγεται. Μαζί με τέλεια ρουχαλάκια του κουτιού, μου έδωσαν κ σκισμένα, λερωμένα με μεγαλες καφέ σταμπες(κακα που δεν έχουν βγει μετά τα πλυσίματα) , χωρίς καθόλου… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ πάλι όταν ξεκαθαρίζω την ντουλάπα μου έχω δύο σακούλες. Μία για τα ρούχα που θα δώσω και μια γι’αυτά που θα πετάξω…. So simple. Και είναι όλοι ευχαριστημένοι. Γιατί να δώσω σε κάποιον ανακατεμένα ρούχα μαζί με τα σκουπίδια μου. ???
Μα πραγματικά τώρα, πόσο κόπο θέλει να έχεις δύο σακούλες; Δίνω ρούχα και μου δίνουν, χρόνια τώρα η ντουλάπα μου είναι ένα ατελείωτο πάρε-δωσε με φίλες και ξαδέρφες. Ποτέ δεν έδωσα φθαρμένα και ποτέ δεν μου έδωσαν. Λέγεται σεβασμός. Υποτίθεται δίνεις κάτι δωρεάν. Το να ρίχνεις και σκουπίδια μέσα από “βιασύνη” στην ουσία έχει μέσα του εκμετάλλευση: Εφόσον θα σου δώσω κάτι, θα εργαστείς για μένα. Θα ξεσκαρταρεις αυτά που εγώ βαριέμαι να πετάξω, και θα τα μετακινήσεις στους κάδους. Τα ρούχα λοιπόν δεν δίνονται “δωρεάν”. Αυτός που τα δέχεται πρέπει να κάνει μια δουλειά που κανονικά γίνεται είτε από… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ. Όταν δίνω κάτι, το δίνω με αγάπη και σεβασμό.
Οπως πολυ σωστα το εχεις καταλαβει.. ειναι θεμα υποτιμησης Η εργοδοτρια θα πιστευει, οτι εκει (χαμηλα) που ειστε που μια χαρα σας πανε ρουχα αναλογου επιπεδου. Και το γεγονος οτι ειναι τοσο παλια.. φανερωνει και σε ποιο επιπεδο σας κατατασσει. Ειναι γενικο (κοινωνικο ισως) φαινομενο που το εχουν οι πιο ανετοι (ή οι πιο πανω) στο πως βλεπουν τους “πιο κατω” απο αυτους και να τους συμπεριφερονται αναλογα. Ειναι δικο τους θεμα.. Δικες τους ανασφαλειες. Ειχα το ιδιο με πρωην αφεντικο μου (και με πρωην μου, και με σογια), ωστε να το καταλαβω πολυ καλα, ως φαινομενο) Και επεκτεινεται σε… Διαβάστε περισσότερα »
Ξέρεις, υπάρχουν κάτι καταπληκτικοί μωβ κάδοι ανακύκλωσης ρούχων σχεδόν σε κάθε τετράγωνο… Κάνουμε καλό και στο περιβάλλον, ανακυκλώνοντας τα άχρηστα!
Σταυρούλα η εργοδότρια έχει βρει έναν ανθρώπινο κάδο σκουπιδιών να ρίχνει τα άχρηστα, και νομιζει ότι κανει και καλή πράξη από πανω. Έχεις κάθε δίκιο, όταν δίνεις ρούχα σε κάποιον που δυσκολεύεται, πρέπει να είναι αξιοπρεπή κι ας είναι μεταχειρισμένα. Κανονικά θα έπρεπε να ήταν και πλυμένα και σιδερωμενα. Αλλά αυτό θα γινόταν από κάποιον ευσυνείδητο, προφανώς και εκείνη δεν είναι. Σίγουρα υποτιμητικό αυτό που κάνει, όχι απαραίτητα κακία όμως. Μπορεί απλά βλακεία και μη νοιαξιμο. Πολλοί ευκατάστατοι αδυνατούν να καταλάβουν τους οικονομικά αδύναμους. Αυτή με την ίδια λογική μπορεί να νομίζει ότι θα τρώγατε και τα απομεινάρια του πιάτου… Διαβάστε περισσότερα »
Φαντάζομαι πόσο περιφανή θα νιώθει όταν θα λέει στις φίλες της για την καλή της πράξη.
Η αληθεια ειναι υπαρχουν ανθρωποι που θελουν και τα τρυπια κλπ. Εχει τυχει να πουλησω 2 κασμιρενα πουλοβερ με τρυπες στο ebay, με ειλικρινη περιγραφη, φωτο με τις τρυπες κλπ, και αγοραστηκαν και τα 2 (πανω απο 30 ευρω το ενα πηγαν με τη δημοπρασια). Δεν το πιστευα και ελεγξα με μηνυμα οτι οντως τα θελουν. Οντως τα ηθελαν γιατι μπορουσαν να τα επιδιορθωσουν.
Άλλο ένα πουλόβερ κασμίρ, το οποίο αν πιάνει και λίγο το χέρι σου το επιδιορθώνεις και φαίνεται σαν καινούριο. Και στην τελική και πρόχειρο να το φοράς, είναι κασμίρ. Τώρα ένα πχ. σκισμένο παντελόνι στα μπούτια δεν μπορεί να σωθεί εύκολα.
Μη νομιζεις, και γω δευτερο χερι τα ειχα παρει απλα τα ειχα πουλησει πιο ακριβα απο οτι τα αγορασα. Αυτο που θελω να πω ειναι οτι δεν ξερεις τι μπορει να ψαχνει ο αλλος και τι αξια μπορει να εχει το αντικειμενο σου γι’αυτον (καλα τα σκισμενα κλπ η αληθεια ειναι οτι ειναι υπερβολη! και γω θα τσαντιζομουν). Υπαρχουν ανθρωποι που μαζευουν κουρελια και φτιαχνουν κατασκευες, πχ, ειχα συναδελφο που εραβε νεσεσερακια απο απομειναρια ρουχων. Αλλα εφοσον δεν εχουν ξεκαθαρισει μεταξυ τους τις προδιαγραφες των ρουχων προς χαρισμα η αλλη πεταει μεσα οτι βρει για να ειναι σιγουρη.
Ας μας πει η γραφουσα ΠΟΣΑ κασμιρενια πουλοβερ υπηρχαν στα παλια ρουχα της εργοδοτριας.
Γιατι δεν ειδα να αναφερει την ποιοτητα των ρουχων
Σε καταλαβαίνω! Πλέον έχω αποκτήσει μια άλλη τακτική, δεν λέω όχι αλλά βάζω όριο.
Έχεις απόλυτο δίκιο για την υποτίμηση που νιώθεις και σεβαστά τα αισθήματά σου. Ο τρόπος που “βοηθάει” ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι τόσο προβληματικός που ουσιαστικά είναι σαν να μη βοηθάει. Δεν είστε επαίτες (που ακόμα και έτσι να ήταν) χρειάζεται να βοηθάμε με σεβασμό και διακριτικότητα ενισχύοντας την αξιοπρέπεια του ανθρώπου που λαμβάνει τη βοήθεια. Βλέπω δύο οδούς … η μια να συνεχίσεις να τα δέχεσαι και να κρατάς αυτά που σου ταιριάζουν και η άλλη να πεις στην αδελφή σου να μην στα δίνει. Δηλαδή να συνεχίζει να τα παίρνει από την εργοδότρια για να μην της δημιουργήσει θέμα… Διαβάστε περισσότερα »