Προσωπική ιστορία: Μα δικαιολογεί το σκηνικό τέτοια υπεραντίδραση;

Καλημέρα σε όλους.

Είμαι 33 και έχω σχέση με τον φίλο μου 3 χρόνια εξ αποστάσεως, εκείνος 39.

Είναι μία σχέση ανισόρροπη, αδυνατεί να εκφράσει τα συναισθήματά του ενώ ισχυρίζεται ότι υπάρχουν και είναι έντονα (είπαμε να δοκιμάσουμε να μένουμε και μαζί σε κοινό τόπο λίγο παραπάνω, όσο το επιτρέπουν οι δουλειές μας, τύπου συγκατοίκηση), ενώ διάφορα σκηνικά συνηγορούν στο αντίθετο (κωδικό στο κινητό που δεν γνωρίζω, μονίμως κρυψίνοια με το κινητό, μηνύματα με επι πληρωμή κοπέλες στο παρελθόν, δεύτερο κρυφό προφίλ στο ινστα που διέγραψε όταν το βρήκα σχετικά πρόσφατα, λανθάνουσα υποτίμηση σε καθημερινά ζητήματα).

Εγώ σε μόνιμη προσπάθεια για μία συναισθηματική προσέγγιση της σχέσης και χτίσιμο κάτι καλού και με μέλλον, αναγνωρίζοντας ότι κάποιες φορές έχω υπάρξει υπερβολική και γκρινιάρα.

Το 2013 γνωρίσαμε με τις φίλες μου σε διακοπές μία παρέα με την οποία κρατήσαμε επαφές στην πορεία λόγω ταιριάσματος, κοινού επαγγέλματος και κοινής διαμονής στην Αθήνα. Ένας εξ αυτών, ο Χ, επιτυχημένος επαγγελματίας, με διεθνείς δουλειές και νορμάλ άτομο (12 χρόνια μεγαλύτερός μου αν και όλοι οι άλλοι της παρέας τους ήταν κοντά στην ηλικία μου / ωστόσο φαίνεται κατά πολύ νεότερος), με τον οποίο κατά καιρούς κάναμε κάποιες δουλειές (π.χ. 2 το χρόνο).

Με τον Χ το αγόρι μου δεν είχε πρόβλημα, ενώ του είχα πει ότι 1-2 φορές το χρόνο μπορεί να βγουμε για κν ποτό/φαγητό να πούμε τα νέα μας, μέχρι που τον είδε στα social και μέσω κοινής τους γνωστής έμαθε για εκείνον (εμφανίσιμος, επιτυχημένος, με πολύ καλή ζωή ανά την Ευρώπη και την Αμερική, ανύπαντρος αλλά συνήθως δεσμευμένος ανά τα χρόνια).

Επειδή πριν 2 χρόνια (και αφού πλέον είχε δει ποιος είναι κτλ) είχε γίνει ένας πολύ μεγάλος τσακωμός μας για θέματα ζήλειας με αφορμή τον Χ, επειδή είχαμε βγει για ποτό (δεν του το είχα κρύψει), εγώ έκοψα επαφές, έστω και τις λίγες που είχαμε για να μην έχω θέματα με το αγόρι μου και να μη ζηλεύει. Δεν του απαγόρευσα ρητά του Χ να μου στέλνει γιατί δεν ήθελα να ξεμπροστιάσω τη σχέση μου. Στο πλαίσιο κοψίματος των επαφών, έσβησα και τον αριθμό του, ως ένδειξη απομάκρυνσης (προσωπικό μου θέμα, δεν το είπα ποτέ στο αγόρι μου).

Ενώ είχε πάρα πολύ καιρό να μου στείλει, χθες βράδυ μου έστειλε ένα τυπικό επαγγελματικό μήνυμα να με ρωτήσει αν μπορώ να αναλάβω μία υπόθεση ενός αδελφικού του φίλου. Από τα συμφραζόμενα του μηνύματος κατάλαβα αμέσως ότι ήταν εκείνος. Το κινητό το αφήνω γενικά οπουδήποτε, δεν το κρύβω. Εκείνη την ώρα ήταν στον χώρο που καθόταν το αγόρι μου και είδε ότι μ ήρθαν μηνύματα από άγνωστο αριθμό. Επειδή ήμασταν καλά και 2η μέρα “συγκατοίκησης” και φοβήθηκα την αντίδρασή/ξενέρα του, έκανα το λάθος αρχικά να του πω ψέματα ότι ήταν κάποιος άλλος για επαγγελματικό ζήτημα.

Όταν όμως με ξαναρώτησε, αισθανόμουν άσχημα που είχα πει ψέματα και του είπα την αλήθεια και του έδειξα και τα μηνύματα.

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ : π***ανα, πατσαβούρα, καρ**λα, δεν έχεις αποθηκευμένο τον αριθμό του για να μην δω ότι σου έστειλε. Δική μου αντίδραση : Τον διέγραψα μετά τον τσακωμό μας, αν ήθελα να κρύψω συνομιλία, θα τον έγραφα με άλλο όνομα / θα έκανα απόκρυψη, σίγαση ή οτιδήποτε.

Θεωρείτε ότι το σκηνικό δικαιολογεί τέτοια αντίδραση ; Εάν με θεωρεί όλα αυτά, γιατί επιλέγει να είναι μαζί μου; Έχετε βιώσει αντίστοιχες συμπεριφορές; Έκανα παλαιότερα συνεδρίες με ψυχολόγο αλλά στο τέλος κουράστηκα να συζητάω μονίμως για τα προβλήματα της σχέσης μου, καθώς στους υπόλοιπους τομείς της ζωής μου είμαι καλά και αποφάσισα να σταματήσω, να αφήσω λίγο το μυαλό μου να χαλαρώσει. Ευχαριστώ

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ό,τι να ναι

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News