Είμαι παντρεμένη με τον άνθρωπο που με βοήθησε να αγαπήσω τον εαυτό μου. Είμαστε πολλά χρόνια μαζί. Με τον καιρό ήρθε και ο γάμος και τα παιδιά. Μεγαλώνουμε μαζί, αναζητάμε το νόημα στη ζωή μας, στηρίζουμε ο ένας τον άλλο. Δουλεύουμε και οι δυο σε δουλειές που μας γεμίζουν, αυτός βέβαια με πολύ μεγαλύτερες απολαβές, εγώ δημιουργική και κακοπληρωμένη. Πριν δυο χρόνια έκανα μια μεγάλη θυσία, απέρριψα μια εξαιρετική επαγγελματική ευκαιρία για χάρη της οικογένειας. Ο άντρας μου δεν χρειάστηκε να κάνει κάποια τέτοια θυσία.
Είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες. Αυτός με αυτοπεποίθηση και εμφυτη αισιοδοξία. Εγώ αιώνια απαισιόδοξη και βαθύτατα πεπεισμένη για την ανεπάρκειά μου. Και κάπου εκεί ξεκινάνε οι διαφωνίες μας. Ό,τι προκύψει στην χαοτική καθημερινότητα δύο εργαζόμενων με μικρά παιδιά και χωρίς κάποια βοήθεια πάει κάπως έτσι:
Αυτός λέει μην ανησυχείς θα αναλάβω εγώ, το χω μη σε νοιάζει δεν χρειάζεται να ασχοληθείς. Το υπόδειγμα συζύγου και πατέρα, φεμινιστής φουλ, αναλαμβάνει τα βάρη της οικογένειας για να μπορεί η γυναίκα του να δουλέψει. Είναι στ’ αλήθεια πεπεισμένος ότι αυτό που έχει αναλάβει θα το διεκπεραιώσει στο έπακρον και κάπου στο βάθος περιμένει κι ένα ευχαριστώ. Στην πραγματικότητα τις μισές φορές όλο και κάποια μαλακία θα γίνει, και μαντέψτε ποιος θα βγάλει το φίδι από τη τρύπα.
Αν του υποδείξω το λάθος του εκνευρίζεται και με λέει υπερβολική. Τσακωνόμαστε. Του εξηγώ ότι δεν είμαι υπερβολική, αλλά ότι αυτός φόρεσε πχ στο παιδί το ανοιξιάτικο μπουφάν με θερμοκρασίες υπό το μηδέν και ότι θα έπρεπε να ξέρει ότι το παιδί έχει και χειμωνιάτικο μπουφάν. Μετά απο έναν καυγά τρικούβερτο το παραδέχεται ότι έκανε μαλακία και ότι δεν είμαι υπερβολική. Και ξανα από την αρχή.
Αυτή η ρουτίνα με έχει εξουθενώσει. Του έχω μιλήσει άπειρες φορές για το mental load που κουβαλάω. Ό,τι έχω αναλάβει εγώ σκίζομαι γίνομαι χίλια κομμάτια αλλά θα το κάνω. Όταν είναι η ώρα η δικιά του– ως φεμινιστής και υπόδειγμα σύζυγου και πατέρα – απλά τις μισές φορές δεν το κάνει. Λέει ότι δεν πρόλαβε, δεν γινόταν, δεν ήταν εφικτό.
Μακάρι να ήταν όλα τα «λάθη» τόσο ασήμαντα όσο ένα μπουφάν, ένα ραντεβού στον γιατρό που ξέχασε, ένα δώρο που δεν παρήγγειλε ή σαν εκείνη τη φορά που έφυγα τρέχοντας απο επαγγελματικό ραντεβού επειδή τελικά δεν προλάβαινε. Έβαλε το παιδί μέσα σε νοικιασμένο αυτοκίνητο χωρίς καθισματάκι, αυτό δεν μπορώ να του το συγχωρήσω. Του το είπα, τσακωθήκαμε, παραδέχτηκε ότι έπρεπε να ρωτήσει αν έχουν καθισματάκια πριν μου πει ότι τα κανόνισε όλα κι ότι δεν χρειάζεται να ασχοληθώ.
Δεν αλλάζει τίποτα στην βαθιά του πεποίθηση ότι είναι υπόδειγμα συζύγου και πατέρα που απλά έκανε ένα «λάθος», ενώ εγώ συνεχίζω να σκίζομαι για να προλάβω άλλα τέτοια «λάθη». Μετά τον τελευταίο καυγά προσπαθεί συνειδητά να με ξαλαφρώσει στις δουλειές του σπιτιού. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να τον συγχωρήσω με έχει κουράσει ο κύκλος με τους καυγάδες και τις συγνώμες, με έχει κουράσει το καθημερινό τρέξιμο και με έχει κουράσει το ότι περιμένει κατα βάθος ένα μπράβο κι ένα ευχαριστώ. Δεν ξέρω πώς να προχωρήσω και να τον συγχωρήσω.
ΑΠΟ ΤHΝ – tanteb
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πέρα από το καθισματάκι που προσωπικά το θεωρώ το Α και το Ω για την ασφάλεια του παιδιού, όλα τα υπόλοιπα ”λάθη΄΄ είναι όντως λάθη ή είναι πράγματα που δεν γίνονται όπως θες εσύ?? Και ο αντρας μου θα βγάλει το παιδί έξω με αμάνικο μπουφαν αλλά πλεόν δεν με τρελαίνει, αν το παιδί κρυώνει θα το πει και θα βάλει κάποιο άλλο. Επίσης δεν πειράζει αν ξέχασε κάποιο δώρο ανθρώπινο… όπως επίσης δεν είναι κακό να μην προλαβαίνει τα φέρει όλα βόλτα έτσι όπως εσύ και καταφέρνεις. Εσύ επιλέγεις (λόγω συνθηκών δεν λέω) να τρέχεις όλη μέρα για να… Διαβάστε περισσότερα »
Και γω το ίδιο σκεφτόμουν ότι η αναγνωστρια περιμένει ότι θα τα κάνει όπως κι αυτή, αλλά όλοι οι άνθρωποι δεν είναι το ίδιο, ούτε και τέλειοι. Μήπως να ηρεμήσεις καί νά σκεφτείς ότι τώρα το ανέλαβε ο άλλος θα το κάνει όπως θέλει και δεν πρόκειται να ασχοληθώ. Δεν χρειάζεται όλα να γίνονται με τον τέλειο αλάνθαστο τρόπο!
Είχα ακριβώς το ίδια θέματα, ακριβώς όμως, θεωρούσα ότι ο άντρας μου δεν κάνει τίποτα καλά, μετά από 2,5 χρόνια ψυχοθεραπείας κατάλαβα ότι ο άντρας μου έχει τον δικό του τρόπο και εγώ τον δικό μου. Απλό και κυρίως ιδιαίτερα ανακουφιστικό.
Γραφούσα, σχετικά με το ότι δεν μπορείς να συγχωρέσεις το λάθος με το καθισματάκι είναι δικό σου προσωπικό θέμα. Εκείνος αναγνώρισε το λάθος του, ανέλαβε την ευθύνη που του αναλογεί από ότι κατάλαβα…οπότε γιατί να μη κλείσει το θέμα? Εσωτερικευμένος θυμός για κάτι που παραδέχθηκε .
Το θέμα δεν μπορεί να κλεισει τόσο εύκολα επειδή έπρεπε να θυμώσει, να με πει υπερβολική, να βρει τρεις δικαιολογίες, να τσακωθούμε και μετά να το παραδεχτεί. Αυτός ο κύκλος με τα νεύρα και τους καυγάδες, το ότι πρέπει να σκέφτομαι με ποιο τρόπο, πότε και πως πρέπει να πω κάτι για να μην τον θίξω, όταν ταυτόχρονα παρουσιάζεται προς τα έξω ως προοδευτικός και φεμινιστής, αυτό είναι κουραστικό. Αν αυτό με κάνει control freak και όλα τα άλλα που προβάλλονται εδώ μέσα ας είναι. Ευχαριστώ πάντως ειλικρινά για το χρόνο που διαθέσατε να απαντήσετε, πολλά σχόλια με βοήθησαν να… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που νομίζω σε κάνει control freak είναι το γεγονός ότι δεν δέχεσαι ότι κάποιες φορές τα πράγματα θα γίνουν μέτρια ή/και χάλια.
Έτσι μοιάζει. Δεν γνωρίζω τα επιμέρους συμβάντα. Σίγουρα δεν είσαι εσύ υπεύθυνη μόνη για τα του σπιτιού, ώστε να έχει νεύρα απέναντι σου. Αυτό είναι λάθος.
Συμφωνώ πολύ με αυτό το σχόλιο. Μπορώ να δω και τη δική μου σχέση στην ιστορία της γράφουσας, με τη διαφορά ότι νιώθω πως παίρνω μια τον ρόλο του άντρα της (ίσως λίγο περισσότερο νιώθω ότι βρίσκομαι στη θέση του) και μια τον δικό της. Είναι κομβικό πιστεύω να κατανοήσουμε και να αποδεχτούμε ότι οι άνθρωποι με τους οποίους συζούμε δεν θα τα κάνουν όλα με τον τρόπο μας. Δεν θα έχουν την ίδια ανοχή και ευαισθησία ας πούμε σε ακαταστασία και καθαριότητα, δεν θα κάνουν τα πράγματα στην ίδια ταχύτητα και με τον ίδιο ρυθμό, μπορεί να ξεχνάνε ευκολότερα… Διαβάστε περισσότερα »
Ειναι αλλο ομως να κανει οτι χρειάζεται με διαφορετικο τροπο, κι αλλο να μην κανει οτι χρειάζεται, να αναλαμβανει ευθυνες που δεν μπορει να φερει εις περας, ειδικα αν αυτο γινεται συχνα. Οταν ο αντρας μου ντυνει το μικρο νομιζω εχει αχρωματοψία, απλα διαλεγει τυχαια τα ρουχα. Το βουλωνω, παροτι μς τρώει γιατι ειναι οντως θεμα ελεγχου. Αν ομως φορεσει στο μωρο(που δε θα μπορει να το πει) ακαταλληλα ρουχα και το κανει συνεχεια είναι προβλημα. Ο αντρας της γραφιυσας μπορει οντως να ειναι ο τυπος του ανθρωπου που αναλαμβανει ευθυνες για να φαίνεται υπεύθυνος κι υποστηρικτος, και μετα πραττει… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς αυτό προσπάθησα να πω βρε Jennaki κ δεν είδα το σχόλιο σου. Στην πραγματικότητα ο τύπος κάνει half-ass τις δουλειές κ η άλλη τρέχει από πίσω να μαζέψει τα κομμάτια. Δεν προλαβαίνει ο πασάς, τρέχει αυτή ακυρώνοντας ραντεβού, αλλάζει το πρόγραμμα ο γιατρός… Ουσιαστικά κάνει τις δουλειές όσο λιγότερο μπορεί κ μέχρι εκεί που βολεύεται (κ ας ξεβολέβονται οι υπόλοιποι)
Δεν νομίζω ότι είναι ο δικός του τρόπος… Νομίζω αναφέρεται σε μια τσαπατσουλια -μερικη αδιαφορία που μπορεί να έχει κάποιες επιπτώσεις και στο παιδί. Αν κάνεις μια δουλειά και δημιουργείς δύο άλλες δύο δεν ξέρω πόσο βοηθητικός είσαι εν τέλει. Αν για παράδειγμα λες ότι θα μαγειρέψεις αλλά επειδή βαριέσαι κάνεις ένα φαΐ που δεν τρώγεται, δεν έλυσες το θέμα ούτε έκανες τη δουλειά. Αυτό μου φαίνεται ότι εννοεί η γραφουσα.
Καταλαβαίνω τι εννοείς όμως εγώ διαβάζοντας το δεν κατάλαβα κάτι τέτοιο, περισσότερο μου φάνηκε ότι περιμένει να γίνονται τα πράγματα όπως εκείνη θέλει (ξαναλέω για να μη γίνει παρεξήγηση πως αυτό είναι δικό μου συμπέρασμα από τα γραφόμενα ) . Ο σύζυγος προσπαθεί, προφανώς και δεν φτάνει μόνο η πρόθεση, από την άλλη, αντιλαμβάνομαι ότι η γραφούσα είναι ιδιαίτερα πιεσμένη και κουρασμένη, πράγμα λογικό, όταν τρέχει για όλα και όλους. Εμένα όλο αυτό μου θυμίζει τη μαμά μου που πάντα γκρίνιαζε για τις δουλειές του σπιτιού ότι την κουράζουν ,αν της έλεγες να πάρει κάποι@ να τη βοηθάει θα σου… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι κατάλαβα πως το λες κι εσύ… Έχω ζήσει και τις δύο καταστάσεις οπότε δεν ξέρω ποια είναι σε αυτήν την περίπτωση.
Δεν θα συμφωνήσω. Είναι θέμα υπευθυνότητας. Είναι φοβερά κουραστικό να μην μπορείς να βασιστείς στον σύντροφο σου για τα πιο απλά. Δεν ξέχασε μια φορά ένα δώρο αλλά συχνά “ξεχνάει” πράγματα. Το να ξεχάσει ένα δώρο συνεπάγεται με το ότι τρέχουν τελευταία στιγμή να βρούν κάτι επιβαρύνοντας ένα είδη επιβαρυμένο πρόγραμμα. Το να μην πάει το παιδί στο γιατρό σημαίνει ότι πρέπει να ξαναπρογραμματιστεί αυτό (πέρα από το ότι χαραμίζει το χρόνο του γιατρού κ των άλλων ασθενών). Το θέμα δεν είναι ότι έβαλε το κόκκινο μπουφάν αντί για το μπλε αλλά ότι η απροσεξία του κάνει κάποιον άλλον να… Διαβάστε περισσότερα »
Προσωπικά , αν είχα την επιλογή θα προσέθετα το hashtag “τοξικοτητα”. Το κείμενο είναι case study για το πως ενας ανθρωπος που δεν τα έχει βρει ποτέ με τον εαυτό του και δεν ασχολείται να δουλέψει τις αδυναμίες του μολονότι τις αναγνωρίζει , μπορεί να μετατρέψει τα πάντα γύρω του σε κόλαση επι γης.
Μήπως αντί να τρέχεις να διορθώσεις τα λάθη του να τον αφήσεις να τα κάνει σκ@τα (με το συμπάθειο) για να μάθει; Έχει ένα δίχτυ ασφαλείας και ξέρει ότι αν του ξεφύγει κάτι θα τρέξεις. Γιατί να φύγεις εσύ από το ραντεβού σου γιατί αυτός δεν υπολόγισε σωστά το χρόνο του; Να κόψει το κωλο του να πάει. Πες ότι τράβηξε παραπάνω, δεν φταις. Αλλά αυτό προϋποθέτει ότι πρέπει να διαλέξεις τις μάχες σου: οκ το καθίσματακι ήταν χοντρό, αλλά το ξέχασε το δώρο δεν χάλασε ο κόσμος. Ή να σκοτωθεί να πάει να το πάρει τελευταία στιγμή ή να… Διαβάστε περισσότερα »
Θα σταθώ για αρχή στη θυσία που αναγκάστηκες να κάνεις στη καριέρα σου ενώ ο άντρας σου όχι. Και υπάρχει από κάτω μάλλον θυμός (μπορεί να είναι άλλο το συναίσθημα σου αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι ουδέτερα συναισθηματικά φορτισμένο). Γιατί έπρεπε να κάνεις αυτή τη θυσία; Απαιτούσε ο ρόλος που απέρριψες περισσότερο χρόνο μακριά από το σπίτι; Το αναφέρω γιατί το ακούω συχνά από γυναίκες. Και δεν λέω ότι δεν ισχύει. Προφανώς μας έχουν μεγαλώσει ότι ο ρόλος μας είναι πρωτίστως μάνες (αν είμαστε μητέρες) και δευτερευόντως γυναίκες καριέρας. Αν προκύψει εξέλιξη στη δουλειά πολλές/οι δεν αναρωτιούνται καν, αυτή που… Διαβάστε περισσότερα »
Πω, πω ρε παιδι μου, πραγματικα νομιζω οτι ολοι εχουν βγει απτο ιδιο λαχανο ενα πραγμα. Ναι, τα ιδια ζω κι εγω… Αυτο το ιδιο, το μη σε νοιαζει θα το αναλαβω εγω, και μετα σκιζομαι εγω να διορθωσω τα αδιορθωτα, και οχι τιποτα αλλο, φταιω κιολας που εχω ενα μονιμο αγχος για την καθημερινοτητα, λες και δε θα γινουν τα πραγματα..?? Αφου το εχει λεμε…. Πραγματικα, εχω φτασει σε σημειο να πω δε γ…ται αστο μη κανεις παλι καβγα, αλλα δε γινεται με τα μαλλια ορθια απο τα νευρα και το αγχος να κανεις οτι παιζεις στο μικρο σπιτι… Διαβάστε περισσότερα »
Ευχαριστώ και ανταποδίδω τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς! Κουράγιο..
Δεν είναι συγκεντρωμενος, δεν τον ενδιαφέρει. Αυτό να του πεις και να συγκεντρώνεται όταν αναλαμβάνει δουλειές σπιτιού παιδιών όπως κάνει και στη δουλειά του που γουστάρει
Επίσης κλείσε κανένα Spa μια μέρα και να πηγαίνεις για κανένα καφέ με φίλους
Δημιούργησα λογαριασμό απλά και μόνο για να πω ότι με λυπεί αφάνταστα να βλέπω απαντήσεις με τόση έλλειψη ενσυναίσθησης σε ένα φεμινιστικό σαιτ, και η φωνή της λογικής να ακούγεται αποκλειστικά και μόνο στο δικο σου σχόλιο. Δεν είναι απλά λάθη, είναι ολοκάθαρη έλλειψη ενδιαφέροντος, ο κύριος συνειδητά αγνοεί τη γράφουσα καθώς αδυνατώ να πιστέψω ότι άνθρωποι με εμπειρία ζωής, πετυχημένοι επαγγελματικά και ικανοί σε πολλά επίπεδα ξαφνικά μεταμορφώνονται σε ανίδεα όντα όταν έχει να κάνει με οικογενειακές υποχρεώσεις. Ας μη γελιόμαστε, δεν είναι θέμα micromanaging της γράφουσας. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Υπήρξαν φορές σε άλλες ιστορίες που έχω νοιώσει άβολα με μαζικά και πολύ επιθετικά σχόλια. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι πρόκειται για μια τέτοια περίπτωση και μου κάνει εντύπωση που λες ότι δημιούργησες λογαριασμό ειδικά για τη συγκεκριμένη! Το να έχουμε μια αντίθετη άποψη από τη γράφουσα από μόνο του δεν αποτελεί ούτε έλλειψη ενσυναίσθησης ούτε αντιφεμινιστική κίνηση. Κάθε φορά άλλωστε κρίνουμε μια κατάσταση μονομερώς, με βάση τα στοιχεία και τα λίγα παραδείγματα που μας δίνονται (και αν μας δίνονται) μέσα σε μερικές γραμμές ή παραγράφους.
Επίτρεψε μου να εξηγήσω γιατί δεν το θεωρώ απλά διαφορά απόψεων. Πολλές γυναίκες στα σχόλια συμμερίστηκαν σε ένα πρώτο επίπεδο το πρόβλημα της γράφουσας, ωστόσο η συμβουλή τους κατόπιν ήταν να χαλαρώσει η γράφουσα! Δηλαδή ουσιαστικά το πρόβλημα το έχει ο άνθρωπος που καταλήγει να αναλαμβάνει την ευθύνη που άλλος επωμίστηκε και όχι αυτός που θέλει τον τίτλο του πατέρα και συζύγου αλλά με λιγότερες υποχρεώσεις! Σκεφτείτε για ένα λεπτό έναν συνεργάτη σας να λειτουργεί έτσι και πείτε μου αν θα τον συμπαθούσε η ομάδα, ή αν θα πήγαιναν καλά τα προτζεκτ. Προσωπικά λύση στο πρόβλημα της γράφουσας δεν έχω… Διαβάστε περισσότερα »
Η διαφορά είναι ότι η γράφουσα δεν είναι project manager.
Έλλειψη ενσυναίσθησης ? Γιατί ? επειδή βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά? Η γραφούσα περιγράφει έναν άνθρωπο που είναι εκεί και προσπαθεί, οκ δεν τα καταφέρνει πάντα όπως θέλει η ίδια, . Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό θεωρείται έλλειψη ενσυναίθσησης. Δεν αναφέρει πουθενά ότι της ζητάει να κάνει αυτά που ο ίδιος δεν κατάφερε να φέρει εις πέρας, δεν έχει την οικογένεια του στον αυτόματο, πράγμα το οποίο θα έδειχνε ότι πράγματι δεν τον νοιάζει και έχει την οικογένεια στον αυτόματο.
Σε καμία περίπτωση η γράφουσα δε λέει ότι προσπαθεί. Αντιθέτως λέει ότι τις μισές φορές ενώ αναλαμβάνει μια υποχρέωση ΔΕΝ τη φέρνει εις πέρας. Αντιγράφω: « Όταν είναι η ώρα η δικιά του– ως φεμινιστής και υπόδειγμα σύζυγου και πατέρα – απλά τις μισές φορές δεν το κάνει. Λέει ότι δεν πρόλαβε, δεν γινόταν, δεν ήταν εφικτό.» Αυτό εγώ προσωπικά δε το εκλαμβάνω ως προσπάθεια. Ουσιαστικά με το να μην κάνει αυτό που ανέλαβε δημιουργεί διπλή δουλειά στη γράφουσα. Μια-δυο φορές σε όλους μας τυχαίνουν στραβές και τα πράγματα δεν έρχονται όπως περιμέναμε, και κατά συνέπεια μπορεί να μην τηρήσουμε… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι προφανές ότι διαβάζοντας το καταλαβαίνουμε διαφορετικά πράγματα . Μέσα το από όλο κείμενο προσωπικά καταλαβαίνω ότι καταβάλλεται προσπάθεια, χωρίς τα επιθυμητά αποτελέσματα μεν, ωστόσο όμως καταβάλλεται.
Στην τελευταία παράγραφο το αναφέρει ξεκάθαρα, ”Μετά τον τελευταίο καυγά προσπαθεί συνειδητά να με ξαλαφρώσει στις δουλειές του σπιτιού.”
Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν διακρίνω στα σχόλια έλλειψη ενσυναίσθησης.
Έχουμε διαφορετική άποψη και αυτό είναι το ενδιαφέρον σε έναν διάλογο.
Ε ναι , δεν είναι πυρηνική φυσική τι μπουφάν θα βάλει στο παιδί. Άσε για το κάθισμα στο αυτοκίνητο.. Είναι αίσθηση ευθύνης και ενδιαφέρον. Όπως στη δουλίτσα τους ειδικά αν έχουν υψηλή θέση και κοκορευονται.. εκεί δεν κάνουν λάθη
Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση που περιγράφει πολύ έυγλωτα το συσσωρευμένο βάρος που νιώθω. Παίρνω κουράγιο κι ελπίζω να μπορέσουμε να δουλέψουμε μαζί με τον άντρα μου…
Μεγάλωσα με ναρκισσιστικούς και αφόρητα τελειομανείς γονείς και έχω εκπαιδεύσει τον εαυτό μου να εστιάζομαι στην προσπάθεια και την πρόοδο κάποιου πρωτευόντως και όχι στο αποτέλεσμα (τουλάχιστον όχι σε αρχικά στάδια). Είχα σύντροφο που δεν ήξερε ούτε αυγό να βράσει και μου είχε ζητήσει να του μάθω να μαγειρεύει. Στην αρχή τα φαγητά του ήταν απλά/νερόβραστα/ πολύ πικάντικα κάποια δεν τρώγονταν καν. Όμως προσπαθούσε κάθε μέρα και στο τέλος βελτιωθηκε σε βαθμό που κάποιες συνταγές τις έκανε καλύτερα από μενα. Παρατηρείς παρόμοια βελτίωση στον άντρα σου? Θέλει να μάθει ή τα κάνει όλα σαν να είναι βάρος? Ακούει την άποψή… Διαβάστε περισσότερα »
Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση. Όταν έβαλε καταλάθος καυτερή πάπρικα στο φαγητό κι έβαλαν τα κλάματα τα παιδιά τους έδωσα γιαουρτάκι και γέλασα. Μου φάνηκε αστείο. Όταν όμως θυμώνει και με κατηγορεί ότι φταίω εγώ που βάζω την καυτερή πάπρικα δίπλα στη γλυκιά σταματάει να είναι αστείο. Γιατί – κι αυτό είναι κάτι που το έγραψα αλλά καμμία και κανένας δεν το πρόσεξε – ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος είναι ότι αυτός θυμώνει. Συγχωρητέο μεν, είναι άνθρωπος που τσαντίζεται εύκολα και τα ξεχνάει εύκολα, δεν είναι βίαιος προς θεού. Αυτό που είναι κουραστικό είναι ο κύκλος του θυμού και του… Διαβάστε περισσότερα »
Διπλά στάνταρς λέγεται. Σε ένα παράλληλο σύμπαν δε θα απερριπτες μια αξιόλογη πρόταση για δουλειά για χάρη της οικογένειας, μόνο και μόνο γιατί είσαι γυναίκα. Ο φεμινιστής σύζυγος φαίνεται στις πράξεις, οχι στα λόγια. Κατά τα άλλα, το κειμενο σου μου βγάζει πολλή ένταση και πολλά νεύρα που τα κρύβεις κάτω από ασήμαντα περιστατικά, όπως ένα δώρο που δεν παρήγγειλε ο αντρας σου. Θα πρέπει να εντοπίσεις τι σε ενοχλεί πραγματικά σε αυτή τη σχέση. Το θέμα “δουλειά” και το θέμα “οικιακές εργασίες” είναι αρκετά ικανοί λόγοι. Είναι ένα θέμα συστημικό το οποίο όμως επηρεάζει το γάμο σου. Αντί να… Διαβάστε περισσότερα »
Αν έβλεπα ότι ο άλλος οντως συμμετεχει και προσπαθεί, δεν θα σχολίαζα κάθε λάθος του με έντονο τρόπο. Μπορεί να έχει άλλο τρόπο από τον δικό σου, δε σημαίνει πως είναι απαραίτητα ο λάθος. Εδω παιδαγωγικές σχολές και ειδικοί διαφωνούν. Το ότι ξέχασε το καθισματακι είναι σοβαρό αλλά όλοι οι γονείς μπορεί να πέσουν σε τέτοια λάθη, οσο προσεκτικοί και να ναι.
Εδω η έρμη η κολλητή μου ξέχασε (για 15’) το νεογέννητο στο αμάξι (ευτυχώς στο γκαράζ, και ανέβηκε κανονικά κυρία σπίτι της γιατί εκείνη τη στιγμή κατουριόταν.
Ακριβώς αυτό. Αυτό που εγώ αντιλαμβάνομαι από αυτό που διαβάζω, καταλαβαίνω πως ουσιαστικά το πρόβλημα είναι ότι ο σύζυγος κάνει τα πράγματα με τον δικό του τρόπο (εξαιρείται τι καθισματάκι). Ίσως να κάνω και λάθος, δεν ξέρω, όμως αυτό αντιλαμβάνομαι. Όταν ετοιμάζω εγώ το κολατσιό του γιου μου για το σχολείο στάντρ θα ξεχάσω το παγούρι με το νερό, όταν τον πηγαίνω εγώ προπόνηση θα ξεχάσω το φρούτο του, όταν τον πηγαίνει ο άντρας μου θα φύγει με το σορτσάκι το παιδί μέσα στο καταχείμωνο (ο οποίος όμως λέει πως δεν κρυώνει). Κανένας από τους δύο μας δεν κάνει έγκλημα,… Διαβάστε περισσότερα »
Θα μπορούσα να είχα γράψει εγώ την ερώτηση πριν από ένα χρόνο. Ημουν στην θέση σου, ήθελα να γίνονται τα του παιδιού όπως εγώ σκεφτόμουν οτι ήταν το σωστό κι επειδή ο άντρας μου δεν τα έκανε έτσι ακριβώς τα αναλάμβανα όλα εγώ. Και είχα το mental load που λες, και ξέσπαγα πάνω του γιατί αυτός ήταν χαλαρός και απολάμβανε την πατρότητα κι εγώ ήμουν μεσ στην τσίτα να τα προλαβαίνω όλα. Ξεκίνησα θεραπεία γιατί δεν μου άρεσε το πως είχα γίνει. Θα σου πω πως προχωράω εγώ. Πήρα μια βαθιά ανάσα, αποφάσισα να μην τα παίρνω όλα πάνω μου… Διαβάστε περισσότερα »
Ευχαριστώ ειλικρινά για την απάντηση. Κάπου εκεί όμως μου ψιθυρίζει ένα διαβολάκι στο αυτί γιατί να είναι μονίμως δικιά μου δουλειά το να σταματήσω τους καυγάδες; και δη όταν άλλος τους ξεκινάει; Μήπως αντί να τρέχω εγω σε ψυχολόγο να στείλω τον άντρα μου; Γιατί να μην μάθει αυτός να μην προσβάλλεται και να θυμώνει με κάθε σχόλιο του τύπου “αγάπη μου τα ρουχα που αγόρασες για τα παιδιά είναι τσίμα τσίμα, δεν θα βγάλουν το χειμώνα με αυτά, φέρε την απόδειξη να πάω να τα αλλάξω”; Γιατί να πρέπει εγώ μονίμως να σκέφτομαι ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος και… Διαβάστε περισσότερα »
Αν προσβάλλεται ο άντρας σου είναι δικό του πρόβλημα. Πες του το ήρεμα κι ωραία. Αν θυμώνει και αμύνεται δεν μπορείς να κάνεις εσύ κάτι αλλά αυτό έχει να κάνει με τον δικό του χαρακτήρα όχι με τα όσα λες για τον φόρτο εργασίας που αναλαμβάνει. Κάτι που ίσως σας βοηθήσει είναι ο καταμερισμός εργασιων. Αναλαμβάνεις εσύ πχ τον ρουχισμό των παιδιών που τον δυσκολεύει κι αυτός αναλαμβάνει το σουπερμάρκετ ή το πλύσιμο των πιάτων.
Εγω μίλησα για ψυχολόγο για τα θέματα που αντιμετωπίζεις εσύ. Εννοείται οτι κι ο άντρας σου θα μπορούσε να πάει για τα δικά του θέματα.
μάλλον το πρόβλημα σου έχει να κάνει περισσότερο με το ότι θυμώνει, παρά με το ότι δεν θα φέρει εις πέρας κάποια δουλειά. Αυτό το “ακούω” και σε καταλαβαίνω απόλυτα. Αν δεν φταίει ο τρόπος που του κάνεις “παρατήρηση”, τύπου να είσαι πολύ δεικτική, πολύ απότομη κλπ όπως λες εφόσον το σκέφτεσαι πριν του πεις οτιδήποτε τότε είναι δικό του το θέμα να το αντιληφθεί και να το “δουλέψει”. Ίσως έχει να κάνει με το ότι δεν αποδέχεται να κάνει λάθος ο ίδιος και όταν του το τονίζεις βγαίνει στην επίθεση για να αμυνθεί. Αλλά και πάλι είναι παιδική η… Διαβάστε περισσότερα »