Αγάπη σε όλες και όλ@ που εργάζονται, διαβάζουν και συντηρούν ζωντανή αυτή τη γωνιά στο διαδίκτυο.
Είμαι μεγάλη πια – 32, με δική μου δουλειά, δική μου ζωή, όλα ήρεμα. Κατάγομαι από τη νησιωτική Ελλάδα και μεγάλωσα πολύ δύσκολα. Βίαιος πατέρας, αβοήθητη μάνα, προβλήματα πάντα, βία, φωνές, μόνιμος πανικός.
Τον έχω δει να τη δέρνει με τη ζώνη, να της πετάει νεροπότηρο τα παλιά χοντρά τα κρυστάλλινα, να της σπάει τα τζάμια, να της σκίζει τα ρουχα για να μην έχει να βγει έξω, να γινόμαστε ρεζίλι στη γειτονιά. Βασικά, είμαστε ρεζίλι στη γειτονιά. Αυτό το χνάρι κάπως το ξεχασα όταν ήρθα στην Αθήνα.
Εκείνος πέθανε από χρόνια, στο νησί γυρίζω για γιορτές και διακοπές. Η μάνα μου να ‘ναι γερή, μοιάζει να τα έχει αφήσει όλα πίσω της όμως…
Κάθε 15αύγουστο τρέμω τις αντιδράσεις της . Φοβάμαι ότι κάτι θα συμβει στο σπίτι, τρέμω τι καβγάς μπορεί να ξεσπάσει με εμένα με τον αδελφό μου με κάποιο γείτονα. Χρόνια της λέμε ότι πρέπει να δει έναν ειδικό, ότι τόσο τραύμα την έχει φάει και αν τη ζορίσουμε μας στολίζει.
Τη λυπάμαι πολύ γι’ αυτό που της συμβαίνει. Έχω φτάσει στο σημείο να σκέφτομαι ότι πέρασε τόσα Χριστούγεννα, Πάσχα και 15αύγουστους βυθισμένους στη βία που πλέον δεν μπορεί αλλιώς και κυρίως δεν μπορεί να καταλάβει τι φταίει και νιώθει έτσι.
Ξέρω ότι σ’ εμένα ανοίγεται λίγο περισότερο γιατί ήμουν εκείνη που έφυγε από το νησί μόνο όταν πέθανε εκείνος, που την παρακάλεσε να έρθει μαζί στην Αθήνα και για άλλους λόγους, αλλά στο να τη δει ειδικός είναι ανένδοτη και όλο αυτό μου ραγίζει την καρδιά τόσο πολύ κάθε Αύγουστο, που έχω φτάσει να μισώ αυτό τον μήνα μέσα από την ψυχή μου.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ρ.Π
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Προτείνω να την αφήσεις στην ησυχία της. Με το ζόρι σε ειδικό δεν γίνεται και δεν έχει και αποτέλεσμα. Σε ειδικό πας όταν νιώθεις ότι το χρειάζεσαι και είσαι κ έτοιμος. Ξέρει ότι το χρειάζεται….έτοιμη δεν είναι… Ντροπή, πιθανότατα είναι ο λόγος. Να χαίρεσαι που την βλέπεις να τα έχει αφήσει όλα πίσω της…ησύχασε η γυναίκα τώρα που έμεινε χήρα! Άστη να το απολαυσει και μην της πιπιλας το μυαλό. Και αυτο που κανεις και εσύ μορφή πίεσης είναι! Τα θύματα χρονιας κακοποίησης,μόλις ξεφύγουν από τον κακοποιητη τους ,μετά δεν δέχονται κουβέντα! Κάνουν μόνο οτι θέλουν και δεν δέχονται καμμια… Διαβάστε περισσότερα »
Ξεχνάς ότι και εσύ έχεις υποστεί βία,και μάλιστα σε μια τρυφερή ηλικία. Εσύ θα ήταν επίσης, χρήσιμο να επισκεφτείς μια ειδικό.
Θα τολμήσω να προτείνω να περάσετε τον φετινό Δεκαπενταύγουστο κάπου αλλού, όχι στον τόπο που συνδέεται με τόσο δυσάρεστες αναμνήσεις… Δεν ξέρω ποιες άλλες υποχρεώσεις ή σχέδια έχεις, αλλά νομίζω ότι η μητέρα σου θα μπορούσε να ξεφύγει από τις εικόνες και τα συναισθήματα της βίας αλλάζοντας χώρο έστω για λίγες μέρες. Βρείτε έναν ήσυχο, όχι δημοφιλή προορισμό και πηγαίνετε εκεί. Περπατήστε, ασχοληθείτε με την “εξερεύνηση” του νέου προορισμού, αφήστε στην άκρη το σκάλισμα του παρελθόντος. Εύχομαι γαλήνη.
Καλησπέρα και χρόνια πολλά. Θα σου πω ότι σε νιώθω γιατί μεγάλωσα με μια από τα ίδια… αλκοολικός πατέρας, μάνα σε κατάθλιψη, αδερφός με πολλά προσωπικά θέματα κ κάπου εκεί σ αυτό το χάος, υπηρξα κι εγώ. Κάποια στιγμή ξεκίνησα ψυχολόγο και δόξα Τω Θεώ βρήκα τον εαυτό μου, μετά από πολλά χρόνια. Και τα τρία μέλη της οικογένειας προσπάθησα να τα πείσω να πάνε κι εκείνοι να μιλήσουν αλλά ο φόβος ήταν τόσος μεγάλος για το τι έπρεπε να αντιμετωπίσουν όπου μου μείωναν τη δική μου επιλογή και εντάξει να σου πω αλήθεια, πιο πολύ η μητέρα μου μ… Διαβάστε περισσότερα »
Οι περιβόητες τοπικές κοινωνίες παλαιότερα λειτουργούσαν άλλοτε με νόμους σιωπης , λήθης και αδράνειας (δημιουργώντας ορισμένες φορές ιδεώδη τείχη για βιαστες ,παιδεραστές κλπ ) και άλλοτε λυτρωτικα και προστατευτικά . Δυστυχως εκει που η τοξικη ντροπη φτάνει σε αυτο που λέμε κρίσιμο πλήθος τοτε αφομοιώνεται και γίνεται νόρμα μιας μικρής κοινωνίας. Τοτε οι συμπεριφορες θυμίζουν… αυτές της αφήγησης . Η κοινωνία στα χωριά πάντα έχει ένα τρόπο να εντείνει τα συναισθήματα ντροπής. Βλέπουν την καταστολή ως κάτι κακό ενω η σιωπή βασιλεύει. Είναι εκείνο το διαπεραστικο βουβό βλέμμα των άλλων που σου θυμίζει ξανα την ντροπή που έζησες… Στο τέλος… Διαβάστε περισσότερα »