Στις αρχές του Σεπτέμβρη πήγαμε με τον σύντροφο μου διακοπές στην Αλόννησο. Το νησί είχε μια βαριά ιστορία από πίσω του και λόγω Κάρολαιν, και λόγω Παναγιώτοπουλου. Δεν σας κρύβω πως έτρεμα στην ιδέα ότι θα συναντήσω ή αυτόν ή τους γονείς της.
Θυμάμαι το πρόσωπο αυτής της μάνας και δεν μπορώ να προσδιορίσω τον φόβο μου ακριβώς. Νιώθω ντροπή για το παιδί που έχασε. Θα είχαμε την ίδια ηλικία αν ζούσε. Να πω εδώ βέβαια πως το φοβόμουν γιατί το νησί είναι μικρό και με λίγο κόσμο. Τέλος πάντων, ευτυχώς δεν είδα κανέναν τους. Ευτυχώς επίσης ο Στάθης Παναγιώτοπουλος φαινόταν ανεπιθύμητος.
Όταν επισκεφτήκαμε την χώρα το μαγαζί του ήταν κλειστό, στην ταβέρνα δίπλα ρώτησα αν αυτό είναι το μαγαζί του και μου είπε ναι. Σαν να χαμήλωσε το βλέμμα του σαν να ντράπηκε. Μια παρέα μεσηλίκων από πίσω έλεγαν πως δεν είχε κόσμο.
Πως του άξιζε αυτό. Ένας άλλος κύριος, μια άλλη μέρα (ντόπιος επίσης) έλεγε στην παρέα του πως πάντα ήταν χυδαίος αλλά το έκρυβε αυτό πίσω από το χιούμορ του. Πως κάθε χρόνο κυκλοφορούσε μια κοπέλα στο νησί την οποία όλοι ήξεραν πως την δούλευε αλλά κανένας δεν μιλούσε. Πως άφηνε λεφτά στα μαγαζιά που πήγαινε και πως πριν ήταν αγαπητός, αλλά τώρα δεν τον θέλει κανένας.
Σε διαφορά σημεία του νησιού είναι γραμμένο ένα «Στάθη είσαι ανεπιθύμητος»
Επίσης ήταν γραμμένα πολλά συνθήματα κατά της πατριαρχίας, του σεξισμού, των γυναικοκτονιών. Ήξερα πως οι φίλοι μου έχουν αυτές τις υγιείς απόψεις. Οι γονείς μου τις έχουν. Το αγόρι μου τις έχει. Οι δημοσιογράφοι που διαβάζω επίσης.
Σε μια μεγάλη πόλη όμως όπως η Αθήνα στην οποία ζω ήξερα και ότι πολλοί δεν συμφωνούν με αυτές τις απόψεις, με αυτή την αγανάκτηση. Ειδα μια μικρή κοινωνία εκεί, περίπου 2000 ατόμων (μόνιμων ντόπιων) να μην την αντέχει αυτή την κακοποίηση. Άλλοι πολύ άλλοι λίγο. Μαχητικά ή και όχι, έδειχναν όλοι πως ο Στάθης πλέον δεν ήταν συμπαθής.
Πως καμία γυναίκα δεν πρέπει να υποφέρει. Ήταν μια ανάσα για μένα αυτές οι διακοπές. Γιατί σε αυτούς τους ανθρώπους είδα την ελπίδα. Θα μου λείψει αυτός ο παράδεισος. Εύχομαι να είναι όλοι πάντα καλά και να αποδεσμευτούμε όλοι από τα δεσμά μας
ΑΠΟ ΤΗΝ – Φ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κάθε τόπος έχει και τα “φαντάσματά” του τελικά.
Η αντιμετώπιση στην υπόθεση του Παναγιωτόπουλου ήταν όντως πολύ ελπιδοφόρα. Συνθήματα στους τοίχους και το μαγαζί άδειο, είχα δει φωτογραφίες. Δεν χρειάζεται η κατακραυγή, η περιφρόνηση που λαμβάνει είναι εξίσου ικανοποιητική. Δεν είναι να τον λυπάσαι, τους γονείς που χάσανε ένα παιδί που καλά καλά δεν είχε ξεκινήσει την ζωή του πρέπει να λυπόμαστε. Που δολοφονήθηκε επειδή η κοινωνία δεν έδωσε ποτέ σημασία στα σημάδια ψυχικής ασθένειας του πλάσματος που εμπιστεύτηκε και που του έδωσε ένα δώρο που δεν άξιζε ποτέ, ένα παιδί. Που πριν 5 χρόνια βλέπανε την 16χρονη με τον 29χρονο να γυρνάνε και σφυρούσαν κλέφτικα. Αν δεν… Διαβάστε περισσότερα »