Πες μας την ιστορία σου.. η ιστορία μου αρχίζει πριν 24 χρόνια, όταν ο μπαμπάς είχε ένα τρομέρο ατύχημα και αναγκάστηκε να καθηλωθεί στο κρεβάτι για μήνες.. Η μητέρα μου μόλις που είχε γεννήσει τον μικρό μου αδερφό, το ομορφότερο δώρο που μου χάρισαν ποτέ οι γονείς μου, και εγώ ήμουν μόλις 6 ετών… Και κάπου εκεί στα 6 μου, με μία μάνα με 1 μικρό παιδί και ένα νεογέννητο, με ένα άντρα άρρωστο και ανύμπορο και με τράπεζες και ασφαλιστικές να την κυνηγάνε, κατάλαβα ότι τα πράγματα μάλλον είναι δύσκολα, και εκεί κατάπια την φωνή μου και είπα στον εαυτό μου “κοριτσάκι, συγκεντρώσου.. τώρα οι γυναίκες σηκώνουμε μανίκια και ξεκινάμε δουλειά”..
Και έτσι έγινα εγώ το στήριγμα για τη μαμά μου.. Το τέλειο παιδί που είναι ήσυχο, που είναι καλή μαθήτρια, που προσπαθεί, που δεν έχει ανάγκες, που δε διαμαρτύρεται, που δεν ζητάει.. Και κύλησαν τα χρόνια και έγινα δικηγόρος, όχι για να υπερασπίζομαι εμένα, αλλά για να υπερασπίζομαι τους άλλους.. Και δεν ζήταγα, ούτε από τον εργοδότη, ούτε από τους φίλους, ούτε από την οικογένεια, ούτε από τον σύντροφο… Ε και κάπου μπούκωσα… και αγανάκτισα, και έφτασα στα 30 και συνειδητοποίησα ότι κουράστηκα να κουβαλάω όλον τον κόσμο στις πλάτες μου. Συνειδητοποιώ ότι ο σύντροφος μου δεν με καλύπτει, αλλά φοβάμαι να χωρίσω..
Γιατί η μητέρα μου όταν ο μπαμπάς είχε το ατύχημα έμεινε μαζί του και τον φρόντισε, γιατί η γιαγιά μου πάντα είχε αδυναμία στον θείο μου, γιατί η μαμά μου πάντα μου έλεγε “πρέπει να φροντίζεις τον μικρό σου αδερφό”.. Και μου είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο να δώσω τέλος οριστικό..
Και όσο και να τα συζητώ όλα αυτά με τον σύντροφο μου και όσο και αν του εκφράζω τις ανάγκες μου, εκείνος μου απαντάει ότι θα προσπαθήσει να αλλάξει, αλλά εγώ δε θέλω να αλλάξει.. Αντιλαμβάνομαι οτι όσο και να αλλάξει, όσο και ν αυτοβελτιωθεί, δεν είναι αυτό που θέλω.. Αλλά όταν φτάνει εκείνη η στιγμή να πω το χωρίζουμε, κάνω πίσω.. Και δειλιάζω και σκέφτομαι τα όμορφα και μήπως όντως το λέω πολύ ελαφρά τη καρδία;
Και η ιστορία μου συνεχίζεται με τον Άλλον… Αχ αυτόν τον Άλλον… που στην αρχή νόμιζα ότι του άρεσα.. και του άρεσα δηλαδή, τρελή δεν είμαι.. αλλά δεν έγινε ποτέ τίποτα από κοντά και τώρα συνεργαζόμαστε.. και ακριβώς επειδή συνεργαζόμαστε μου κάνει ΣΑΦΕΣΤΑΤΟ ότι είμαι συνεργάτης, φίλη, ΑΔΕΡΦΟΣ, πάντως όχι γυναίκα.. Και σε αυτόν μου βγαίνει το αίσθημα της προστασίας και της ανάγκης για βοήθεια.. αλλά Αυτός.. Αυτός συνδυάζει όλα όσα μου λείπουν από τον σύντροφο μου.. Θάρρος, κοινωνικότητα, χιούμορ, περιπέτεια, προθυμία…. αλλά… δεν με θέλει.. και εγώ το “ζω” μόνη μου… και αντί να πω άντε γεια και στους 2 και να βρω κάποιον που να συνδυάζει κάποια από αυτά τα στοιχεία που θέλω, εγώ αγκυστρώνομαι στον σύντροφο μου, θλιμμένη από την απόρριψη που τρώω από τον Άλλον, ενώ παράλληλα δείχνω υπερπρόθυμη μπας και πει ο Άλλος “α το Άκι τι καλό κορίτσι μωρέ, πρόθυμο, εργατικό, φιλόδοξο, όμορφο, το θέλω για σύντροφο”… Και φανταστείτε πάω και σε ψυχολόγο…
Αυτή είναι λοιπόν η ιστορία μου.. δεν ξέρω γιατί ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας, μάλλον επειδή η ψυχολόγος μου είναι σε διακοπές και εγώ έχω κουραστεί να κουράζω τις φίλες μου… Καλές βουτιές, συγγνώμη αν σας ψυχοπλάκωσα!
ΑΠΟ ΤΟΝ – Το Άκι
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Λοιπόν εγώ με βάση αυτά που διαβάζω δεν σε φοβάμαι, το έχεις. Συνειδητοποιημένη είσαι, την ψυχοθεραπεία σου την κάνεις, σε αγαπάς, λίγο χρόνο μόνο χρειάζεσαι και ένα πουσαρισμα, και όλα θα μπουν στη θέση τους. Και αν δεν μπουν θα τα βάλεις εσύ.
Το ότι πας σε ψυχολόγο δεν είναι καθόλου αμελητέο. Δείχνεις την απαραίτητη ωριμότητα να αναγνωρίσεις ότι χρειάζεσαι βοήθεια και είχες τη δύναμη να την αναζητήσεις. Ίσως δεν έχεις φτάσει ακόμα εκεί που θα ήθελες, αλλά θα τα καταφέρεις. Να είσαι σίγουρη.
Αγαπημένη μου, από το κείμενό σου κατάλαβα ότι έχεις το “σύνδρομο του βοηθού”. Σπεύδεις (σχεδόν ψυχαναγκαστικά) να βοηθήσεις όποιον έχει ανάγκη παραμελώντας τα δικά σου θέλω. Το ατύχημα του πατέρα σου ενόσω εσύ ήσουν σε τόσο τρυφερή ηλικία σε συνδυασμό με το πατριαρχικό περιβάλλον της Αγίας Ελληνικής Οικογένειας σου έκανε ζημιά. Ένα πολύ θετικό βήμα είναι ότι επισκέπτεσαι ψυχολόγο. Πριν την επόμενη συνεδρία σας λοιπόν, κάτσε και σκέψου τα εξής ώστε να τα συζητήσεις μαζί του: 1)Που είσαι εσύ μέσα στη σχέση σου; Μας λες ότι δεν καλύπτεσαι, ότι σκέφτεσαι να χωρίσεις αλλά κάνεις πίσω. Γιατί κάνεις πίσω; Σου λέει… Διαβάστε περισσότερα »