Προσωπική ιστορία: Ήμουν μόνο 10 χρονών, δεν τόλμησα ποτέ να μιλήσω σε κανέναν

Καλησπέρα σε όλες και όλους. Κάπως θα ήθελα να σας πάρω μια σφιχτή αγκαλιά όλες εσάς του site για την φροντίδα σας, για το ότι δεν φοβάστε και μας το περνάτε και σε εμάς αυτό. Είμαι πια 47 χρονών, παντρεμένη, χωρισμένη, μητέρα. Όχι πολύ μορφωμένη, όχι όσο ανεξάρτητη θα ήθελα, αλλά θέλω να πιστεύω καλή μάνα, σε επιφυλακή, πολύ προσεκτική. Ίσως περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα να φαίνεται…

Με όλα αυτά που βγαίνουν τώρα στο φως με το 12χρονο κορίτσι και με όλα τα άλλα περιστατικά, νιώθω παράξενα συνδεδεμένη, παράξενα οικεία. Ίσως γιατί πριν πριν από πάρα πολλά χρόνια έζησα κάτι παρόμοιο, αλλά είναι και σαν να μην το έζησα . Ήμουν και εγώ μια σταλιά παιδάκι τότε, 9-10 χρονών και εκείνος ήταν φίλος των γονιών μου. Δεν έχει νοημα να γράψω περισσότερα.

Μεγάλωσα μέσα στη ντροπή χωρίς ποτέ κανείς να μου εξηγήσει γιατί. Η μητέρα μου ήταν μια αγράμματη κοπέλα και ο πατέρας μου ένας καλός εργατικός άνθρωπος που σκοτωνόταν στη δουλειά κάθε μέρα. Για χρόνια κατηγορούσα τον εαυτό μου.

Ότι έφταιγα που πήγα να παίξω κοντά στο σπίτι του.

Ότι έφταιγα γιατί μου άρεσε το ποδήλατο του γιου του.

Ότι έφταιγα γιατί δεν μίλησα ποτέ σε κανέναν.

Ότι έφταιγα γιατί δεν κατάλαβα τι μου έκανε. Μόνο ότι αυτό που έκανε ήταν

Και μετά ότι έφταιγε η μάνα μου που δεν κατάλαβε κι ας μην της είπα. Ότι έφταιγαν όλοι στο σπίτι που δεν μου είπαν. Ότι υπάρχουν και κτήνη που δεν θα με φοβερίσουν, δεν θα με δείρουν, που θα είναι καλοί μαζί μου, ακόμα κι όταν μου κάνουν το μεγαλύτερο κακό.

Ακόμα κι όταν είδε ότι τρόμαξα ήταν ψύχραιμο το τέρας.

Λυπάται τόσο η καρδιά μου όταν θυμάμαι… Όταν ήμουν εγώ μικρη τρώγαμε κάτι τόσα δα Μερεντάκια, οι συνομήλικοι ίσως να τα θυμάστε. Είχαν και κουταλάκια τότε στα μπακάλικα και τα έδιναν στα πιτσιρίκια για κέρασμα. Με αυτά με παγίδεψε…Ακούγεται γελοίο αλλά αυτό το “μην πάρεις κάτι από ξένους”, αυτό το έζησα εγώ με τον χειρότερο τρόπο.

Έχουν περάσει τόσα χρόνια όμως αυτή τη στιγμή δεν τη ξεχνάω. Κάποτε μοιάζει σα να την είδα σε κακό όνειρο, τόσο που αναρωτιέμαι μήπως δεν το ζησα, κάποτε όμως με πνίγει και μου θυμίζει γιατί ποτέ δεν ξεφοβήθηκα με το σεξ, σε στιγμές μόνο, γιατί έχω κάτι σαν σκιά μέσα μου που είναι πάντα εκεί και δεν ξέρω πότε θα πεταχτεί να με δαγκώσει.

Μου άλλαξε όλη μου τη ζωή, τον τρόπο που μεγάλωσα εγώ την κόρη μου, τον τρόπο που δεν κοιμάμαι ακόμη και σήμερα που είναι ολόκληρη κοπέλα μέχρι να γυρίσει σπίτι. Σκέφτομαι τι θα είχε γίνει αν είχα μιλήσει, αν θα ξαλάφρωνα από αυτο το φορτίο, αν θα τον τιμωρούσαν. Ένα κομμάτι μου είναι κολλημμένο σ’ αυτό το “αν”… Μόνο για μια στιγμή ανακουφίστηκα, αλλά μόνο για μια στιγμή. Όταν έμαθα ότι πέθανε. Ντρέπομαι που το λέω.

Λυπάμαι τόσο πολύ μακάρι να μπορούσα να εξηγήσω πόσο για όλα αυτά που συμβαίνουν με το κορίτσι. Για όλα αυτά τα τέρατα που κυνηγάνε παιδιά. Για όλα. Μακάρι, μακάρι να υπήρχε τρόπος να τιμωρούνται για πάντα όλοι αυτοί, να μην ξανάβλεπαν το φως του ήλιου. Μακάρι να υπήρχε τρόπος να καταλάβουν όλοι ότι αυτό το τραύμα δεν το ξεχνάς ποτέ. Μεγαλώνεις, δουλεύεις, κάνεις οικογένεια, αλλά δεν το ξεχνάς ποτέ.

Τα παιδιά σας και τα μάτια σας όλοι. Τα παιδιά σας και τα μάτια σας.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Βασιλική

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News