Προσωπική ιστορία: Ήμουν ασχημόπαπο αλλά τώρα είμαι, μπορώ να πω, κύκνος

Δεν μπορω να ξεπερασω το οτι ημουν ασχημη στη εφηβεια μου.

Δεν ηταν πως δεν ειχα ομορφα χαρακτηριστικα, αλλα η μαμα μου ηταν τρομερα συντηρητικη.

Δεν με αφηνε να βγαζω τα φρυδια μου και μιλαμε για φρυδαρες! Δεν βλεπεις κατι αλλο στις φωτογραφιες. Ειχα σπυρακια γιατι η μητερα μου διαφωνουσε να κανω θεραπεια τοσο μικρη περα απο ενα καθαριστικο.

Με εντυνε απο την κορυφη μεχρι τα νυχια γιατι ηταν συντηρητικη και δεν ηθελε να με κοιτανε και να με σχολιαζουν.

Τα μαλλια μου ηταν μονοκοματα καρε το οποιο σε συνδυασμο με τα υπολοιπα δεν μου πηγαινε καθολου. Συν τα μαγουλα της εφηβειας συν ολο αυτο συν τα στραβα δοντια και τα σιδερακια, εχω σκισει ο,τι φωτογραφια ειχα.

Με πληγωνει ομως που ξερω πως κυκλοφορουν φωτογραφιες μου απο τοτε. Απο εκδρομες στο σχολειο, που εχουν αλλοι συμμαθητες μου.

Ειδικα στο λυκειο δεν βλεπομουν, γιατι διαβαζα και συνεχεια και δεν εκανα γυμναστικη και ειχα παχυνει και δεν μου ταιριαζε.

Τωρα στο 30 μου δεν εχω καμια σχεση. Ειμαι στο βαρος που μου αρεσει και μου ταιριαζει, εφτιαξαν τα δοντια μου, μικρυνα ελαφρα τη μυτη μου (δεν ταιριαζε σε εμενα αυτη που ειχα, ειμαι ιδια ο πατερας μου αλλα ειχα τη μυτη της αλλης γιαγιας, μικρη διαφορα που ομως εκανε διαφορα στο προσωπο μου και φωτισα), ξερω να τονιζω τα καλα μου στοιχεια, να φτιαχνω τα μαλλια μου. Ομως το παρελθον με πληγωνει.

Σκεφτομαι πως θα με βλεπουν σε παλιες φωτογραφιες και θα με λενε ασχημοπαπο. Ημουν ασχημοπαπο αλλα τωρα ειμαι μπορω να πω κυκνος. Αφορμη για αυτη την στεναχωρια ηταν μια φιλη που μου εστειλε μια φωτογραφια που ανεβασανε στο σαιτ του λυκειου μου για να με “προειδοποιησει”πως κυκλοφορουν φωτογραφιες απο τοτε και να μην σοκαριστω.

Η φωτογραφια αθλια, το μπουφαν δυο νουμερα μεγαλυτερο (α ρε μανα!), τα ματια μου σχεδον κλειστα λογω αντηλιας, η μυτη, τα φρυδια, ολα. Με επιασε τρομερη ανασφαλεια. Σε συνδυασμο με το γεγονος πως με την συγκεκριμενη φιλη ειχαμε και τον ιδιο αντρα (δεν ηξερα πως ειχε σχεση μαζι της πριν χρονια, εγω μετα εκανα σχεση μαζι του) και ολο αυτο μου εχει βγαλει τρομερη ανασφαλεια και απεναντι του.

Πως γινεται να με πληγωνει τοσο το παρελθον; Τωρα ειμαι σπουδαγμενη, κανω καριερα στον τομεα μου και με σεβονται γιατι ειμαι και καλη επαγγελματιας και κανω αυτο το παραπανω παντα στη δουλεια μου και στις σχεσεις μου, με αγαπανε νιωθω σχετικα καλα με τον εαυτο μου (ολοι εχουμε τα πανω και τα κατω μας).

Πως γινεται να με πληγωνει η εμφανιση που ειχα στα 17 μου και να ανησυχω μην με πουνε ασχημοπαπο παλι;

ΑΠΟ ΤηΝ – Το ασχημοπαπο που εγινε κυκνος αλλα νιωθει ασχημοπαπο

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News