Καλησπέρα σε όλες και μόνο μπράβο για την πολύ καλή δουλειά που κάνετε. Μακάρι αυτά που γράφονται εδώ, να γραφόντουσαν όταν ήμουν εγώ έφηβη ή έστω νεαρότερη.
Πλέον είμαι 47 χρονών, πριν από 3 χρόνια βγήκα από έναν εξαιρετικά δύσκολο γάμο, ευτυχώς ή δυστυχώς δεν αποκτήσαμε παιδιά.
Ήταν χειριστικός άνθρωπος, αλλά όταν τον γνώρισα, πίστεψα ότι είναι ό,τι καλύτερο μου συνέβη. Μέχρι τότε είχα περάσει από διάφορες σχέσεις και διάφορες φάσεις, όλες μέσα στο φάσμα της ντροπής. Μιας ντροπής που μου δίδαξαν στο σπίτι οι γονείς μου και αυτό ήταν ό,τι μου δίδαξαν, γενικώς.
Θα σας πω μόνο κάτι που δεν ξέρω αν το έχει ακούσει άλλο κορίτσι της γενιάς μου, κάτι που έλεγε η μάνα μου από τότε που είχα την πρώτη μου περίοδο και δυστυχώς αισθάνομαι ότι κάπου με κατέστρεψε. Η απίστευτη κουβέντα που άκουσα τότε, παιδάκι ακόμα ήταν: να προσέχεις γιατί οι άντρες έχουν καρφί και θέλουν να το καρφώσουν!
Πώς το λέει αυτό μια γυναίκα στο κορίτσι της; Και ο πατέρας μου ήταν αυστηρός, Μας αγαπύσε αλλά ποτέ δεν επέτρεπε τίποτα. Ούτε εξόδους ούτε πάρτι ούτε εκδρομές ούτε τίποτα.
Οπότε, τα έκανα όλα στα κρυφά. Ζούσα μια δεύτερη ζωή από την ηλικία των 15 και τις πρώτες κοπάνες από το σχολείο. Μέχρι τα 25 μου δεν ήξερα να αγαπώ τον εαυτό μου, να τον παρουσιάζω, να λέω “οχι”, να ουρλιάζω για τα θέλω μου, να διεκδικώ, να μην ακολουθώ αυτόν που μου έγνεφε, όλα πιστεύοντας ότι επειδή τα κάνω στα κρυφά, μου αξίζει η οποια εξέλιξη.
Έχω κάνει τρεις εκτρώσεις στα κρυφά, έχω επιζήσει από τροχαίο στα κρυφά, έχω γραφτεί στην ιδιωτική σχολή που ήθελα και όχι σ’ αυτήν που ο μπαμπάς ήθελε να περάσω στα κρυφά, τώρα που ξανακοιτάζω πίσω, ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου ήταν στα κρυφά, έξω από τους 4 τοίχους του σπιτιού μου.
Ούτε η μάνα ούτε ο πατέρας με αγάπησαν όπως θα ήθελα. Στις απορίες μου απαντούσαν με αοριστίες και γυναικότητες. Ναι, ξέρω ότι αυτός ήταν ο τρόπος τους να με προφυλάξουν, αλλά τελικά απλώς με εξέθεταν σε μεγαλύτερους κινδύνους με διαρκείς απαγορεύσεις, μη, όχι, τι θα πει ο κόσμος.
Η ζωή μου όλη ένα κρυφτό μέχρι πρόπερσι που τελικώς πέθανε και ο μπαμπάς και κάπως άρχισα να ζω χωρίς αγκυλώσεις και τρόμο. Ναι, ξέρω τα 44 είναι μεγάλη ηλικία για να νιώθεις όμηρος των γονιών σου, αλλά αυτή είναι η δική μου ιστορία. Τώρα κάπως ανασαίνω και με μαθαίνω από την αρχή. Καταλαβαίνω τα λάθη μου. Και τα λάθη τους. Και προσπαθώ να ζω όπως μου αξίζει πια, όσο μπορώ.
Να αγαπάτε τα παιδιά σας και να τους μιλάτε. Και εσείς που τόσο τρέχετε για εμάς εδώ που μας ενημερώνετε και μας μαθαίνετε πώς να διεκδικούμε αυτά που μας οφείλονται να είστε πάντα καλά και πάντα ακμαίες. Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε
ΑΠΟ ΤΗΝ – Στέλλα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτό που σου είπε η μητέρα σου για το καρφί (🤢) είναι αηδιαστικό, χυδαίο και από τα πιο μισογυνιστικα πράγματα που έχω ακούσει.
Ειδικά στη πρώτη σου περίοδο.
Τότε θα ήσουν 11-13 ετων: να πως όλοι οι ενήλικες σεξουαλικοποιουν τόσο αρρωστα ένα έφηβο, ένα κοριτσίστικο σώμα, πως τα κοριτσάκια δεν μπορούν ποτέ να είναι παιδιά, γιατί απλά είναι “μικρές γυναίκες” ,είναι αηδιαστικό και τόσο σκληρό
Και εμενα μου ειχαν πει ο γονεις μου, καπου στα 9-10, να προσεχω να μη με στριμωξει ο γειτονας (συνομιλικος εν τω μεταξυ), και μου κατεβασει το βρακι… Δε μου εξηγησαν ποτε γιατι. Ενιωσα τοσο ασχημα θυμαμαι. Τοτε δεν ηξερα καν τι ειναι σεξ… Απο εκεινη τη στιγμη χαθηκε καθε αθωα μου διαθεση για φιλία και παιχνιδι… Μονο ντροπη και ενοχες.
Αν θες να μαθει το παιδί σου πότε να φεύγει απο σεξουαλική παρενόχληση/ παιδεραστία, σίγουρα δεν είναι αυτός ο τρόπος για όνομα του Θεού. Δεν μιλάς έτσι σε ενα δεκάχρονο κοριτσακι.
Θα συμφωνήσω απόλυτα με την Κιμ Απίθανη. Επίσης έχω να πω ότι λυπάμαι πάρα πολύ για την εμπειρία σου αλλά επίσης ότι χαίρομαι που έστω και πιο μετά στη ζωή σου ξεκινάς να σε ανακαλύπτεις και να ζεις σιγά-σιγά όπώς θες εσύ. Με τις 2 τελευταίες παραγράφους με συγκίνησες. Εύχομαι ότι καλύτερο και καλή δύναμη! Καλή δύναμη σε όλ@ μας!
Δυστυχώς, ακόμα και τώρα ακουω τέτοια σχόλια από μεγαλύτερους ανθρώπους. Δεν ξερω πως μεγαλωσαν. Ουτε τι εχουν περάσει, αλλά αυτο καταστρέφει την ψυχολογια ενος μικρού παιδιού. Στην πρώτη περίοδο συμμαθητριας μου, η μαμά της εφτιαξε λουκουμάδες να το γιορτάσουν. Στη δικη μου, η μητερα μου κατεβασε πλερεζες. Μην πω τι σχόλια σαν τα δικα σου εχω ακούσει. Οταν ειχα την πρωτη μου ολοκληρωμενη εμπειρια {18 ετων} με έβριζε γιατί έκανα τετοιο πράγμα και ποιος θα με παντρευτεί τωρα. Ευτυχως, σπουδασα μακριά και εζησα πράγματα που σιγουρα δεν θα τα ζουσα αν εμενα σπίτι. Να ξερεις Δεν εισαι μόνη. Ολα αυτά… Διαβάστε περισσότερα »
Το πιο τραγικό είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι όλη τους τη ζωή πίστευαν ότι έκαναν το καλύτερο για σένα ενώ εσύ ζούσες υπό την ψυχολογική κακοποίηση και χωρίς συμμάχους για να αντιμετωπίσεις όσα αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στο δρόμο προς την ωριμότητα.Κρίμα πραγματικά.Καλή δύναμη για τη συνέχεια της ζωής σου.
Αγαπητή φίλη, εμείς σε ευχαριστούμε πολύ που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μας. Μπράβο σου που κατάφερες να αναγνωρίσεις το τραύμα σου και έκανες το βήμα να το μοιραστείς. Είσαι πολύ δυνατή και μόνο που έφτασες μέχρι αυτό το σημείο. Τα 47, η ηλικία εν γένει, είναι μόνο ένας αριθμός. Εύχομαι από τώρα και στο εξής να ζήσεις όπως θέλεις. Σου αξίζει! Από μένα μια διαδικτυακή αγκαλιά.
Κοντεύω να κλάψω ήδη με όσα ακούμε τώρα τελευταία, λυπάμαι πολύ ουφ…💔 Μακάρι να μάθετε σιγά σιγά να σας αγαπάτε ολοκληρωτικά και να είστε η νο.1 προτεραιότητα στην ζωή σας..💗 Μπορεί να μην έχετε παιδιά, αλλά αυτό είναι μια καλή ευκαιρία να (ξε) μάθετε πολλά !
“μέχρι πρόπερσι που τελικώς πέθανε και ο μπαμπάς και κάπως άρχισα να ζω χωρίς αγκυλώσεις και τρόμο. ”
Τρομερο. Τα λεει ολα:(
Η δικη μου μάνα οταν της ειπα οτι μού ηρθε η περιοδος μου,μόνο που δεν με έδειρε.
Με κοιταζε με μίσος για κανενα διμηνο.