Προσωπική ιστορία: Η τσιγκουνιά δεν αντέχεται

Γεια σε όλες. Δεν θα πρωτοτυπήσω, το story of my life είναι η τσιγκουνιά. Η τσιγκουνιά του. Είμαστε μαζί 12 χρόνια, έχουμε ένα κοριτσάκι 12 χρονών, δεν είναι ότι κάνει κάτι, ότι είναι βίαιος ας πούμε, η γκομενάκιας ή οτιδήποτε. Όχι, όλα ΟΚ. Αν δεν τον ξέρεις κιόλα, σκέφτεσαι “τι ωραίος τύπος”. Αλλά, εγώ πλέον έπιασα ταβάνι. 14 χρονια γκρίνιας και νομίζω ότι μου…τέλειωσε. Όλο.

Δεν νιώθω τίποτα πια. Με κουράζει. Κάθε μέρα τα ίδια: γιατί τόσο και όχι τόσο, κλείστε το φως before it was cool, γιατί το πήραμε αυτό τι το χρειαζόμασταν, 5 επί 10, 15 και ένα που μου χρώσταγες, 26!

Αλήθεια βαρέθηκα. Κάθε φορά που παίζει στην τηλεόραση το “Θα σε κάνω βασίλισσα” με τον Βέγγο και τη Λινάρδου, όλος ο κόσμος γελάει και εγώ δακρύζω σε κάθε ατάκα. Αυτού του είδους το mentality είναι ο άντρας μου. Δεν υπήρξε μέρα που να ευχαριστηθώ πραγματικά κάτι. Μια έξοδο, ένα εστιατόριο, ένα σινεμά, ρε αδερφέ. Κουμάντο παντού, ακόμα και στα δικά μου χρήματα. Κι αν όχι κουμάντο ακριβώς, γκρίνια. Πολλή γκρίνια. Ανεξάντλητη. Σκέφτομαι ότι τώρα που κάπως μεγάλωσε το παιδί και που δεν έχω κανένα κουράγιο να του πω να χωρίσουμε. Σχεδόν πιστεύω ότι θα ανακουφιστεί.

Πιάνω τον εαυτό μου να ονειρεύεται ότι απολαμβάνει σόλο ταξίδια ή έστω με τη μικρή σε ωραία μέρη χωρίς τη γκρίνια του. Ξέρω, κάποιοι ίσως να μην το βρίσκουν βαρύ όλο αυτό. Να φαίνεται ότι απλώς παραπονιέμαι. Αλλά δεν είναι έτσι. Με κούρασε, πώς να το πω; Με αφυδάτωσε. Δεν είναι ότι μας τρέχουν από τα μπατζάκια τα χρήματα, δουλεύουμε και οι δύο. Αλλά μία μικρή άνεση την έχουμε. Κουράστηκα αδιανόητα απ’ όλο αυτό το μοτεράκι που παίρνει μπρος με το παραμικρό. Από ένα καινούριο ζευγάρι παπούτσια του παιδιού ή μία τριπλή συσκευασία καφέ, ξέρω ‘γω.

Το παράξενο είναι ότι ξέρουν όλοι το χούι του και το βρίσκουν και χαριτωμένο. Γελάνε μαζί μας και νιώθω ότι κάπου μέσα τους με λυπούνται. Από τους φίλους μας και τα μαγαζιά της γειτονιάς, μέχρι τον εργοδότη του και τους γονείς του.

Δεν ψάχνω παρηγοριά δεν θέλω να μου πείτε κάτι. Να το βγάλω από μέσα μου θέλω και να πάρω την απόφαση να του το πω να τελειώνουμε. Ορκίζομαι ότι την ίδια μέρα θα βγάλω όλες μου τις φίλες για ένα τεράστιο δείπνο σε ένα σούπερ καλό εστιατόριο και μετά θα μαζέψω τα μπογαλάκια μου για ένα μεγάλο ταξίδι. Θα γυρίσω όλα τα μουσεία και αλέ ρετούρ θα κλείσω πρώτη θέση. Και δεν θα καταχωνιάσω τις αποδείξεις. Ποτέ ξανά. Σας ευχαριστώ που με “ακούσατε”. Να είστε όλες καλά και με ανθρώπους που χαίρονται τη ζωή μαζί σας, χωρίς να μετρούν σεντ προς σεντ πόσο φάγατε, πόσο ήπιατε, πόσο κόστισαν τα ρούχα του παιδιού ή οι καινούριες πετσέτες στο μπάνιο.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Κυρία Μπεζεστένη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News