Προσωπική ιστορία: Η συμπεριφορά του πατέρα μου με πληγώνει αφάνταστα

Καλημέρα σας,

Άρχισα να διαβάζω μερικές από τις ιστορίες πρόσφατα και θα ήθελα να μοιραστώ και τη δίκη μου.

Είμαι 23 ετών, δεν έχω αδέρφια και ζω με τους γονείς μου. Το πρόβλημα μου είναι ότι ζω σε ένα παρά πολύ τοξικό περιβάλλον που με κρατάει στάσιμη και δεν με αφήνει να εξελιχθώ. Ο πατέρας μου είναι ένας τοξικός άνθρωπος που δεν παραδέχεται ποτέ τα λάθη του και το κυριότερο, που με πληγώνει αφάνταστα, είναι ότι η μητέρα μου συνεχώς τον υποστηρίζει λέγοντας μου πως φταίει ο τρόπος μου μαζί του, πως τον αποπαίρνω και όπως χαρακτηριστικά αναφέρει όταν μαλώνω μαζί του « τα θέλει ο κωλος σου». Να τονίσω ότι δέχεται και αυτή την ίδια τοξική συμπεριφορά από εκείνον.

Αρχικά, γνωρίζω ότι με αγαπάει, αλλά δεν ήταν ποτέ συναισθηματικός απέναντι μου. Για αυτόν η αγάπη του μεταφράζεται στην οικονομική άνεση που μου προσφέρει, την οποία φυσικά μου χτυπάει συνεχώς και περιμένει να του την ανταποδώσω. Όταν μαλώνουμε αναφέρει τα χρήματα, το ότι χωρίς αυτόν δεν θα είχα τίποτα και ότι εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να βγάλω επειδή είμαι κοιμισμένη και ντρέπομαι, όπως λέει. Να πω σε αυτό το σημείο ότι έχει μια επιχείρηση την οποία θέλει να την πάρω εγώ, παρόλο που έχω σπουδάσει κάτι διαφορετικό και θέλω να ασχοληθώ με αυτό στη ζωή μου.

Ωστόσο είμαι ένας παρά πολύ ενοχικός άνθρωπος και φοβισμένος θα έλεγα. Τώρα που τελείωσα τη σχολή και επέστρεψα σπίτι τρέχω κάθε μέρα για αυτόν. Όλη την χαρτούρα της επιχείρησης την διαχειρίζομαι εγώ, βοηθάω όσο περισσότερο μπορώ γιατί τον λυπάμαι που δουλεύει όλη μέρα, αν και είναι επιλογή του, αλλά και πάλι έχει κάτι γα πει. Καθημερινά ακούω σχόλια του τύπου, δεν σε ενδιαφέρει τίποτα στη ζωή, δεν με βοηθάς, εσύ με έχεις ανάγκη όχι εγώ και αλλά πολλά.

Σε κάθε καβγά πάντα εμένα σιωπηλή και περίμενα να τα πει και να ξεθυμάνει, τώρα τελευταία όμως έχω υψώσει το ανάστημα μου και δεν δέχομαι από κανένα να με μειώνει. Με λίγα λόγια συμμετέχω και εγώ στον καβγά και δεν είναι πια μονόπλευρος. Προσπαθώ να του εξηγήσω πως είναι άδικο να μου μεταφέρει τα προβλήματα του, πως δεν επέλεξα εγώ τη δουλειά του και γενικά προσπαθώ να κάνω διάλογο μαζί του. Όλα αυτά μένουν στη προσπάθεια φυσικά, αφού όταν έχει άδικο σε κάτι δεν το παραδέχεται ποτέ, αντιθέτως αρχίζει να μου φωνάζει ακόμα περισσότερο με σκοπό να βγει από πάνω. Πραγματικά τρελαίνομαι όταν ακούω ένα σωρό βρισίδια χωρίς να έχω κάνει κάτι κακό.

Ενδεχομένως η χαμηλή αυτοεκτίμηση που έχω, η οποία προέρχεται από τα παραπανίσια κιλά που είχα σχεδόν σε όλη την παιδική και εφηβική μου ηλικία, να με έχει κάνει παραπάνω ευαίσθητη από όσο θα έπρεπε. Θα σας δώσω όμως ένα δείγμα από το τι εννοώ ότι θέλει να βγαίνει από πάνω. Πρόσφατα γυρνούσαμε από έναν οικογενειακό γάμο και θέλησε να εκφράσει το ποσό όμορφη ήμουν, με τον λάθος τρόπο φυσικά. Αντί να πει κάτι όπως ήσουν πολύ όμορφη, ή μπράβο για τη προσπάθεια που έχεις κάνει και έχεις χάσει κιλά. Το μόνο που σκέφτηκε να πει ήταν αν χάσεις ακόμα 5 κιλά θα είσαι κούκλα, τώρα είσαι άνθρωπος. Όταν το άκουσα αυτό, μόνο τα κλάματα δεν έβαλα. Δηλαδή πριν τι ήμουν; Ούτε καν θέλω να σκέφτομαι τι έλεγε από μέσα του ή και στη μάνα μου όταν είχα περισσότερα κιλά. Εννοείται πως του είπα ότι με ενόχλησε αυτό και καλύτερα να μην έλεγε τίποτα και εκείνος αντί να πει ένα συγγνώμη, δεν ζητάω πολλά νομίζω, γυρνάει και μου λέει ότι έχω μεγάλο κόμπλεξ και δεν μπορούνε πια ούτε καλά λόγια να πουν για μένα και όσο περισσότερο περνούσε η ώρα και καταλάβαινε ότι είχε κάνει λάθος τόσο περισσότερο ύψωνε τον τόνο της φωνής του.

Τα αδέρφια του πατέρα μου έχουν παρόμοια συμπεριφορά στα δικά τους παιδιά και έχω συμπεράνει ότι για όλα φταίει ο παππούς μου. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να διαχειριστώ την κατάσταση. Θα ήθελα να φύγω από το σπίτι αλλά οποία δουλειά βρίσκω δεν μου αποφέρει τόσα ώστε να μπορώ να νοικιασω ένα δικό μου. Σίγουρα ο ψυχολόγος θα ήταν μια καλή ιδέα, αν και δεν είμαι η μόνη από την οικογένεια μου που χρειάζεται ψυχοθεραπεία.

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε!

ΑΠΟ ΤHΝ – Ελένη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News