Είμαστε επτά χρόνια μαζί με το σύντροφο μου.
Τα τελευταία τρία ζούσαμε στο εξωτερικό, περνάγαμε πολύ καλά, στα επαγγελματικά μας ήταν όλα παρά πολυ καλά και ήμασταν πολυ ευχαριστημένοι με τη ζωή μας.
Πριν περίπου ένα χρόνο αποφασίζω να αφησω τη δουλειά μου και να βρω κάτι άλλο. Αφού πάμε διακοπές μαθαίνω ότι είμαι έγκυος.
Δεν το περίμενα καθόλου και φρικαρω.
Περνάει ένας μήνας μέχρι να το αποδεχτώ. Δεν το πήρα καθόλου καλά, δεν το ήθελα ακόμα όλο αυτο. Ένιωθα ότι είχα ακόμα χρόνο για λίγο ανεμελιά και εξέλιξη στα επαγγελματικά μου.
Με τα πολλα και τα λίγα αποφασίζουμε να πορευθούμε ως έχει και να μετακομίσουμε στην Ελλάδα, καθώς ένιωθα πιο ασφαλής με τους γιατρούς και είχαμε και την ασφάλεια του σπιτιού μου και θα ήμασταν πιο χαλαροί για το μωρό.
Πριν παρουμε αυτή την απόφαση ο σύντροφος μου γκρίνιαζε λιγο για την πόλη που ζούσαμε και τον είχα ρωτήσει αρκετές φορές αν θα ήθελε να φύγουμε αφού μάθαμε για το μωρό.
Περνάει ο καιρός και φεύγουμε. Ζούμε για τέσσερις μήνες με τους γονείς του μέχρι να επισκευαστεί το σπίτι μου, να σημειώσω ότι εγώ πηγαινοερχόμουν για τρεις μήνες Ελλάδα και έμεινα άλλους δυο μήνες μόνη μαζί τους.
Όλα καλά μέχρι εδώ. Γέννησα πριν πέντε μήνες.
Άλλαξε όλη μας η ζωή, ζήσαμε το πιο ομορφο συναίσθημα κρατώντας το μωρό μας.
Εκεί ήταν που και εγώ άλλαξα. Είναι τεράστια υπόθεση μια γεννα, έκλαιγα συνέχεια και τα νεύρα μου δεν ήταν εντάξει.
Τις πρώτες 20 μέρες μείναμε στους γονείς του για να έχουμε βοήθεια. Και την είχαμε και είμαι ευγνώμων για αυτο, απλά ένιωσα πολυ πιεσμένη. Ήμουν κλεισμένη σε ένα υπνοδωμάτιο γιατί θήλαζα και ντρεπόμουν να με κοιτάνε με το στήθος έξω, άσχετα αν η ίδιωτικοτητα μου παραβιαζοταν από τη μητέρα του. Δεν μίλησα. Έπεσαν όλοι πάνω από το κεφάλι μου να μου λένε τι να κάνω και συν την αϋπνία και το σοκ άρχισα να μη θέλω να τη βλέπω μπροστά μου. Κλάμα κάθε μέρα.
Έφτασε η ώρα που ήρθαμε σπίτι μας και κάθε μέρα είχαμε επισκέψεις ενώ δε ήθελα. Πάλι δεν μίλησα. Κάθε βράδυ που εκλαιγε το μωρό και ήταν αυτή στο χώρο ξύπναγε και ήθελε να το αναλάβει και δεν την άφηνα, με έκανε να νιώθω άβολα σα να ήμουν άχρηστη.
Αγχωνόμουν να μην κλάψει το μωρό για να μην έρθει αυτή.
Ακολούθησαν και αλλα σκηνικά όπου με το άγχος της και με αυτή την εμμονή της με το μωρό έπαθα υστερίες και κρίσεις πανικού.
Ο σύντροφος μου από την άλλη είναι σαν να μην τον νοιάζει για μας και να τον νοιάζει μόνο αν έχω εγώ πρόβλημα με την οικογένεια του.
Δεν ήθελα να τον φέρω σε δύσκολη θέση ποτέ αλλα αυτός το έκανε.
Του είπα τι με ενοχλεί και δεν με καθυσηχαζει παρα μόνο με βγάζει τρελή.
Τσακωνόμαστε συνέχεια. Πρόσφατα περάσαμε δύσκολη νύχτα με το μωρό και δεν κοιμηθήκαμε καθόλου. Ήμουν πολύ εκνευρισμένη και βγήκαμε μια να κάνουμε γρήγορα κάποιες δουλειές.Είπα ότι δεν θέλω να πάω πουθενά και να δω κανέναν.
Εννοείται πήγαμε στη μητέρα του γιατί τον έπρηξε να δει το μωρό. Και άρχισε να μου λέει πάλι τι να κάνω . Και δεν άντεξα της αντιμίλησα και δεν το μετάνιωσα καθόλου.
Φύγαμε κατευθείαν και άρχισε να μου φωνάζει σαν να είμαι κανένα παιδάκι ότι δεν θα ξαναμιλήσω έτσι, πως εγώ φταίω που ήρθαμε στην Ελλάδα και του άλλαξα τη ζωή και πως από εδώ και πέρα θα δω έναν άλλον άνθρωπο.
Μετά τον τσακωμό ηρεμησε και ζήτησε συγγνώμη και πως δεν τα εννοούσε αυτά αφού είδε ότι με έκανε να νιώσω σαν σκουπίδι.
Δεν τον ενοχλεί όταν παρεμβαίνουν στη ζωή μας, παρα μόνο να είναι η οικογένεια του εντάξει.
Και ρωτώ εγώ τώρα, εμείς δεν είμαστε οικογένεια του; Υπάρχει λόγος να είναι οι γονείς τόσο παρεμβατικοί στη ζωή των παιδιών τους; Δεν μιλάω για τους δικούς μου γιατί δεν ζουν, αλλα ποτέ δε θα το έκαναν αυτό.
Γιατί πρέπει να μου σπάνε εμενα τα νεύρα με το πως θα μεγαλώσω το παιδί μου. Με πρήζουν να με με το ζόρι ενώ δεν το ζήτησα. Αν θελω κάτι θα το ζητησω. Όλη αυτη η κατασταση είναι τόσο πιεστική και δεν είμαι καθόλου ευτυχισμένη.
Έχω χάσει το χαμόγελο μου, τον εαυτό μου, δεν έχω όνειρα για το μέλλον, το παιδί μας άλλαξε πολύ. Δεν ξέρω αν φταίει αυτό, αλλα δεν μπορώ να δείχνω χαρούμενη γιατί δεν είμαι.
Έχω σκεφτεί άπειρες φορές να χωρίσω γιατί δεν είμαι ευτυχισμένη. Έχω τρεις μέρες συν τους μήνες που θήλαζα να κοιμηθώ και του ζήτησα αν μπορεί να σηκωθεί μια φορά και με ειρωνεύεται .
Μου έρχεται να του ανοίξω την πόρτα και να το τερματίσω, αλλα δεν ήμασταν έτσι εμείς. Δεν τσακωνόμασταν ποτέ.
Τώρα δεν θελω να τον βλέπω μπροστά μου. Όταν μου μιλάει έτσι με πληγώνει τόσο πολύ που νιώθω απέχθεια. Αισθάνομαι τελείως ευάλωτη και με κάνει να νιώθω χειρότερα επειδή έχω συναισθήματα.
Είμαι επικεντρωμένη σε μια νέα καθημερινότητα με ένα μωρό και είναι το μόνο πράγμα που σκέφτομαι.
Δεν το περίμενα να φτάσω σε τέτοιο σημειο.
Δεν θελω να βλέπω κανέναν τους, θελω απλά αυτη τη στιγμή να μείνω μόνη με το μωρό μου.
Αν έχω καπου άδικο και δεν το βλέπω θα ήθελα να μου ανοίξει κάποιος τα μάτια γιατί μπορεί να είμαι υπερβολική.
Ευχαριστώ για τον χρόνο σου.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Θεοδώρα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θεοδωρα να σου ζησει το παιδακι σου! Λοιπον αρχικα να πω πως ο τιτλος μου δινει την αισθηση οτι δεν ειναι αντιπροσωπευτικος του προβληματος. Δηλαδη το κυριο θεμα σου δεν ειναι η εμμονη/παρεμβατικοτητα της πεθερας, (ειναι κι αυτο αλλα δευτερευον) το κυριο προβλημα ειναι οι απανωτες και τρομαχτικες αλλαγες που βιωσατε με το συντροφο σου σε ενα μικρο διαστημα. Εγκυμοσύνη απρόσμενη, μετακομιση απο εξωτερικό εδω, αλλαγη δουλειας, κι εν τελει το μωρο και πως το διαχειριζεστε, καθως κι η μεταξυ σας επικοινωνία. Αρχικα η εγκυμοσύνη,γεννα και λοχεια ειναι απο τις πιο απαιτητικες περιοδους στη ζωη μιας γυναικας, οι αλλαγες στις… Διαβάστε περισσότερα »
Θεοδώρα, φαίνεται ότι έχεις συμπτώματα επιλόχειας κατάθλιψης. Πες το στο γυναικολόγο σου, να το πει και στον άντρα σου για να καταλάβει.
Η πεθερά σου πιστεύω ότι θέλει απλώς να σε βοηθήσει, αλλά περνάς δυσκολίες με το μωρό και ξεσπάς. Πίστεψέ με, δεν θέλει το κακό σου, βλέπει ότι κουράζεσαι και γι αυτό έρχεται μέσα στη νύχτα για να κοιμήσει το μωρό. Δεν το κάνει επειδή θεωρεί ότι δεν είσαι ικανή, απλώς η φροντίδα ενός ατόμου -είτε αυτό λέγεται ασθενής, είτε νεογέννητο- είναι πιο εύκολη όταν γίνεται από δύο άτομα.
Και γω συμφωνώ μαζί σου. Θεωρώ αν είχε γενικό πρόβλημα με την πεθερά θα το είχε και πριν το μωρό και δε θα είχε επιλέξει να γυρίσει Ελλάδα και να μείνει μαζί τους.
Διαφωνώ. Μπορεί όντως να μη έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα με την πεθερά της αλλά με τον άντρα της, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η πεθερά δεν κάνει λάθος. Άλλο βοηθάω και άλλο παρεμβαίνω. Εδώ η γραφουσα μας λέει ξεκάθαρα ότι της υποδεικνύει συνεχώς τι να κάνει και πως, δεν σέβεται τον προσωπικό της χώρο και πηγαίνει στο σπίτι τους χωρίς καμία προειδοποίηση. Να βοηθάμε ναι, αλλά με διακριτικότητα και ενσυναίσθηση και όχι με το να συμπεριφερόμαστε λες και όλα μας ανήκουν.
Το θέμα είναι ότι εμείς εδώ γεμίζουμε τα κένα της ιστορίας. Εγώ όταν διαβάζω την ιστορία βλέπω μια γραφουσα πολύ παθητική και δε φαίνεται να είπε ποτέ στην πεθερά “ξέρεις μη μου συμπεριφέρεσαι έτσι κτλ.”, ή ” τη βοήθεια σου τη χρειάζομαι με αυτό τον τρόπο”. Μπορεί και να της είπε, δεν το ξέρουμε, μπορεί και όχι όμως και υποφέρει μόνη της. Επειδή στο μυαλό μας έχουμε την πεθερά Κέρβερο, και εδώ φαίνεται να φτάνουμε στο ίδιο συμπέρασμα, ότι η πεθερά έβλεπε ότι ενοχλούνταν η γραφουσα και επέμενε παρόλαυτα. Που μπορεί να μην γινόταν. Η γραφουσα μπορεί να μην παραπονέθηκε… Διαβάστε περισσότερα »
Το ίδιο κάνει και η πεθερά μου. Εκνευριζόμουν πολύ και είχα ξεσπάσει πολλές φορές. Όμως δεν είχα υπολογίσει ότι εκείνη έχει μεγαλώσει σε χωριό και δεν είχε μάθει στο τι θα πει προσωπικός χώρος. Κανένας από τους συγγενείς της δεν χτυπάει τη πόρτα πριν μπει και ας μένουν χρόνια στην Αθήνα.
Οπότε ακόμα και αυτό θέλει ξεκαθάρισμα.
Φαντάζομαι δεν έχεις μωρό και δεν καταλαβαίνεις πόσο παρεμβατικό είναι αυτό που κάνει η πεθερά. Δεν λέω οτι έχει κακή πρόθεση αλλά την έχει δει λίγο μητέρα του παιδιού. Δεν μπορεί να μπουκάρει στο δωμάτιό τους χωρίς την άδειά τους για να κοιμίζει το μωρό. Η φροντίδα ενός νεογγένητου όντως είναι δύσκολη δουλειά και θέλει δύο άτομα, την μητέρα και τον πατέρα όχι μητέρα και πεθερά. Επίσης δεν είναι επιλόχεια κατάθλιψη το να θες την ησυχία σου, κύριο σύμπτωμα της επιλοχείου είναι η αδιαφορία ως προς το μωρό η κοπέλα απλά λεει οτι δεν θέλει τα πεθερικά όλη μέρα στα… Διαβάστε περισσότερα »
Εγω παλι θεωρώ πως καπου στη μεση ειναι η αληθεια. Δηλαδή οντως η κοπελα περναει δυσκολα ψυχολογικά και την κατανοω απολυτα, γιατι βρεθηκα περιπου στη θεση της, μονο που δεν αλλαξα χωρα και το σπιτι ειναι διπλοκατοικια με τους γονεις μου. Οταν γεννησα ο αντρας μου δουλευε 12 ωρες,(ηταν απο τους τυχερους της πανδημιας) και καμια φορα οταν η μαμα μου θεωρουσε οτι χρειαζόμουν βοηθεια με εκνευριζε, πολυ ομως, αφού μπορουσα και μονη μου. Ηταν ομως ανακουφιση να ξερω οτι μπορω να στηριχθω σε καποιον κι αυτο ηθελε να μου δειξει. Πιστευω οτι κι η γραφουσα χρειάζεται βοήθεια, εχει να… Διαβάστε περισσότερα »
It takes a village to raise a child, που λένε και στο χωριό μου όμως μόνο αν θες την βοήθεια και μέχρι το σημείο που την θες. Το λες και μόνη σου, αισθανόσουν ανακούφιση που αν κάποια στιγμή χρειαζόσουν βοήθεια θα την είχες. Στην γραφούσα επιβάλλεται η “βοήθεια”, δεν την ζήτησε. Ούτε λέει οτι ο άντρας της δουλεύει 12 ώρες κι όντως χρειάζεται βοήθεια. Δεν παραπονιέται για το μωρό και για το πόσο δύσκολο είναι να το φροντίσει, απλά λέει οτι δεν θέλει κάποιον πάνω από το κεφάλι της. Εγώ πχ δεν ήθελα βοήθεια με το μωρό, η πεθερά μου… Διαβάστε περισσότερα »
Το μωρό μου είναι 8 μηνών. Είχα συμπτώματα επιλόχειας κατάθλιψης τους πρώτους μήνες. Δεν αγνοούσα το μωρό, αλλά είχα νεύρα και έκλαιγα. Η πεθερά μου μένει δίπλα μας και ερχόταν απροειδοποίητα όλη μέρα.
Ναι απλά είναι διάγνωση, ως τετοια γίνεται με κριτήρια και καλό είναι να μην την κάνουμε από απόσταση και από πέντε γραμμές που μας έγραψε.
Επιπλέον η πεθερά που ερχόταν απροειδοποιητα είναι αρκετά παρεμβατικο όπως και να χει. Μια διάγνωση με επιλόχειο δεν δικαιολογεί κάπως την παρέμβατικη συμπεριφορά από τρίτους.
Είπα συγκεκριμένα «φαίνεται ότι έχεις συμπτώματα κατάθλιψης». Δεν είπα «έχεις κατάθλιψη».
Ελπίζω να είσαι καλύτερα τώρα. Πάντως τα νεύρα και το κλάμα τους πρώτους 1-2 μήνες είναι κάτι φυσιολογικό,μέχρι τον πρώτο μήνα είναι τα λεγόμενα baby blues. Σου λέω αυτά που έχω διαβάσει για την επιλόχεια κατάθλιψη, αν διαγνώστηκες και πήρες φαρμακευτική αγωγή τότε μάλλον οι πηγές μου δεν ήταν τόσο έγκυρες. Αν όμως βαφτίζεις επιλόχεια κατάθλιψη τα νεύρα και την κούραση χωρίς να έχεις διαγνωστεί από γιατρό τότε καλύτερα μην το κάνεις. Η επιλόχεια κατάθλιψη είναι κάτι πολυ επικίνδυνο ακόμα και για την ζωή της μητέρας αν δεν γίνει έγκαιρη διάγνωση. Επίσης το οτι εσύ δεν είχες πρόβλημα που η… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είπα ότι έχει επιλόχειο κατάθλιψη, αλλά ότι φαίνεται να έχει συμπτώματα. Δεν είναι το ίδιο με μια διάγνωση.
Επίσης, είπα ότι δεν θέλει το κακό της, όχι απαραίτητα ότι ο τρόπος της είναι ο κατάλληλος.
Πίστευα ότι το να αποκλιμακώσω την κατάσταση ήταν καλή ιδέα, αλλά πολλοί εδώ δεν συμφωνούν μαζί μου.
Μα δεν αποκλιμακώνεις την κατάσταση βγάζοντας την υπερβολική. Γιατί αυτό κάνεις λεγοντάς της οτι έχει συμπτώματα κατάθλιψης (άρα η ψυχική της κατάσταση φταίει) και οτι η πεθερά το καλό της θέλει. Τέλος το να λες σε κάποιον “φαίνεται να έχεις συμπτώματα κατάθλιψης” είναι μια μορφή διάγνωσης.
Πότε μου δεν είπα ότι είναι υπερβολική. Αυτό είναι δικό σου συμπέρασμα.
Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο «έχεις κατάθλιψη», «έχεις συμπτώματα κατάθλιψης», «φαίνεται να έχεις συμπτώματα κατάθλιψης». Δεν φταίω εγώ αν ο καθεις καταλαβαίνει ότι θέλει.
Πάντως, σύμφωνα ότι δεν πρέπει να κάνουμε διάγνωση από απόσταση, για αυτό και δεν πρέπει να προσπαθείς να αποφανθείς αν είχα κατάθλιψη ή όχι.
Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ διαβάζοντας το γράμμα σου, καθώς σκέφτηκα πόσες πολλές είμαστε που βιώνουν μια τέτοια κατάσταση. Άδικο δεν έχεις, ούτε είσαι υπερβολική, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Το μωρό φέρνει τον κόσμο μας τα πάνω κάτω, κι όταν ο σύζυγος ούτε συμμετέχει ούτε κατανοεί ούτε συμμερίζεται τις δραματικές αλλαγές που συμβαίνουν αλλά αντίθετα δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την κατάσταση, τότε τα πράγματα είναι εξαιρετικά ανησυχητικά. Το χειρότερο είναι ότι βλέπεις ξαφνικά έναν άλλο άνθρωπο μπροστά σου. Ο οποίος σε μειώνει, σε υποτιμά, σε ειρωνεύεται, δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του και το παίζει τρελίτσα. Αυτό που με εξόργισε περισσότερο ήταν που… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτά που περιγράφεις Θεοδώρα είναι πολύ συνηθισμένα, και τα περνάνε πάρα πολλές γυναίκες όταν κάνουν παιδί. Και άλλες πολλές παρόμοιες επιστολές έχουν έρθει. Ο άντρας σου όπως και πολλοί άλλοι άντρες είναι κι από πριν έτσι, απλά ο ερχομός ενός μωρού είναι το ταρακούνημα του ποτηριού που φέρνει στην επιφάνεια όλα τα σκουπίδια του πατου που δεν φαίνονταν πριν. Τέτοιοι είναι, κοιτάνε κυρίως τη βολή τους, κακομαθημένοι, μαμακηδες, δεν ξέρουν να βάζουν όρια στους γονείς και δεν είναι για πολλές ευθύνες και για τα δύσκολα. Όταν έρχεται το παιδί που ειδικά τον πρώτο καιρό είναι ένα μαρτύριο με κλάματα, ξενύχτια… Διαβάστε περισσότερα »
Από αυτό το γράμμα κατάλαβα ότι κανείς από τους δύο δεν ήθελε παιδί, αλλά πήραν την απόφαση να το κρατήσουν και βλέποντας έναν κυκεώνα ανωριμότητας, η πεθερά προσπαθεί να φροντίσει το μωρό (και σε αυτή τη φάση μάλλον είναι η πιο κατάλληλη για το κάνει αυτό).
Είναι η αλήθεια ότι αυτό το πρώτο ίσως και να είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο.
Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω σε αυτήν την ιστορία! Να πω για αρχή ότι δεν έπρεπε να γυρίσετε στην Ελλάδα λόγω του μωρού και ακόμα περισσότερο δεν έπρεπε να πάτε να μείνετε στους γονείς του. Τουλάχιστον μετά τη γέννηση του παιδιού έπρεπε να είστε στον δικό σας χώρο. Συγγνώμη που θα το πω λίγο άκομψα αλλά ανοίξατε οι ίδιοι την κερκόπορτα για να μπουν αυτοί οι άνθρωποι στην καθημερινή ζωή σας! Τα πεθερικά σου, ειδικά η πεθερά σου, ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν έχουν όρια σε τίποτα! Δεν πρόκειται να βάλουν όρια στους εαυτούς τους μόνοι τους και… Διαβάστε περισσότερα »
Έκανες μια πολύ μεγάλη προβολή εδω. Η γραφουσα πριν από το μωρό δεν έχει πει τίποτα αρνητικο για τα πεθερικά. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι άγιοι αλλά δε σημαίνει ότι είναι ο διάολος ο ίδιος. Πιθανότατα αν είχε πρόβλημα εξ αρχής όπως εσύ δεν θα είχε ζητήσει καν να επιστρέψει στην Ελλάδα.
Δεν καταλαβαίνω τι κερδίζετε με το να της βάζετε τέτοιες ιδέες και να ενθαρρύνετε τέτοιον ανταγωνισμό.
Καλό θα είναι να μη μιλάμε χωρίς να ξέρουμε… Ούτε εγώ είχα προβλήματα μαζί της μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να κάνω διδακτορικό στο εξωτερικό που σημαίνει ότι ο γιος της (με τον οποίο δεν ήμουν ακόμα παντρεμένη τότε) θα ερχόταν μαζί μου… Από τότε απανωτές παρεμβάσεις και επιθέσεις! Πάντοτε υπάρχει κάτι που τους χαλάει το πρόγραμμα, όπως το έχουν οι ίδιες πλασμένο στο μυαλό τους (στη δική μας περίπτωση ότι θα μέναμε μια ζωή στην ίδια πολή), και προσπαθούν πάση θυσία να περάσει το δικό τους. Για ρώτα όμως την αδελφή του άντρα μου που έμεινε πίσω (και μάλιστα… Διαβάστε περισσότερα »
Πάλι για τον εαυτό σου μιλάς και τη δική σου εμπειρία που κανείς δεν την αμφισβήτησε. Το πλάνο που ακολουθήθηκε είναι κυρίως της γραφουσας, η οποία η ίδια επέλεξε να γυρίσει πίσω γιατί πιστεύει ότι οι γιατροί είναι καλύτεροι εδώ και όντως ήθελε τη στήριξη αρχικά και λέει είναι ευγνώμων. Από δω και πέρα ή εντάθηκε η στήριξη που είναι απωθητική πλέον για τη γραφουσα ή και η γραφουσα κάτι περνάει μέσα της με όλες αυτές τις αλλαγές. Άμα είχε τόσο πρόβλημα εξαρχής θα είχε μείνει στην ξένη χώρα όπως επέλεξες εσύ. Τώρα αν η πεθερά ενεργοποιήθηκε με το νεογέννητο… Διαβάστε περισσότερα »
Φίλη το έχω δει και εγώ αυτό που λες από πολλές ελληνίδες αγορομάνες και είναι τρομακτικό! Έχουν έρωτα με τους γιούς τους, τους τους «παίρνει» μια γυναίκα και ή θα της κάνουν πόλεμο ή θα είναι αγίες μέχρι να τους κάνει το εγγόνι ώστε να αναπληρώσουν το κενό του παιδιού τους που «χάσανε». (Η μαμά του μπαμπά μου έκανε το πρώτο) Άρρωστο αλλά τουλάχιστον νομίζω ότι (ευτυχώς) θα δούμε τέτοια mindset μόνο από τις παλιότερες γενιές των γυναικών που δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους και να βρουν χαρά μέσα από την δίκη τους ζωή.
το προβλημα δεν το εχεις με την πεθερα σου. το εχεις με τον αντρα σου. Δεν ειναι απο οσα μας γραφεις, απο τους αντρες αυτους που θα λειτουργησουν ως γονεας-πατερας, ισοτιμος σε ολα με τη γονεα-μητερα. “το παιδι θελει τη μανα του”, το παιδι ειναι “δικη σου δουλεια”. Αυτα πιστευει και ναι, τωρα αποκαλυπτονται (μη σκας, συμβαινει σε πολλες, οχι σε μένα, σε μια φιλη απο το χωριο) Γιαυτο φερεται οπως φερεται, σε ολα. Γιαυτο φέρεται ετσι και σε σενα και στο σπιτι και με τη μανα του. Δυστυχως. Ακου το ενστικτό σου, δεν εισαι καθολου υπερβολικη, δεν εχεις καμία… Διαβάστε περισσότερα »
Να σου ζήσει το παιδάκι!Όταν έγινα πρώτη φορά μαμά, μου είχαν δώσει μια συμβουλή που με βοήθησε πάρα πολύ.Μη χωρίσεις τα πρώτα δύο χρόνια απ’ τη γέννηση του παιδιού,αν μετά εξακολουθείς να το θέλεις οκ. Ο πρώτος χρόνος ήταν τόσο δύσκολος! αϋπνία, κούραση,μοναξιά και ο σύζυγος ενώ είναι καταπληκτικός του πήρε 10 μήνες να καταλάβει ότι έγινε πατέρας.Η ζωή μας άλλαξε 180° και προσπαθούσα να καταλάβω τι συμβαίνει. Δεν είχα βοήθεια καθόλου ,ζούμε εξωτερικό και μόλις είχαμε μετακομίσει σε καινούρια πόλη.Μακαρι να είχα κάποιον να ξυπνάει το βράδυ με το μωρό,το μόνο που ήθελα ήταν να κοιμηθώ.Πολυ κλάμα,κατάθλιψη,δεν ήξερα τι… Διαβάστε περισσότερα »
Στενοχωρηθηκα με αυτό που διάβασα.
Και στενοχωρηθηκα γιατί είσαι σε όλο αυτό ΜΟΝΗ ΣΟΥ,ΟΛΟΜΟΝΑΧΗ.
Αυτό που είδες όταν εκνευρίστηκε ο άντρας σου,αυτος είναι και ο πραγματικός του εαυτός.
Για εμένα το διαζύγιο είναι η καλυτερη λύση.
Θα ησυχάσεις και εσύ και το μωρό,θα φύγετε απ αυτο το τοξικό περιβάλλον που σε κάνουν και νιώθεις παρεισακτη στο ίδιο σου το σπιτι,θα φύγουν τα νεύρα και η ένταση και θα ρυθμιστούν οι επισκέψεις με την συνεπιμελεια.
Βρες ένα καλο δικηγόρο και ξεκινά διαδικασίες.
Ούτως ή άλλως, δεν είστε οικογένεια, δεν είναι έτσι οι οικογένειες.
ωπα ωπα, αμεσως παρε διαζυγιο και φυγε. Σε ζευγαρια με νεογεννητα, και τοσες αλλαγες μαζεμενες οι συγκρουσεις ειναι αναμενομενες. Θελει υπομονη, κι υποχωρήσεις.
Το διαζύγιο δεν είναι ταμπού . Πραγματικά νισάφι πια με αυτό.
Κάποιες φορές είναι μια βιώσιμη λύση.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση,ο τρόπος που αντιμετωπιζονται οι αλλαγές στην οικογένεια δείχνει και το χαρακτήρα όλων. Ο σύντροφος της το αντιμετωπίζει χωρίς να δείχνει ότι είναι ομάδα με τη σύντροφό του, χωρίς να αναλαμβάνει την ευθύνη του παιδιού του , χωρίς να φρενάρει τις παρεμβολές της πατρικής του οικογενειας.
Νομίζω δεν βρίσκονται ακριβώς στο σημείο που πρέπει να γίνουν αμοιβαιες υποχωρήσεις.
Δεν έχεις άδικο, απλά έκανες το λάθος να μη μιλάς. Από δω και πέρα θα λες αυτό που νιώθεις στα μούτρα των άλλων και σ όποιον δεν αρέσει να πάει αλλού. Να βάλεις όρια στις επισκέψεις στο σπίτι σου και αυτές θα γίνουν όλα μόνο κατεύθυνση συνεννόησης. Δεν θέλεις να πηγαίνει στην πεθερά σου να πηγαίνει το μωρό ο άντρα σου μόνος του. Η στάση του σε κάνει να νιώθεις μόνη, νομίζω αυτό σε ενοχλεί περισσότερο. Αν προτιμά την άλλη του οικογένεια μοιραία ας πάει να μείνει με αυτή. Βάλε σε προτεραιότητα τη δική σου ψυχική ηρεμία και ευτυχία.