Αγαπητη μου αμποπαρεα,
Σας γράφω γιατί τριγκαριστηκα. Ντράπηκα. Θέλω να σας εξομολογηθώ την ντροπή μου.
“η γυναίκα κάθεται σπίτι αναλαμβάνει τις δουλειές και την ανατροφή των παιδιών και ο πατέρας φέρνει τα λεφτά. Προσωπικά δεν μπορώ να δεχτώ ότι κάποια γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της και γουστάρει να είναι ανεξάρτητη θα το παίζει θύμα, επειδή έγινε μητέρα για να κάθεται σπίτι”.
Αυτά τα αξιοθρήνητα μισογυνιστικα έλεγα κάποτε κι εγώ, μέχρι που τα λουστηκα. Σαφώς, έχω την ευλογία να ζω το θαύμα της μητρότητας, αλλά με βάση αυτό το πρόσφατο, θυμήθηκα την κούνια που με κουναγε.
Τέτοια ακριβώς έλεγα κι εγώ. Τέτοια σκεφτόμουνα. Έλεγα, σιγά έκανε αυτή η κοτα εκεί πέρα ένα- δύο παιδιά και κάθεται σπίτι, αράζει και κοροϊδεύει. Και ο μαλαξ δουλεύει σαν το γαϊδούρι για να κάθεται αυτή στο σπίτι και να ξύνει το αυτί της.
Τέτοια λέμε και μετά κλαίμε. Γιατί τέτοια έλεγα μέχρι που έγινα μανα.
Λοιπόν, τέτοιο παλούκι δεν το είχα διανοηθεί.
Στην αρχή όταν γεννήθηκε το μωρό, βίωσα ένα χαστούκι του τύπου : ποιος είπε ότι η μητρότητα είναι τρυφερές αγκαλιές με το μωρό να κοιμάται? Χαχαχα, διάβαζα το άρθρο και μειδιασα ψιλοχαιρεκακα.
Λατρειες μου, τρέχω σαν άλογο, φορτώνομαι σαν γαϊδούρι, ξενυχτω σαν κουκουβάγια, δουλεύω σαν μέλισσα. Τον φόρτο της εργασίας και κυρίως το mental load συν το άγχος για τα γραφειοκρατίκα και τις προθεσμίες με κάνουν να παλαβωνω.
Μέχρι πρότινος άκουγα τετοιες περιγραφες αφ’ υψηλού νομίζοντας ότι όλα αυτά είναι χειριστικες υπερβολές των μητέρων για να τις λυπόμαστε κιόλας, ενώ αράζουν αμέριμνος βλέποντας σίριαλ.
Μέσα σε όλα αυτά το λατρεμένο μου τρέχει ,σκαρφαλώνει ,κάνει σκανταλιές, πέφτει ,κλαίει, ούρλιαζει, διεκδικεί , απαιτεί. Εγώ οφείλω να κάνω συνεχή ιεράρχηση προτεραιοτήτων,γιατί πέφτουν πάντα πολλά , δηλαδή ΟΛΑ μαζί. Κι αυτό είναι πολύ εξαντλητικό, γιατί ταυτόχρονα πρέπει να κάνω Multitasking .Είμαι μια Μαίρη Παναγιωταρά ( βάλτε ένα λινκ εδώ για να μαθαίνουν οι νεότεροι).
Παίζω του ρόλους στα δάχτυλα: ειμαι μια εργαζόμενη μητέρα,μια καλή νοικοκυρά ,δασκάλα,μαγείρισσα, νοσοκόμα,κλόουν, παπάς, ψυχολόγος, εμψυχωτής, διαιτητής , δικαστής, αστυνόμος, γυμναστής και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Θα μου πείτε,δεν έβλεπα τη μάνα μου;
Λοιπόν, όχι, νόμιζα ότι μόνο η δική μου η μάνα τρέχει ψυχαναγκαστικα σαν την μουρλη και ανοίγει δουλειές, ενώ θα έπρεπε να παλουκωθει να πιάσει έναν καναπέ. Βέβαια, εγώ τότε τη δούλευα, αποκαλώντας τη χαριεντιζομενη ” δουλαρα”, ενώ τώρα την ξεπέρασα σε παλαβοσυνη. Κάθε φορά που με ρωτάγε τι να μαγειρέψω,μου ερχόταν να της φέρω τόν τετζερη καπέλο, ενώ εγώ τώρα τρώω τα νύχια μου κάθε μέρα, τρεις φορές τη μέρα, τι σκατα να φαμε πάλι. Κι ας έχουμε ίντερνετ και Άκη Πετρετζίκη.
Τοτε με ενοχλούσε που έπαιρνε από φίλες ρούχα μεταχειρισμένα για να μας ντύσει και τώρα κάνω το ίδιο γιατί δε στήνεται σπίτι χωρίς να συμμαζευεις κάπως τα έξοδα. Όταν μπήκα στην εφηβεία , τη λοιδωρουσα που δεν περιποιούνταν λίγο τον εαυτό της και όταν μου έλεγε δεν προλαβαίνω, την ειρωνευομουν. Τώρα για το πώς κυκλοφορώ εγώ,να μην το συζητήσουμε. Μα η πιο πολλή , η πιο μεγάλη οργή μου ,ήταν όταν έκανε πίσω. Όταν υποχωρούσε, όταν φοβόταν, όταν έσκυβε το κεφάλι στον πατέρα μου. Εκεί πια την περιφρονούσα.
Εγώ είμαι μόνη μου. Δεν έχω άντρα, σύντροφό κτλ. Είμαι μόνογονέας και αιωνίως ευγνώμων για το παιδί μου. Δεν έχω τις συγκρούσεις , τις τύψεις, τις πιέσεις της συμβίωσης, τις δοκιμασίες που περνούν τα ζευγάρια. Είμαι μόνη μου, έχω άγχος, έχω αγωνίες, έχω έννοια υπαρξιακή, τι θα γίνει αν πάθω κάτι , τι θα γίνει αν μείνω χωρίς δουλειά;
Πρόσφατα ξεφορτωθηκα και το διπλό κρεβάτι για να κάνω χώρο στο σπίτι για το παιδί. Σαν να λέμε αποχαιρετισα την ερωτική ζωή και τις οποίες προκλήσεις της συμβίωσης.
Που θέλω να καταλήξω; Ότι η μητρότητα δεν θεοποιείται. Εξωραιζεται μόνο. Στην ουσία ειναι άθλος καθημερινός.
Τότε μου λέγανε, “ότι και να σου πω δεν θα καταλάβεις”. Και είχαν δικιο. Η γνώση είναι βιωματική. Την καταλάβαινεις μόνον όταν την νιώθεις. Και νιώθεις ,μόνον όταν συμβαίνει σε Εσένα. Όλο αυτό θέλει ταπείνωση. Τότε μου λέγανε όταν επανάστατουσα: όταν θα γίνεις μάνα θα καταλάβεις. Και κατάλαβα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μάνα κουράγιο
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Λάτρεψα το σημείο με το ” τι σκατα θα φάμε πάλι”. Μόνο εμένα με πιάνει ένα σφίξιμο στη καρδιά και στεγνώνει το στόμα μου με την ερώτηση αυτή? Ούτε όταν μου λέει ο συνεργάτης ” πότε θα μου παραδώσεις το πρότζεκτ” τέτοιο κόψιμο γονάτων.
Να πω ότι δε σε ένιωσα στο πετσί μου…θα πω ψέματα.
Μα τω θεώ (η ο,τι άλλο πιστεύετε) δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή μέσα στη μέρα από τη εκείνη που πρέπει να αποφασίσω “τι σκατα θα φαμε σήμερα”.
Ένα άρθρο βρε αμπα με μερικές συνταγές, εύκολες ,γρήγορες νόστιμες που να υπάρχουν τα υλικά στο σούπερ μάρκετ, να μπορεί να τα μαγειρέψει και ο σύντροφος, να τα τρώνε τα περισσότερα παιδιά,αλλά να μην είναι και ανθυγιεινα και να μην ανεβάζουν το λογαριασμό στο θεό. Α! Να τρογωνται και την επόμενη. Πολλά ζητάω? Αυτή η αναγνωστρια η διατροφολόγος μήπως θέλει να επικοινωνήσει να τη πριξω?
Εγώ ρωτάω το ChatGPT…έχω αυτά στο ψυγείο, τι μπορώ να φτιάξω; Ή του λέω έχω 100ευρώ, τι να ψωνίσω αυτήν την εβδομάδα σουπερμαρκετ και τι συνταγές να κάνω; Μου άρεσει πχ. το κοτόπουλο, ρύζι, γιαούρτι, φέτα κλπ…και μου δίνει και λίστα σουπερμαρκετ, και προγραμμα φαγητού και συνταγές. Δεν είναι και το ιδανικότερο, αλλά για τις ημέρες/εβδομάδες που έχω θολούρα, το προτιμώ να μου τα δίνει έτοιμα ή έστω να μου δίνει ιδέες. Επίσης, το είχα βάλει να μου κάνει πρόγραμμα διατροφής για να χάσω βάρος, του είχα πει τι φαγητά προτιμάω και μου τα κατέγραψε όλα μαζί με τις θερμίδες… Διαβάστε περισσότερα »
Ψάρι στο φούρνο, κοτόπουλο με ρύζι, μακαρόνια με κιμά, φακές, κλπ. Απλές συνταγές που τις κάνω καθημερινά όταν κοιμάται το μωρό. Εάν δεν ξέρω τι, απλά βάζω καμία έτοιμη πίτσα.
Μωρέ αυτά τα κάνω…αλλά έχω να διαχειριστώ αυτή τη φάτσα αποδοκιμασίας και το ” παααααλι?”
Είναι το μωρό σου μωρουλι. Κάτσε να αποκτήσει άποψη και θα τη γνωρίσεις αυτή τη φάτσα.
πάρε air fryer και θα με θυμηθείς!
Τι ειναι τουτο παλι που τα κσνει ολα μονο του. βαλε και κανα λινκ τωρα που παμε για black friday
Ένας μας έχει βοηθήσει άπειρα να κάνουμε πρόγραμμα φαγητού εβδομάδας. Κάθε Σάββατο με το σύζυγό κοιτάμε τι έχει το ψυγείο και τι χαλάει πρώτο και κάνουμε ένα πρόγραμμα με βάση αυτό, και πάμε σούπερ για όσα δεν έχουμε. Επίσης κανονίζουμε και ποιος θα μαγειρέψει ποιο φαγητό. Έτσι όλη τη βδομάδα δεν το ξανασκεφτομαστε και σπάνια θα ξαναπάμε σούπερ ή μπορεί για κάτι μικρό που τελείωσε.
Κι εγώ δεν καταλάβαινα κάποια πράγματα, μέχρι που τα έζησα η ίδια. Έβλεπα μανάδες να παίρνουν ξαφνικά πολλά κιλά και να μην πολυπεριποιούνται τον εαυτό τους, και αναρωτιομουν το γιατί, μέχρι που κατάλαβα εκ των υστέρων ότι η δίαιτα θέλει να είσαι κάπως ξεκούραστη σε σώμα και ψυχή, και η περιποίηση θέλει δύναμη και χρόνο. Και τα παιδιά στα ρουφάνε όλα αυτά. Με τον καιρό βέβαια βρίσκεις τους ρυθμούς σου, αλλά κακά τα ψέματα, δεν φτάνει ένα άτομο για να μεγαλώσει ένα παιδί. Πρέπει να είναι τουλάχιστον δύο, και όσο περισσότεροι είναι για να μπορούν να μοιραστούν ευθύνες, τόσο καλύτερα.… Διαβάστε περισσότερα »
Μα βρε παιδια, δεν υποτιμουμε ολοι οι ατεκνοι την μητροτητα-γονεϊκοτητα και τις δυσκολιες της! Επετρεψε μου να πω κι εγω την αποψαρα μου ως ατεκνη, λοιπον. Αναγνωριζω τις απαιτησεις και τις δυσκολιες της γονεϊκοτητας. Φυσικα, δεν μπορω να τις κατανοησω στο 100%, γιατι η γνωση αυτη ειναι βιωματικη, οπως ειπες κι εσυ κι εχεις δικιο. Μπορω μεχρι ενα σημειο να τις φανταστω. Ταυτοχρονα θαυμαζω, πραγματικα, το θαυμα να φερεις ενα παιδι στον κοσμο και να καταφερεις να τον κανεις ενα καλο ανθρωπο. Στο λεω πολυ ειλικρινα οτι το θαυμαζω! Δεν ειμαι σιγουρη για το αν το θελω για τον εαυτο… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω, το έγραψα και πιο κάτω, ότι έχουμε ένα πρόβλημα αφηγήσεων. Χτίζουμε με αφήγηση με μια τομή, τη γέννηση του παιδιού, το πριν και το μετά, μεγαλοποιούμε στο μυαλό μας τις αντιθέσεις και παραβλέπουμε τις συνέχειες. Όλοι οι γονείς ήταν άτεκνοι πριν γίνουν γονείς. Ναι όλοι αλλάξανε με τη γέννηση ενός παιδιού, όχι κανένας δεν αλλαξε τόσο ριζικά που να σβηστούν τελειωςθεμελιώδη στοιχεία του χαρακτήρα. Όποιος ήταν τεμπέλης πριν κάνει παιδιά θα παραμείνει τεμπέλης (παρόλη την κούραση, την αυπνία και το τρέξιμο που θα αναγκαστεί να ρίξει τα πρώτα χρόνια), όποιος εκμεταλλευότανε τις καταστάσεις θα συνεχίσει να τις εκμεταλλεύεται, όποιος… Διαβάστε περισσότερα »
Εχεις δικιο σε αυτο που λες. Αυτο που θελω να πω εγω, ειναι οτι ο ανθρωπος που πριν γινει γονιος ηταν ενταξει για μια σχεση (φιλικη, συγγενικη κλπ) ειναι ο ιδιος ανθρωπος που, αφου κανει παιδι, θεωρει οτι ολος ο κοσμος γυρω γυρω απο τον ιδιο, το παιδι του και τις αναγκες του και επομενως εσυ που εισαι ατεκνος ερχεσαι δευτερος, οι αναγκες σου δεν εχουν τοσο μεγαλη σημασια. Και τα αντιστοιχα παραδειγμα εδωσα και στο σχολιο μου. Και αυτο δεν εχει να κανει με τα γνωρισματα του χαρακτηρα του εκαστοτε ανθρωπου ΜΟΝΟ. Γιατι, αν ηταν ετσι, δεν θα ηταν… Διαβάστε περισσότερα »
Μα γιατι δεν ανεβαινει το σχολιο μου; Εχω απαντησει απο το μεσημερι και κατα το απογευμα το εσβησα και το ξαναυπεβαλα γιατι νομιζα οτι κατι ετρεχε με το σαιτ, αλλα ειναι παλι σε εκκρεμοτητα τοση ωρα.
Τελικά ,μια χαρά τα έχεις στο μυαλό σου
Είσαι μικρή και πολύ μαχητική
Για κάποιον λόγο βρίσκεσαι σε άμυνα και επίθεση ταυτόχρονα
Όταν έρθει η ώρα θα καταλάβεις ότι είναι κατάλληλες οι συνθήκες για να γίνεις μητέρα ,επειδή θα το θελήσεις και θα ξέρεις το γιατί
Κοιταξε, συζητησεις κανω με οσους καταρχας γνωριζουν πως να κανουν μια συζητηση, εχουν το θαρρος να υποστηριξουν τα οσα λενε και δεν φασκουν κι αντιφασκουν κατα πως τους βολευει και δεν κρυβονται πισω απο το δαχτυλο τους και τελος ξερουν να βλεπουν τα πραγματα σφαιρικα και οχι με παρωπιδες κλεισμενοι στον μικροκοσμο τους. Γι’ αυτο και δεν σκοπευω να συνεχισω αυτην την συζητηση.
Ό,τι πεις!
Αχ τι μου θύμησες. Κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια. Τι είναι η μητρότητα; Είναι όταν γεννάς και αισθάνεσαι να σκίζεσαι. Είναι όταν @ γιατρός σου βάζει για πρώτη φορά το μωρό στην αγκαλιά σου. Και κλαις από χαρά. Ή και από απελπισία. Είναι όταν είσαι στο μαιευτήριο κι αναρωτιέσαι κρατώντας το μωρό στην αγκαλιά “τι θα το κάνω εγώ αυτό εδώ;” εννοώντας το μωρό. Είναι όταν ο πατέρας παίρνει για πρώτη φορά το μωρό στην αγκαλιά του κι αισθάνεσαι μια αμηχανία. Την ίδια που αισθάνεται κι αυτός, επειδή ούτε κι αυτός ξέρει τι να το κάνει το μωρό. Είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Σε νιώθω. Εγώ δεν τα έλεγα, θες από τύχη, θες από μια εγγενή αποστασιοποίηση, θες από διασταγμό, πάντα απέφευγα να εκφέρω άποψη, ακόμα και να έχω άποψη για καταστάσεις που δεν έχω ζήσει. Κι έτσι κάπως αντιστέκομαι στο αφήγημα που λέει μόνο όταν κάνεις παιδί θα καταλάβεις, θα δώσεις δίκιο στη μάνα σου ή ακόμα χειρότερα θα γίνεις η μάνα σου. Εκεί θα διαφωνήσω. Ναι όταν κάνουμε παιδιά καταλαβαίνουμε ίσως κάποια πράγματα σε ένα πιο βιωματικό επίπεδο, αυτό όπως δεν σημαίνει ότι πριν κάνουμε παιδιά δεν νιώθαμε και δεν καταλαβαίναμε. Και οι άτεκνες έχουν ενσυναίσθηση και εγώ προσωπικά ως άτεκνη… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχω παιδιά απο επιλογή, αλλά πάντα θεωρούσα τη μητρότητα τον πιο σημαντικό και δυσκολο ρόλο και ούτε θα σε κοροϊδεψω, ούτε θα πω “ας προσεχες”. Πιστεύω απο αυτα που έχω περάσει, ότι και οι πιο δυσκολες καταστασεις με τον καιρό γίνονται ευκολότερες, ή εσυ συνηθίζεις, ή αποκτά ς καλυτερες γνώσεις και ικανότητες διαχείρισης, το παιδί όσο μεγαλώνει τοσο πιο λειτουργικο γίνεται σιγά σιγά και δεν κρέμεται όλο το 24ωρο απο πάνω σου κτλ. Εχεις κάθε δικαίωμα να αισθάνεσαι και εξουθενωμενη και έξαλλη και απογοητευμένη και ό,τι άλλο θέλεις. Το τι παραμύθι μας σέρβιραν οι Boomers Που είναι τώρα 60+… Διαβάστε περισσότερα »
Τα τελευταία χρόνια όλα αυτά ακούγονται και τα ξέρουμε. Δε νομίζω να υπάρχει γυναίκα πλέον που να νομίζει πως το να μεγαλώνεις ένα παιδί είναι περίπατος. Η απορία μου είναι πως γίνεται να συνεχίζεται να γεννιούνται παιδιά αφού όλες ξέρουμε. Ποια θα μπει εν γνωσει της σε τέτοια βάσανα τουλάχιστον αν δεν έχει αρκετά λεφτά και πολυ κόσμο να τη βοηθά στο μεγάλωμα. Υποθέτω πρέπει να το θέλεις πάρα πολύ για να μη σε τρομάξει.
Γιατι δεν είναι κι η κόλαση επί γης. Δηλαδή έχει δυσκολίες, για καποιους μεγαλύτερες για κάποιους μικρότερες και στο τέλος παίρνεις κάτι που για μένα τουλάχιστον είναι ανεκτίμητο. Θέλω να πω τελευταία έχει αρχίσει η ρητορική να πηγαίνει στο άλλο άκρο. Από την υπέροχη οικογένεια της διαφήμισης ,την ολοκλήρωσή και την απόλυτη ευτυχία (που ήταν ουτοπικά) σε μια διαρκή και τρομακτική ταλαιπωρία, απέραντη κούραση, μια βασανιστική ζωή (που επίσης δεν είναι αλήθεια). Κάπου στη μέση είναι η αλήθεια για τους περισσότερους.
Μεγάλα παιδιά , μεγάλα βάσανα
Μα οι περισσότερες μητέρες αυτό περιγραφουν. Μόνιμη κούραση και τρέξιμο, πολλά βάρη και άγχη, καθόλου ελεύθερος χρόνος, καθολου ύπνος, αδιάφοροι πατεράδες που δεν ασχολούνται όσο θα έπρεπε.
Θα βγω εκτός θέματος (τι ποιο σύνηθες;) Το πρώτο σοκ στη ζωή μου το τράβηξα με τη νοσηλευτική. Ξέρεις πως είναι να έχεις 3 κουδούνια, 1 ανακοπή και 1 εισαγωγή ταυτόχρονα; Και να είσαι υπεύθυνη βάρδιας και να πρέπει να οργανώσεις τους πάντες; Η εμπειρία μου στη νοσηλευτική με βοήθησε αρκετά ως νέα μητέρα. Δεν περίμενα να είναι εύκολο, αλλά σαφώς καλύτερο από την τρέλα του νοσοκομείου. Όσοι δεν έχουν περάσει από παρόμοια πόστα (όχι απαραίτητα υγείας) δεν νομίζω ότι μπορούν να κατανοήσουν το πόσο δύσκολο είναι να τα κάνεις όλα αυτά. Αναρωτιέμαι ποια είναι η στάση του κόσμου στους… Διαβάστε περισσότερα »
ο εξυπνος μαθαινει απο τα παθηματα του
ο σοφος απο τα παθηματα των αλλων
Σώπα!
Αυτός δεν είναι σοφός ,είναι ξύπνιος
Μα γιατί κοπέλα μου, φερόσουν έτσι στη μάνα σου; Την λυπήθηκα την κακομοίρα. Αυτές οι μάνες, σάκος του μποξ… Να εύχεσαι να μην σου μιλάει έτσι το παιδί σου. Καταλαβαίνω απ’ το ύφος του μηνύματός σου, ότι κάπου τα λες υπερβολικά, απλά το έκανα εικόνα και λίγο- πολυ την αναγνωρίζω σε πολλές οικογένειες. Κατά τ’ άλλα, η γονεϊκότητα, έτσι είναι, όπως τα λες. Ιδιαίτερα αν δεν έχεις έναν υποστηρικτικό σύντροφο ή μια οικογένεια να μοιράζεσαι τα βάρη. Μπράβο σου που έχεις το θάρρος να αναγνωρίσεις τις λάθος εντυπώσεις σου και να αναθεωρήσεις. Αν και, σε δικαιολογώ κάπου, τώρα απομυθοποιούνται αυτά.… Διαβάστε περισσότερα »