Γεια σε όλους σας,
Γράφω πρώτη φορά αν και διαβάζω πολύ συχνά τις ιστορίες σας.. Είμαι 28 μαμά 2 παιδιών, ζώντας το μεγάλο μου ονειρο.. Έχω έναν πολύ υποστηρικτικό σύζυγο και γενικά έχουμε μια όμορφη οικογένεια..
Το πρόβλημα μου είναι η μαμά μου.. Όλα τα χρόνια ζούσα μαζί με τη μαμά και τα αδέρφια μου στην Αθήνα..Η μαμά μου είναι πολύ επικριτικός άνθρωπος χωρίς να έχει ποτέ καλό λόγο να σου πει.. και αυτό δεν μπορω να το ξεπεράσω ακόμα και τώρα.. Δεν θα με πει καλή μαμά, δεν θα πει καλή κουβέντα για τον άντρα μου θα κρίνει αρνητικά την κάθε μου κίνηση και το κάθε τι που θα πω..
Σκέφτομαι να της μιλήσω στην καθημερινότητα αν με πάρει τηλέφωνο για να μην μου χαλάσει τη διάθεση.. Δεν την βλέπω συχνά αλλά όταν έρχεται να μας δει, δεν είμαι καθόλου ο εαυτός μου..
Κάνω ψυχοθεραπεία κάποιο διάστημα αλλά όσο και να προσπαθώ με μια της κουβέντα τα χαλάει όλα και ξεκινάω πάλι από την αρχή.. Δεν θέλω να την απομακρύνω, θα ένιωθα τρομερές τύψεις αν την πλήγωνα..
ΑΠΟ ΤHΝ – Απογοητευμένη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θα είναι πραγματικά λυτρωτικό όταν συνειδητοποιήσεις ότι όσα σου λέει, ότι κριτική σου ασκεί , δεν έχει να κάνει με σένα, έχει να κάνει μόνο με την ίδια.
Αυτό που σου γράφω κράτα το , κατά την διάρκεια της ψυχοθεραπείας σου και όταν έρθει η στιγμή αυτή θα το θυμηθείς.
Εξαιρετικό σχόλιο,με κάλυψε πλήρως!
Συμφωνώ! Όλα αυτα είναι πράγματα που θα πρέπει να δουλέψει η γράφουσα στην ψυχοθεραπεία της.
Απογοητευμένη ,επανέρχομαι καθώς ένιωσα την υποχρέωση να συμπληρώσω Έζησες σε μονογονεϊκή οικογένεια ,για όποιον λόγο με τα αδέρφια σου Προφανώς η μητέρα σου πέρασε δύσκολα, και το ξέρεις Δημιουργήθηκαν κάποιες ισορροπίες, κάποιοι ανταγωνισμοί με τα άλλα μέλη Ζορίστηκες ,μπορεί να ανέλαβες ρόλους που δεν ήσουν έτοιμη και δεν ήταν για την ηλικία σου Σίγουρα δεν έλαβες το ευχαριστώ όπως το ήθελες από τη μητέρα σου ,ήθελες μια αναγνώριση που η μητέρα σου για διάφορους λόγους δε μπόρεσε να στη δώσει Θέλεις να ακούσεις ότι είσαι καλή μάνα,ότι έχεις καλό σύζυγο ,ότι έχεις καλή οικογένεια Δε λέγονται συνήθως αυτά Αγαπάς τη… Διαβάστε περισσότερα »
Ίσως εκεί στην αναγνώριση και στο ευχαριστώ να είναι το κλειδί, σε συνδυασμό με την εικόνα που έχει για τη μητέρα της. Νομίζω αυτό το “θα είχα τρομερές τύψεις αν την πληγωνα” το προσπερασαμε καπως. Και εξηγεί και το γιατί η γράφουσα, αντι να μιλήσει στη μητέρα της ή ακόμα περισσότερο να της φωνάξει ένα “σταματα πια!”, επέλεξε να ξεκινήσει συνεδρίες για να το αντιμετωπίσει μόνη της.
Να μη νιώθεις τύψεις αν την απομακρύνεις, το ότι είναι μαμά σου δεν την κάνει λιγότερο τοξική και κακή για την ψυχική σου ηρεμία. Βάλε ως προτεραιότητα τον εαυτό σου, δεν είναι κακό!!
Ο πατέρας μου ήταν κάπως έτσι. Ήμουν ίσως λίγο μεγαλύτερη νομίζω όταν πια αποφάσισα να τον αποφεύγω για να μην μου χαλάει την ψυχολογία. Οπότε κάποια στιγμή με πέτυχε στο τηλέφωνο και με ρώτησε γιατί τον αποφεύγω. Και του τα είπα τόσο ήρεμα, τόσο απλά, δηλαδή ότι δεν θέλω πια να στενοχωριέμαι, μου χαλάει την ψυχολογία, ποιος άνθρωπος έχει όρεξη να του χαλάει κάποιος την ψυχολογία, να τον κάνει να νιώθει τόσο άσχημα, δεν είναι λογικό να αρχίζει να τον αποφεύγει, αφού δεν αλλάζει απλά εγώ βρήκα την λύση να απομακρυνθώ. Δεν το είπα σαν να τον κατηγορώ, το είπα… Διαβάστε περισσότερα »
Είστε πολύ τυχερή. Άλλων η αντίδραση είναι εντελώς διαφορετική.
Ναι, το γνωρίζω. Έγινε πάντως ανάλογο σκηνικό με τον αδελφό μου μετά από μερικά χρόνια. Δεν ήταν επικριτικός, αλλά ανταγωνιστικός και ότι έκανα προς αυτόν το θεωρούσε κακοπροαίρετο και τσίγκλαγε. Και τον έκανα να καταλάβει ότι δεν είναι έτσι με μια ανάλογη συνομιλία κι άλλαξε πραγματικά η όλη δυναμική μας και η σχέση μας, που δεν το περίμενα.
Ισχύει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εχει νοημα να το προσπαθήσει αν το θελήσει! Δεν είναι όλοι άνθρωποι ίδιοι, ούτε οι σχέσεις τους.
Συγκινητικό, να είστε και οι δυο καλά. Ένα ακόμη παράδειγμα πως η επικοινωνία χωρίς κατηγορίες μπορεί να ωφελήσει μέγιστα.
Σε ευχαριστώ. Κι εγώ πάντα θεωρούσα ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος επικοινωνίας για να μπορέσεις να κάνεις τον άλλο να καταλάβει αυτό που του λες, και προσπαθώ να το κάνω εξάσκηση τα τελευταία 30 χρόνια. Πχ πώς να απωχρωματίζω τη φωνή μου και την σωματική μου επικοινωνία, πώς να μην κάνω trigger άμυνες με τις λέξεις μου. Δεν το καταφέρνω πάντα, αλλά μπορώ αν προσπαθήσω. Νομίζω ότι και τα εγχειρίδια για αποτελεσματική επικοινωνία αυτά περίπου διδάσκουν, πώς να κάνεις τον άλλο να δει την δική σου σκοπιά, περιγράφεις πώς σε κάνει να νιώθεις, κλπ.
Πολλα μπράβο. Είναι πραγματική τέχνη.
Όποτε το καταφέρνω νιώθω πολύ δυνατή.
Δυσκολεύτηκες, οταν σε ρώτησε, να του πεις ενα απλό “Γιατί είσαι τοξικός” ή “Επειδή όποτε σου μιλάω, μου χαλάς την διάθεση”.
Ενώ αν δεν ήταν πατερας σου θα ήταν απίστευτα ευκολο να το πεις ακριβώς έτσι…
Είδατε πόσο δύσκολο ειναι να πατήσουμε πόδι στον γονιό και να γίνουμε δυσάρεστοι?? Σα να ήταν το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο. Ενώ δεν θα έπρεπε
Έχεις δίκιο, είναι σαν να είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο αυτό.
Το να απομυθοποιήσει κάποιος τον γονέα του είναι εξαιρετικά δύσκολο, να τον εκθρονίσει από το βάθρο που τον έχει είναι επίπονο (γιατί ως παιδιά, λίγο πολύ, οι περισσότεροι είχαμε τους γονείς μας πολύ ψηλά). Όταν λοιπόν έρθει η ώρα να πει ένα παιδί την αλήθεια του στον γονέα δεν είναι ότι πιο εύκολο.
Δεν δυσκολεύτηκα εκείνη τη στιγμή πια γιατί ήταν τόσο έντονο μέσα μου που δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά, δηλαδή δεν ήθελα πια να του μιλάω. Αλλά δεν του είπα τίποτα επιθετικό. Οι προτάσεις που χρησιμοποίησες είναι και οι δύο επιθετικές, ειδικά η πρώτη. Του έχω πει ότι είναι τοξικός ας πούμε μετέπειτα αλλά όχι εκείνη τη στιγμή. Έχει πολύ μεγάλη σημασία γιατί οποιοδήποτε αρνητικό πεις στον άλλο και του προκαλέσεις αρνητικά συναισθήματα είναι σαν να κλειδώνει το μυαλό του σε αυτά. Είχε δύο σκέλη αυτό που του είπα, το ένα είναι ότι του περιέγραψα γιατί έχω πια τάσεις αποφυγής προς… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι απαραίτητα αδυναμία να βάζουμε τα όρια μας με “καλλιτεχνικό” τρόπο. Είναι περισσότερο διπλωματική τεχνική. Έχεις μεγαλύτερες πιθανότητες να πετύχεις αυτό που θέλεις.
Αυτό ακριβώς που λες πάντως, το γεγονός ότι επηρεάζει τόσο αρνητικά την ψυχολογία σου και δεν μπορείς να της το εκφράσεις, να θέσεις τα όριά σου και νιώθεις και τόσο μεγάλη ευθύνη και ενοχές για το συναίσθημά της, είναι ακριβώς το ζουμί της υπόθεσης και αυτό που θα έπρεπε να δουλεύεις στις συνεδρίες σου. Το έχεις αναφέρει στην/στον ψυχολόγο σου; Πόσο καιρό κάνεις ψυχοθεραπεία; Θέλει συνήθως ένα ικανό χρονικό διάστημα για να συνειδητοποιήσεις και κυρίως να αποδεχτείς αυτά που σου συμβαίνουν και να αρχίσει να διαφαίνεται κάποια αλλαγή.
Έχω πατέρα τετοιον. Ο πατέρας αυτός είναι η μεγάλη πληγή της ζωής μου γιατί τον απεχθάνομαι και απο την στιγμή που είμαι “κατεστραμμένη” και ενα… “γραμμάτιο χωρις αντίκρυσμα” (όπως χαίρεται να λέει λολ) δεν μπορώ να είμαι ανεξάρτητη οικονομικά ώστε να απαλλαγώ απο αυτόν. Μου χαλάει γενέθλια, γιορτές (Χριστουγεννα που τα λατρεύω) κάθε όρεξη να πάω παραπέρα και με ρίχνει με την κατήφειά του σε ακόμα μεγαλύτερη κατάθλιψη και τέλμα. Θα χρειαστώ σιγουρα Ψ για να δω πώς θα φύγω απο εδώ. Τη μητέρα μου πολλές φορες την περιφρονώ επειδή πήγε και παντρεύτηκε αυτόν τον απαίσιο τοξικό ανθρωπο και εξαιτιας… Διαβάστε περισσότερα »
Της το έχεις επικοινωνησει? Γνωρίζει το πόσο επηρεάζει ο τρόπος που σου μιλά? Αν ξέρει και δεν μπορεί να το διαχειριστεί, θα πρέπει να το διαχειριστεις εσύ βάζοντας τα κατάλληλα όρια, χωρίς ενοχές. Αν πάλι δεν γνωρίζει,έχει δικαίωμα να ενημερωθεί και να έχει την ευκαιρία να επανορθώσει στην καλύτερη περίπτωση.
χιουμορ, χιουμορ και ξανα χιουμορ. Τα αντιμετωπιζει ολα
Θυμάμαι τη μαμά μου, όλη μου τη ζωή, να δείχνει πάντα ένα φταίχτη για ό,τι συνέβαινε. Να μην έχει “μπράβο” στο λεξιλόγιό της. Να μην είναι ποτέ αρκετά καλό αυτό που κάνω, όλο και κάποιος στο περιβάλλον μου το έχει κάνει καλύτερα και θα μπορούσα να τον είχα ξεπεράσει σε επιδόσεις. Πώς γίνεται τόσο έξυπνη και να μην είσαι πρώτη στο τάδε, στο δείνα, παντού τελικά… Ένιωθα πάντα ότι απέτυχα, ότι δε μπορώ ποτέ να φτάσω όσο ψηλά θα μπορούσα θεωρητικά. Πάντα η μαμά μου για κάτι γκρινιάζει, κάτι της φταίει, κάτι την πληγώνει, κάποιος της φταίει. Μια μαύρη τρύπα… Διαβάστε περισσότερα »
Λες ότι θα ένιωθες τρομερές τύψεις αν την πλήγωνες. Έχεις ποτέ αναλογιστεί (ή την έχεις ευθέως ρωτήσει) αν αυτή νιώθει τρομερές τύψεις κάθε φορά που σε πληγώνει?
Θα πρότεινα αρχικά μια κουβέντα που να της εξηγείται το πρόβλημα, όπως αναφέρθηκε στα σχόλια για αντίστοιχη περίπτωση πατέρα.
Αν δεν δεις αποτέλεσμα άλλαξε τακτική. Ξεκινα να ακυρώνεις την άποψη της . Σε αρνητικό σχόλιο της να απαντάς κοφτά και απότομα. Πχ ποιος ρώτησε την γνώμη σου, τι σε κανει ειδική να έχεις και άποψη, άμα χρειαστούμε κριτή θα σε ειδοποιήσω.