Αγαπητή Ρένα και αμπίτισσες, καλή χρονιά!
Είμαι μια ώριμη γυναίκα, με δική μου οικογένεια και παιδί. Εργάζομαι, είμαι μορφωμένη, είμαι σε γενικές γραμμές ευχαριστημένη από τη ζωή μου. Ομως, ένα ερώτημα με ταλανίζει και θα ήθελα τη γνώμη άλλων γυναικών που ενδεχομένως είχαν ανάλογη εμπειρία.
Η μητέρα μου είναι ο ορισμός του μισογυνισμού. Λατρεύει τα αρσενικά της οικογένειας και μισεί το θηλυκό, εμένα δηλαδή. Οταν ήμουν μικρή μου είπε ότι δεν ήθελε ποτέ να αποκτήσει κόρη. Θυμάμαι αυτή την κουβέντα, ήμουν πέντε ετών; Εξι; Οπως και πολλές άλλες. Με φώναζε “φίδι” γιατί θεωρούσε ότι μοιάζω στη συμπεριφορά στη θεία μου, αδελφή του πατέρα μου, με την οποία δεν είχε ποτέ καλές σχέσεις. Ημουν επτά χρονών όταν με πρωτοείπε έτσι. Οταν της είπα ότι δεν με ήθελε μου είπε ότι δεν ήθελε κόρη για να μην υποφέρει ό,τι και η ίδια. Μπούρδες. Δεν ήθελε κόρη γιατί είναι ανίκανη να αγαπήσει τον εαυτό της και το φύλο της.
Εχω μια μέγγενη στην ψυχή μου και δεν μου είναι εύκολο να περιγράψω την παιδική μου ηλικία. Νομίζω ότι η μητέρα μου δεν με αγαπούσε. Και ταυτόχρονα, όταν άρχισα να μεγαλώνω, με ανταγωνιζόταν κιόλας.
Αρχισα ψυχοθεραπεία πριν περίπου τρία χρόνια όταν μια κουβέντα της με τάραξε πολύ. Με θεωρεί κατώτερη από τα αδέλφια μου, μόνο και μόνο επειδή είμαι γυναίκα. Επίσης, θεωρεί κατώτερο τον άνδρα μου, με τον οποίο ποτέ δεν τα πήγε καλά. Η μαμά μου είναι η “μαντάμ Σουσού” της ζωής μου, κοιτάω υπεράνω τα πάντα και στραβώνει τη μύτη, αλλά δεν μου φέρνει γέλιο, μόνο θλίψη.
Ξέρω ότι ως γυναίκα έχει ενστερνιστεί την πατριαρχία σε κάθε κύτταρο του κορμιού της και τη λυπάμαι γι αυτό. Ταυτόχρονα όμως θυμώνω μαζί της που δεν με προστάτεψε ποτέ και με άφησε να παλεύω μόνη με τους δαίμονες εκεί έξω. Εκανα πολλά λάθη, τα πλήρωσα, όμως γλίτωσα. Τώρα όμως έχω να παλέψω τους δικούς μου δαίμονες.
Είμαι μεγάλη γυναίκα και ακόμη πιάνω τον εαυτό μου να πονάει που δεν με δέχτηκε ποτέ. Ο πατέρας μου ουσιαστικά ήταν πάντα παρών – απών, γι αυτό και δεν τον αναφέρω.
Μπορώ να διακρίνω από που πηγάζει η συμπεριφορά της, αλλά δεν θέλω να τη δικαιολογώ. Με νευριάζει που τη δικιαολογώ.
Θέλω μόνο να κοπάσει αυτή η θύελλα μέσα μου.
Πρόσφατα αποφάσισα ότι είναι καλύτερο να είμαστε μακριά και αγαπημένοι, δεν βρισκόμαστε ούτε γιορτές, ούτε καλοκαίρια. Οσες φορές προσπάθησα δεν πήγε καλά. Μου ξυπνάνε μνήμες και αντιδρώ σε ό,τιο κι αν πούνε, ενώ εκείνοι υιοθετούν τη συμπεριφορά “μα τι σε έπιασε τώρα; Μια ζωή έτσι είσαι κτλ κτλ. κτλ”.
Στην αρχή της ψυχοθεραπείας προσπάθησα να της επισημάνω κάποια πράγματα, δεν τα δέχτηκε ποτε. Για εκείνη, δεν συνέβησαν ποτέ. “Απομονώνεις πράγματα”, μου είπε. Η μητέρα μου κάνει το μεγαλύτερο gaslightning της ζωής μου. Οι άλλοι μπροστά της είναι γατάκια.
Κι εγώ θυμώνω με τον εαυτό μου. Θυμών που τη δικαιολογώ. Θυμώνω που ακόμη έχει αυτή την επίδραση πάνω μου. Θυμώνω που πονάω. Δεν θέλω πια να πονάω.
Θα ήθελα να ρωτήσω άλλες γυναίκες που είχαν αντίστοιχη εμπειρία: τελειώνει ποτέ αυτό; Το αφήνεις ποτέ πίσω; Αυτή τη στιγμή νομίζω ότι έχω μάθει μόνο να αναγνωρίζω τα μοτίβα, αλλά όχι και να τα ξεπερνάω. Είναι εξοντωτικό. Είναι στιγμές που νιώθω μέσα μου πέντε χρονών, απορημένη και ξαφνιασμένη από τον τόσο πόνο.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μια κόρη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η μάνα σου δεν είναι “θύμα της πατριαρχίας” αν και είναι βολική καραμέλα να φανταζόμαστε ότι σε ένα άλλο κοινωνικό σύστημα ή σε ένα άλλο πλανήτη οι γυναίκες θα ήταν όλες αγγελικά πλάσματα με άσπρα φτερά. Είναι ένας σκληρός αναίσθητος άνθρωπος και εσύ δίνεις ένα τιτάνιο αλλά μάταιο αγώνα να της δείξεις ότι αδικήθηκες και να την φέρεις στο σημείο να αναγνωρίσει τα λάθη της. Οι πληγές της παιδικής ηλικίας δύσκολα γιατρεύονται, ταξιδεύουν μαζί μας στην ωριμότητα, πλάθουν το χαρακτήρα μας και καθοδηγούν πολλές από τις επιλογές μας. Ένας τρόπος αποθεραπείας είναι η αποδοχή. Αποδοχή της πραγματικότητας ότι οι άνθρωποι… Διαβάστε περισσότερα »
Βασικά δεν είναι η μάνα της σχέσης
Καλά τα λες, αλλά δεν παύει η γυναίκα αυτή να είναι και θύμα της πατριαρχίας. Σε κάποιο άλλο σύστημα μπορεί να είχε την ίδια συμπεριφορά και χαρακτήρα ή και όχι, δεν θα στρέφονταν όμως μόνο εναντίον της κόρης.
Ακριβώς. Απλά κάποιοι άνθρωποι είναι κακοί γονείς (για να μην το επεκτείνω σε όλες τις πτυχές και πω κακοί άνθρωποι). Δεν ξέρω πόσο ρόλο έπαιξε η πατριαρχια στο να μισεί μια μητέρα την κόρη της. ξέρω όμως πως πηγάζουν αυτά τα συναισθήματα από ναρκισσισμό, από ανταγωνισμό, εγωισμό, σκληρότητα και φυσικά έλλειψη ικανότητας να αισθανθεί αγάπη. Και κάποιοι άνθρωποι είναι έτσι.
Μισεί την κόρη της γιατί είναι ακόμα ένα θυληκο. Κι ήθελε να είναι η μονη. Ή απλά τη μισεί γιατί εχει κακία μέσα της.Χωρίς λόγο δυστυχώς.
Μια κόρη σου στέλνω μεγάλη αγκαλιά μαμαδιστικη, ζέστη από αυτές που στερηθηκαμε σαν παιδια. Το μαντάμ Σουσου ήταν πολύ εύστοχο, ξέρω πολλές μαμαδες στο σόι μου (κ η δική μου εννοείται) που τυραννησαν τις κόρες τους. Κ εμείς οι κόρες πνιγμενες από τις ενοχές κ θυμωμένες με όλους… Όλα όσα περιγράφεις καταλήγουν σε ένα συμπέρασμα: θα ήθελες η μαμά σου να είναι μια άλλη μαμά κ αυτό είναι αδύνατον. Η τακτική της απόστασης-πραγματικής κ συναισθηματικης- είναι η μόνη λύση. Συνέχισε την ψυχοθεραπεία κ γινε η μαμά που χρειαζόσουν για το παιδί σου. Κ μην την δικαιολογεις, βρες δικαιολογίες για εσενα,… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχω ζήσει κάτι παρόμοιο, θέλω μόνο να σου πω να μη νιώθεις τύψεις αν ξεκόψεις εντελώς από εκείνη. Ούτως ή άλλως τι διαφορά θα έχει εφόσον ποτέ δεν ήσασταν κοντά? Φίλη μου με επίσης τοξική οικογένεια ένιωθε άσχημα γιατί δεν πήγε τις γιορτές στους γονείς της. Η ψυχολόγος της είπε να μην πάει αφού την κάνουν να νιώθει άσχημα.
Μπορεί να ακούγεται σκληρό το να απομακρυνθείς όμως σκληρό είναι και αυτό που περνάς όταν τη βλέπεις. Πρέπει να με μένουμε μακριά από κακούς ανθρώπους για να βρούμε την ηρεμία μας ακόμα και αν είναι το ίδιο μας το αίμα.
Λυπάμαι πολύ για το δύσκολο χαρτί που σας έλαχε στη ζωή σας! Το να αποδεχτείτε ότι κάποιο άτομο δυστυχώς έτσι είναι και δεν αλλάζει, δε σημαίνει ότι το δικαιολογείτε. Σημαίνει ότι επιλέγετε να προχωρήσετε παρακάτω μέσα στη υπάρχουσα κατάσταση δεδομένου ότι δεν αλλάζει. Η μητέρα σας είναι αυτό που είναι και δε μπορεί ν’ αλλάξει δυστυχώς. Το να το αποδεχτείτε το τι συνέβη και το πώς είναι η μητέρα σας δε σημαίνει ότι τα δικαιολογείτε. Επίσης είναι απόλυτα φυσιολογικό να δικαιολογείτε τη γυναίκα αυτή και να έχει επίδραση πάνω σας ενώ δε συμφωνείτε καθόλου μαζί της. Ό,τι και αν είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Γνωρίζω από πρώτο χέρι τι πάει να πει κακή & ανταγωνιστική σχέση μάνας κόρης. Οι ανθρωποι δεν αλλάζουν γι αυτό δεν αλλάζουν και οι σχέσεις. Αποδεξου την κατάσταση όπως είναι και μην έχεις πολλές προσδοκίες για βελτίωση. Το κυριότερο μην διακαιολογεις τη μάνα σου. Ολοι μεγαλώσαμε με τον χ, ψ, ω τροπο, σαν ενήλικες όμως κάναμε επιλογές για το πως θα πορευτούμε σε αυτή τη ζωή. Η μάνα σου έκανε τις δικές της, όσο επώδυνο και αν είναι αυτό για εσένα. Οσο περισσότερες προσδοκίες έχεις, τόσο περισσότερο πληγώνεσαι στο τέλος. Κράτα μια τυπική σχέση, κράτα αποστάσεις και βάλε όρια. Ξέρω… Διαβάστε περισσότερα »
Οι περισσότεροι από εμάς παλεύουμε με τραύματα που φέρουμε από τους γονείς μας που έχουμε μάθει να αγαπάμε από μικροί, γιατί σε αυτούς τους γονείς έπρεπε να στηριχθούμε για να μεγαλώσουμε. Εσύ και εγώ και πολλοί από εμάς, βιώνουμε το παράδοξο να αγαπάμε έναν άνθρωπο που μας πόνεσε και ίσως συνεχίζει να μας πονάει, πολλές φορές επειδή νομίζει ότι με τον τρόπο του μας προστατεύει ή επειδή δεν έμαθε καλύτερα από τη δική του οικογένεια. Όλοι για κάποιο λόγο συμπεριφερόμαστε όπως συμπεριφερόμαστε. Μην νιώθεις άσχημα για τα συναισθήματα σου, αξιοποίησε τα. Εγώ θα της έγραφα ένα γράμμα και θα έβαζα… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι ειλικρινα.
Σου κλήρωσε δύσκολο χαρτί.
Δεν μπορεις να κανεις τίποτα,δυστυχώς.Εννοώ για να αλλάξει η μητέρα σου -ξέρω πως δεν θες αυτό ακριβώς-αλλά είναι μόνο αυτό.Δεν μπορεί να δώσει κάτι άλλο
Συνεχίζεις θεραπεία και την απομάκρυνση -συναισθηματική/χωρική για να μαλακώσει η ψυχούλα σου
Μόνο τυπικά και πάνω πάνω κουβέντες..
Ελπιζω να μην έχει κάνει « κακό» και στην αλληλεπίδραση σου με άλλους,δηλ να έχεις μάθει να δέχεσαι αντίστοιχες συμπεριφορές
Ψάξε την αποδοχή και την ηρεμία σε αλλά άτομα
Θέλω να σε συγχαρώ για το ότι κατάφερες να διαχωριστείς και να διαγράψεις την δική σου πορεία, αλλά και να κρατήσεις αποστάσεις. Η απόφασή σου να ξεκινήσεις και να συνεχίζεις την θεραπεία είναι επίσης μια σημαντική και βοηθητική επιλογή, που σε βοηθά να τακτοποιήσεις πολλά, να βάλεις προτεραιότητες, να θωρακιστείς. Μην ακούς τα σχόλια όσων δεν δεν κατανοούν την ανάγκη σου – μάλλον ξεβολεύονται που σε βλέπουν να αλλάζεις. Συνέχισε την προσπάθεια και την πορεία σου. Είναι μεγάλη και συχνά επώδυνη. Έχεις δίκιο ότι είναι εξοντωτικό, αλλά σκέψου ότι παλεύεις να διαχειριστείς μοτίβα και επιλογές φυτεμένες από την εποχή που… Διαβάστε περισσότερα »
Πείσε την να κάνετε μαζί συνεδρίες.
Θα αντιδράσει ,αλλά προσπάθησε…για καλό θα είναι…
Ούτε καν
Όχι μόνο δεν θα δεχθεί αλλά θα την κάνει να νιωσει και άσχημα
Θα περάσει από αυτή τη διαδικασία ώστε να έρθει η κάθαρση…
Θα πρέπει να πονέσουν όλα τα μέρη
Θα είναι ελεγχόμενο το περιβάλλον, παρουσία τρίτου ,αποκλειστικά και μόνο.
Δεν χρειάζεται να την πείσει για τίποτα, ούτε να προσπαθήσει να την κάνει να αλλάξει. Είναι απίστευτα κουραστικό, δύσκολο, μάταιο. Το καλύτερο είναι να επικεντρωθεί στην ίδια, να μην συνεχίσει να φθείρεται και να υποτιμάται.
Και όσοι ενοχλούνται από την αλλαγή και την απομάκρυνσή της από τη μητέρα, μάλλον ανησυχούν για το ποιος θα γηροκομήσει την “μανούλα”. Ας πρόσεχαν.
Ξαναδιάβασα την επιστολή.
Πέρα από τις προβολές που μπορεί να κάνει ο καθένας ,φαίνεται ότι δημιουργήθηκε μια πληγή σε τρυφερή ηλικία ,που δε μπορούσε να διαχειριστεί σαν παιδί η γράφουσα και τις συνέπειες κουβαλά ακόμα.
Θέλει να κατανοήσει ,να δικαιολογήσει αλλά υπάρχουν αγκάθια στην ψυχή.
Για το δικό της καλό ,πιστεύω και θα εμμείνω στην αποψή μου για μια κοινή θεραπεία που μπορεί να αποβεί απελευθερωτική ,ανεξαρτήτου έκβασης.
Στη δική της αποκλειστική θεραπεία δε θα βρει τις απαντήσεις που θέλει για να προχωρήσει.
Είσαι τυχερή που δεν έχεις βιώσει απόρριψη/αμφισβήτηση από μάνα
Η μάνα αν όντως ήθελε θα έκανε η ίδια θεραπεία και θα είχε κάπως «ταρακουνηθεί» όταν της μίλησε η κόρη
Βαπτίζεις καλο στο να πάρει η κόρη την θέση της μάνας αυτή τη στιγμή και να κάνει drive την σχέση ενώ υπαρχει πόρτα
Υγ:ενα παιδί διαχειρίζεται όπως λες πληγή από μάνα ,με ειδικό και μόνο του
Το ποιός είναι τυχερός…
Δε μπαίνουν στη ζυγαριά.
Ο καθένας έχει τα δικά του βιώματα.
Η πορεία μας δίνει τη δυνατότητα να έχουμε άποψη για κάποια θέματα χωρίς απαραίτητα να έχουμε ζήσει κάτι παρόμοιο.
Αν πιστεύετε ότι οι πληγές κλείνουν με τη δική σας συμβουλή ή ότι όλες οι περιπτώσεις γονεϊκής σχέσης κινούνται σε παρόμοιο μοτίβο,θα μπορούσαμε να έχουμε μαρτυρίες που πράγματι δούλεψε ,καθόσον αρκετές αναγνώστριες έχουν μια τέτοια τραυματική σχέση με γονέα.
Στο σχολιασμό φαίνεται μεγάλη πικρία και άλυτα θέματα με πληγές που αιμορραγούν, δυστυχώς…
Όπως το είπες lucid dreams πληγές που αιμορραγουν… Η μαμά μου διαγνώστηκε με καρκίνο, κάνει χημειοθεραπειες ετοιμάζεται για ένα μεγάλο κ επικίνδυνο χειρουργείο κ εγω αδυνατώ να την συμπονεσω, να της μιλήσω τρυφερά κ να την στηρίξω. Βλέπω μπροστά μου μόνο εμπόδια, τον παραλογισμό κ το βάρος των ενόχων που μου φόρτωνε από παιδι. Δυστυχώς συμπονώ του ξένους ασθενείς κ στην μαμά μου είμαι αδιάφορη…κάπου διάβασα ότι ο τόνος της φωνής μας κ η συμπεριφορά μας προς τον γονιο οταν μας έχει ανάγκη αντιγράφει την δική του συμπεριφορά όταν την είχαμε ανάγκη εμείς ως παιδια κ μου φάνηκε πολύ λογικό.… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος.
Ακολούθα την ψυχή σου.
Αν σε βγάλει…ας είσαι εκεί…για σένα
Το είπες ήδη η ίδια “Είναι στιγμές που νιώθω μέσα μου πέντε χρονών…” και εκεί είναι η δυναμή σου.. οτι ΔΕΝ είσαι πλέον 5 χρονών και έχεις καταφέρει να επιβιώσεις απο αυτή την “κακοποίηση” και τη “βία”. Κράτα αυτό και γίνε εσύ η μητέρα που θα ήθελες να είχες ώστε να κοπιάσει αυτός ο θόρυβος μέσα στον οποίο μεγάλωσες. Ειναι σκληρό και τρομερά άδικο να μεγαλώνεις με αυτές τις φωνές γύρω σου και με τον πλήρη αποπροσανατολισμό – σκέψου όμως πού εχεις φτάσει μέχρι τώρα και κράτα γερά το τιμόνι γιατί έχεις έναν δικό σου δρόμο να προχωρήσεις μαζί με… Διαβάστε περισσότερα »