Δεν ξέρω γιατί στέλνω. Δεν έχω να ρωτήσω κάτι. Δεν υπάρχει λύση για το πρόβλημά μου. Ίσως για να δω τι σκέφτονται άλλοι άνθρωποι, γι’ αυτό που μου συμβαίνει. Άνθρωποι που ίσως έχουν περάσει τα ίδια. Πώς ήταν η δική τους ζωή όταν ο δικός τους άνθρωπος ασθένησε με Αλτσχάιμερ;
Εγώ έχω τη μαμά μου. Την πρώτη διάγνωση την ακούσαμε 8 χρόνια πισω και οφείλω να ομολογήσω ότι το περάσαμε δεμένοι ως οικογένεια. Εκείνη, ο μπαμπάς μου, ο αδελφός μου και εγώ, Όμως, πια είναι σκληρό. Είναι σαν κάποιος να ανοίγει την ένταση κάθε μέρα που περνάει.
Είμαστε πια σ’ εκείνη τη φάση που πότε μας γνωρίζει και πότε όχι. Πότε θυμάται πράγματα και πότε όχι. Σίγουρα χάνεται, οπότε δεν βγαίνει πια από το σπίτι χωρίς κάποιον από εμάς διπλα της. Ή χωρίς κοπέλα να την προσέχει τις ώρες που δουλεύουμε.
Ρε παιδιά, όμως, είναι σκληρό. Πολύ συχνά ο αδελφός μου μπορεί να χάσει το κουράγιο του ή ο μπαμπάς μου να ξεσπάσει σε κλάματα. Εγώ κρατάω ακόμη όμως κάθε μέρα βλέπω μια καινούρια αλλαγή, Το δέρμα που γίνεται διάφανο, τα μάτια που σε κοιτάζουν χωρίς να σε βλέπουν, τις κινήσεις των χεριών της άσκοπές και αχρείαστες. Λιώνει η καρδιά μου.
Ήταν μια γυναίκα γεμάτη αγάπη και ζωντάνια, γεμάτη όνειρα και καλοσύνη για όλους. Τις νύχτες που κοιμάται την βλέπω και θα ‘θελα κάπως να μπω στο κεφάλι της, να μπω στην καρδιά της για να δω τι συνέβη. Τι είναι αυτό που τη φυλακίζει και την κρατάει μακριά μας.
Προσπαθώ να μην κλαίω. Να έχω υπομονή. Να ακούω τους ειδικούς και τους γιατρούς για να είναι εκείνη κάπως καλύτερα; Άραγε υπάρχει κάποιο κομμάτι της που να νιώθει πόσο την αγαπάμε και πόσο μας λείπει, ενώ είναι ακόμα εκεί;
Πόσο μας πληγώνει που μια γυναίκα δύο μέτρα δεν θυμάται πού ακριβώς είναι το σπίτι της; Τι απέγινε το αυτοκίνητό της που το λάτρευε; Πώς λένε τα εγγόνια της και πώς μοιάζουν; Και πώς βαστάμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι χωρίς να τσακίζουμε; Μιλάμε με ψυχολόγο για τον μπαμπά μου που έχει ρημαχτεί η καρδιά του, αλλά και πάλι δεν φτάνει. Ώρες ώρες μου φαίνεται πως τίποτα δεν είναι αρκετό για να μας παρηγορήσει από αυτό που ζούμε.
Αισθάνομαι τη ζωή μας σαν ένα όμορφο λουλούδι που μέρα τη μέρα ξεφτίζει και χάνεται, χωρίς να φταίει κανείς…
Με συγχωρείτε αν σας μαύρισα. Είναι μέρες που δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι και πρέπει. Να αγαπάτε τους γονείς σας. Να τους το λέτε και να τους δείχνετε όσο το καταλαβαίνουν.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ανδριάννα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έκανα λογαριασμό μόνο για να σου απαντήσω. Η μητέρα μου είναι στο τελικό στάδιο της άνοιας (σχεδόν φυτό). Από το 2008 που διαγνώστηκε έχει περάσει (ευτυχώς με σχετικά αργό ρυθμό) όλες τις φάσεις, και μαζί της και εγώ, που ήμουν μαζί με τον πατέρα μου οι φροντιστές της μέχρι πριν από 8 μήνες που αυτός έφυγε, και ανέλαβα μόνη μου με βοήθεια νοσηλεύτριας και του άντρα μου. Αυτό που ζεις είναι μοναδικό για τον καθένα. Ακόμη και εμείς που έχουμε παρόμοιες εμπειρίες δεν μπορούμε να σε βοηθήσουμε ουσιαστικά. Πράγματι, τίποτα δεν είναι αρκετό για να σε παρηγορήσει. Δύο πράγματα έχω… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι οδυνηρό, συντριπτικό πολλές φορές, να πρέπει να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση που αφορά την υγεία ενός αγαπημένου προσώπου, ενός προσώπου που το βλέπεις μέρα με τη μέρα να απομακρύνεται και να χάνεται ενώ νιώθεις ανήμπορη απέναντι σε ό,τι συμβαίνει. Ειλικρινά σε συμπονώ και στέλνω την υποστήριξή μου (έστω και από μακριά). Οι φροντιστές έχουν ανάγκη από υποστήριξη και φροντίδα εξίσου με τους ασθενείς, αφού για να ανταπεξέλθουν στο ρόλο τους και προκειμένου να ξεπεράσουν προβλήματα και δυσκολίες που προκύπτουν καθημερινά, αναγκάζονται να βάλουν πίσω τις δικές τους ανάγκες, ενώ ζουν με την θλίψη και την αγωνία για τον άνθρωπο τους.… Διαβάστε περισσότερα »
Κ μένα ο πατέρας μου διαγνώσθηκε με μια μορφή άνοιας πριν ένα χρόνο σχεδόν.(μετωποκραταφικη ανοια) σ ενα χρόνο άλλαξαν πολλά στάδια, η αρρώστια αυτή προχωράει γρήγορα, θα ακουστεί χαζό το ξέρω, αλλά η μαμά μου κ γω προσπαθούμε να το δούμε με χιούμορ, υπάρχουν βεβέως κ στενάχωρες στιγμές, αλλά σκεφτείτε πως έτσι όπως αντιλαμβάνεστε εσείς την πραγματικότητα δεν την αντιλαμβάνετε το ίδιο κ ο ασθενής. Είναι μια αρρώστια που θέλεις δεν θέλεις σε κάνει να προετοιμάζεσε για το αναποφευκτο.
Χαλόου Ανδριάννα. Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις στη σκληρότητα της απώλειας. Δεν ξέρω αν υπάρχουν απαντήσεις, γενικότερα πως..
Σίγουρα πάντως εσύ προσωπικά είσαι ζωντανή και γερή και είσαι εδώ και αυτή είναι ίσως η μοναδική αλήθεια που λαμβάνουμε όλοι μας ως απάντηση.
Αυτό που βιώνεις είναι πολύ σκληρό και το έχω περάσει και εγώ. Δυστυχώς κάποια στιγμή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το τέλος θα έρθει, σε άλλους είναι ξαφνικό, σε άλλους είναι άσχημο συνήθως από κάποια αρρώστια, στη περίπτωση σου ο άνθρωπος σου αρχίζει και “χάνεται” σιγά σιγά. Πρέπει να αποδεχτείς ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις αυτό, αλλά έχεις το χρόνο να κάνεις άλλα πράγματα, όπως το να τη φροντίζεις, να είσαι δίπλα της εκείνες τις λίγες φορές που θα έχει διαύγεια και το κυριότερο να ξέρεις ότι ό,τι και να συμβεί από εδώ… Διαβάστε περισσότερα »