Προσωπική ιστορία: Η κολλητή μου φοβήθηκε ότι θα της κλέψω τον σύντροφο

Καλησπέρα στην παρέα του ampa!

Διαβάζω τόσες ιστορίες εδώ μέσα και ήρθε η σειρά μου να γράψω και εγώ ένα περιστατικό που με σόκαρε, κάτι που δεν μου έχει ξανασυμβεί. Συγγνώμη για το σεντόνι, αλλά έπρεπε.
Είμαι φίλη με μία κοπέλα εδώ και τρία χρόνια. Αυτή η κοπέλα είναι 30 και εγώ είμαι 23. Είναι από αυτά τα σπάνια πλάσματα που δεν θέλει κακό από κανέναν, πάντα είναι με το χαμόγελο και δυστυχώς σχεδόν πάντα πληγώνεται από διάφορες καταστάσεις όπως ερωτικά ή φιλίες που διαλύθηκαν. Είναι ένα από τα λίγα άτομα στη ζωή μου που είναι περήφανα για εμένα, πάντα με υποστήριζε και μου έδινε αγάπη και στήριξη, που το οικογενειακό μου περιβάλλον στερούσε.

Λοιπόν αυτή η κοπέλα μένει σε μία γκαρσονιέρα στη ταράτσα. Στον κάτω όροφο έχει κανονικό διαμέρισμα που το ετοιμάζει αρκετό καιρό με πολλές καθυστερήσεις, ώστε να μείνει εκεί και να νοικιάσει το πάνω( να σημειώσω πως όλο το κτήριο είναι δικό της\ της οικογένειάς της). Λέμε τόσο καιρό ότι όταν θα μετακόμιζε κάτω, θα μου νοίκιαζε εμένα την γκαρσονιέρα και θα ζούσαμε το όνειρο να είμαστε κοντά μαζί, να έχουμε η μία την άλλη, καθώς μας είναι δύσκολο να βρισκόμαστε συχνά (δουλεύει εκείνη αρκετές ώρες την ημέρα χωρίς ρεπό και περνάει δύσκολα).

Περνάει ο καιρός, και έρχεται η στιγμή που σε 2 μήνες το πολύ, θα έχει ετοιμαστεί το διαμέρισμα. Εγώ έχω βρει σταθερή δουλειά κοντά στο σπίτι και το timing είναι τέλειο! Έχω ενθουσιαστεί, το έχω πει στους γονείς μου και αρχίζω να ψάχνω για έπιπλα. Βλέπω μερικά σε προσφορά, είμαι πολύ ενθουσιώδης και χαρούμενη, αλλά για να πάρω έπιπλα θα έπρεπε να ξέρω ακριβώς τα τ.μ του σπιτιού και τις διαστάσεις.
Και στο άκυρο, μου στέλνει εκείνη μήνυμα και μου λέει : “μπορείς να έρθεις την τάδε μέρα να κουρέψεις τον τάδε” (το αγόρι της που τα είχαν λίγο καιρό, δεν τον είχα γνωρίσει, επίσης είμαι κομμώτρια) της λέω εγώ, “ναι, μήπως θα ήθελες να έκανα και σε σένα κάτι, κάνα χτένισμα?” Και εκείνη λέει οκ.

Φτάνει εκείνη η μέρα, και ενώ είμαι στη δουλειά, της στέλνω άμα όλα είναι οκ για σήμερα. Μου λέει πως τελικά δεν μπορούσε γιατί της φάγανε το ρεπό και να βρεθούμε άλλη μέρα. Πείτε με ανυπόμονη, πείτε με ό,τι θέλετε την ρωτάω μέσω ηχητικών μηνυμάτων άμα την πειράζει να έρθω σπίτι και να μου ανοίξει ο σύντροφός της (μένουνε μαζί) για να το μετρήσω να δω τι έπιπλα χωράνε για να κάνω αγορές τώρα που έχω βρει προσφορές (ποιος δεν θέλει να γλιτώσει και λίγα χρήματα?) και φυσικά ρώτησα άμα έχει πρόβλημα.

Μου απαντάει και αυτή με τη γλυκιά φωνούλα της μέσω ηχητικού μηνύματος :”Φυσικά καρδούλα μου τι πρόβλημα να υπάρχει, έλα να σου ανοίξει ο τάδε”. Να σημειώσω σε αυτό το σημείο πως μου είχε τεράστια εμπιστοσύνη σε όλα τα χρόνια που γνωριζόμαστε , είχα αντικλείδι για το σπίτι της που το πήρε πίσω γιατί έχασε τα κλειδιά της και το χρειάστηκε, και συνεχίζω να έχω κλειδί και για το αμάξι της γιατί μια φορά είχε κλείσει το αμάξι με τα κλειδιά μέσα ενώ το χρειαζόταν επειγόντος)
Σχολάω, πάω στο σπίτι της με μια μεζούρα που είχα στο τσαντί μου και περιμένω να μου ανοίξει ο σύντροφός της.

Μου ανοίγει ο άνθρωπος, μιλάμε τυπικά και αρχίζω εγώ να μετράω, αυτός να με ψιλοπρήζει ότι δεν χρειάζομαι πολλά έπιπλα κτλ, εγώ να είμαι σε φάση άσε με να μετρήσω και να φύγω. Με τα μετρήματα, με το άγχος που είχα, γιατί η γκαρσονιέρα είναι πιο μικρή από ότι θυμόμουν και δεν θα μπορούσα να έχω περισσότερες επιλογές με την διακόσμηση του χώρου και το πρήξιμο του με τα δικά του (που να είμαι ειλικρινής δεν με ένοιαζε λέξη που έβγαινε από το στόμα του για το τι να κάνω εγώ στο σπίτι ΜΟΥ) πέρασαν χωρίς να το καταλάβω κάπου στα 40 λεπτά. Μέσα στα 40 λεπτά η φίλη μου τον είχε πάρει κάπου στις 3 φορές… με την αποκορύφωση να ακούσω από το τηλέφωνο του, ΑΚΟΜΑ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;

Αυτή η φωνή δεν θύμιζε τίποτα τη γλυκιά φωνή της φίλης μου. Πρώτη φόρα την άκουγα να μιλάει έτσι, και το χειρότερο είναι πως αυτή η αντιπάθεια και ενόχληση στον τόνο της φωνής της ήταν προς τα εμένα. Κλείνει αυτός το τηλέφωνο, κατάλαβα πως κάτι δεν πάει καλά και φεύγω με συνοπτικούς ρυθμούς.

Παίρνω τηλέφωνο το αγόρι μου, του λέω την δυσαρέσκεια μου πως το σπίτι είναι πιο μικρό από ότι περίμενα, αλλά πως το πρόβλημά μου δεν ήταν αυτό. Του είπα πως την άκουσα να μιλάει έτσι για μένα. Άρχισα να σκέφτομαι πως μάλλον της έκαναν κόλαση την μέρα στη δουλειά της πάλι, τα ίδια είπε το αγόρι μου. Ένιωσα άσχημα για το πως της φέρονται και πως μάλλον, για αυτό θα ήταν θυμωμένη. Μετά με πιάνει μια φλασιά και του λέω : ” μπας και την πείραξε που ήμουν μόνη με το αγόρι της;”.

Το αγόρι μου άρχισε να γελάει και μου είπε πως η τάδε δεν είναι έτσι, πως μου έδωσε το οκ να πάω σπίτι και συμφώνησα. Ποτέ της δεν είχε θέμα να είμαι κοντά σε σύντροφο της, και πάντα με αγαπούσε τόσο πολύ που ποτέ της δεν με ζήλευε, ή έτσι ήταν μέχρι σήμερα…

Κλείνω το τηλέφωνο και βλέπω, μου έχει στείλει μηνύματα ” ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕΣ ΜΟΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΑΔΕ” ….” ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΣΕΒΑΣΤΗΚΕΣ” …ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΑΝ ΘΑ ΠΑΣ ΑΝ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΕΙΣ”…. Εγώ έπαθα ΣΟΚ. Δεν το πίστευα. Της λέω “αγάπη μου εγώ να μετρήσω το σπίτι πήγα, τίποτα άλλο”. Άρχισε τα δικά της. Σοκ. Αυτή δεν ήταν η φίλη μου.

Προσπαθούσα να της εξηγήσω το λογικό, πως πήγα μόνο για τα μέτρα και δεν έγινε τίποτα άλλο. Και πως μου έδωσε την άδεια, μου είχε πει πως δεν είχε κανένα πρόβλημα από ηχητικό μήνυμα που ο τόνος της ήταν φιλικός και γλυκός. Την ρώτησα, αφού είχες θέμα γιατί μου είπες ότι δεν έχεις αυτό δεν καταλαβαίνω”. Και τι μου είπε; ” ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΝ ΘΑ ΠΑΣ ΤΟΤΕ ΝΤΡΕΠΟΣΟΥΝ ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΟΥΡΕΨΕΙΣ ΜΟΝΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕΣ ΚΑΝΕΝΑ ΘΕΜΑ ΝΑ ΠΑΣ”.

Έλεγε μ@λ@κίες πράγματα που δεν είπα ποτέ. Δεν ήταν η φίλη μου αυτή.
Και της λέω.. “Συγγνώμη αγάπη μου αλλά με όλο το σεβασμό και την αγάπη που τρέφω για εσένα… είναι σαν να μου λες πως φοβάσαι ότι…. θα σου κλέψω το γκόμενο; Ξέρεις πόσο γελοίο ακούγεται αυτό; Ενώ ξέρεις πως μάτια για άλλον δεν έχω εκτός από το αγόρι μου! Και τι μου απαντάει… ” Ξέρεις τι έχω περάσει από φίλες δεν χρειάζεται να σου πω κάτι άλλο”.

Της είπα νόμιζα με εμπιστευόσουν
Της είπα νόμιζα πως δεν με φοβούσουν, δεν ένιωθες ποτέ απειλή από εμένα και όλο αυτή η κατάσταση δεν είναι λογική… Μετά από τα τόσα που της είπα, της ζήτησα ακόμα και συγγνώμη ενώ δεν έκανα κάτι λάθος εγώ, κάπως μαλάκωσε και κόψαμε την κουβέντα με την προϋπόθεση να μιλήσουμε από κοντά.

Το θέμα είναι πως άμα μου είχε πει πως έχει πρόβλημα, πως δεν ένιωθε άνετα και εγώ πήγαινα, τότε ναι, θα είχε ΚΑΘΕ ΔΙΚΙΟ να συμπεριφερθεί έτσι. Από τη στιγμή που εγώ πήγα με την συγκατάθεσή ΤΗΣ και πως δεν υπήρχε ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα, δεν είχε κανένα δικαίωμα να φερθεί έτσι και δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ δίκιο. Νόμιζα πως ήταν ένας άνθρωπος που έλεγε ναι και εννοούσε ναι, πως έλεγε όχι και εννοούσε όχι.

Δεν ξέρω τι να κάνω. Την αγαπώ πολύ, αλλά αυτό που έγινε με πλήγωσε βαθύτατα, και δεν ξέρω άμα μπορέσει να συνεχίσει αυτή η σχέση. Και όλα αυτά για έναν άντρα, που δυστυχώς με το pattern που έχει με τους άντρες θέμα χρόνου είναι να χωρίσουν δυστυχώς. Έχει τύπο, και δυστυχώς με αυτό τον τύπο άντρα κάνει τοξικές σχέσεις που με νύχια και δόντια μαζεύω τα κομμάτια της κάθε φορά.

Αλλά να φοβηθεί ότι θα μου την πέσει αυτός και εγώ θα ανταποκριθώ κιόλας μου προκαλεί εμετό. Ακόμα και να τα βρούμε, δεν νομίζω να μείνω στο ίδιο κτήριο μαζί της. Θα φοβάται κάθε φορά ότι εγώ πάνω είμαι μόνη, κάτω είναι μόνος και ότι θα συμβεί κάτι. Μόνο προβλήματα θα έχω.
Η κολλητή μου φοβάται ότι θα της κλέψω το γκόμενο. Μια κοπέλα που έβαζε τις κολλητές της πάνω από γκόμενους. Που της έκανα μαθήματα φεμινισμού και πως να γίνει δυναμική και να αγαπήσει τον εαυτό της όπως είναι.
Είναι η μοναδική φίλη που έχω.
Που είχα, μάλλον.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Sad meow

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News