Προσωπική ιστορία: Η φίλη μου η γυναίκα μου

Μιλάω πολυ ωμα για τον ανθρωπο μου και καποιος θα μπορούσε να με κράξει, ούτως ή άλλώς ειναι καποια απο τα λόγια που έγραφα προς τον εαυτό μου και αποφάσισα να τα μοιραστω.. Επίσης δεν έχω καλή συνοχή φασκω και αντιφάσκω σε αυτά που γράφω σε καποια σημεια, ελπίζω να με καταλαβετε και να με συμβουλεψετε.

Ειμαι με μια γυναικα, την οποια γνωρισα οταν ημουν φοιτητης το 2011.

Αυτή η γυναίκα ήταν φίλη μου, όπως με κρίνω σήμερα 13 χρόνια μετα, ημουν τοσο απεγνωσμενος να βρω γκόμενα και να ζήσω με εναν άνθρωπο τον έρωτα, καθως δεν είχα κανει κιολας σέξ με κάποια 21 χρονών, είχα φάει 5 χιλιάδες χυλόπιτες και προερχόμουν απο ενα τοξικο σπιτι (με ενδοοικογενειακή βια) που έλειπαν πολλα κυρίως στο συναισθηματικό κομμάτι. Ημουν παχύς μου άρεσε το φαγητό, ξέσπαγα και στο φαγητό λογω των αλυτων εσωτερικων προβλημάτων μου, τις χυλόπιτες τις έπαιρνα κατάκαρδα και δεν ειχα το μυαλό τότε να βελτιώσω τον εαυτό μου.

Ηταν ένας άνθρωπος που μαζί του ηρέμησα απο όλη την αηδία της προηγούμενης ζωής μου. Ηταν πάντα δίπλα μου και επανήλθα απο τις κακές μου καταστάσεις μαζί της και αφου την ειχα διπλα μου ένιωθα ακομα πιο δυνατός.

Πέρασαν 11 χρόνια σχέσης και παντρευτηκαμε το 2022…το εκανα για χαρη της και για χαρη τον γονιών της και των δικων μου, εγω δεν ηθελα να παντρευτώ και η ιδια δεν ήθελε να παντρευτεί, αλλα για αλλους λόγους οπιστοδρομικοτητας και οχι συναισθηματικους, ειναι ενας ανθρωπος που μου έδωσε όσα περισσότερα μπορούσε και δεν θα μπορούσα να του δωσω τιποτα λιγοτερο, απο την ιδια μου τη ζωη. Εχει πολλα σπανια θετικα που δεν τα βρισκεις εύκολα.

Η ζωη μου νιώθω οτι ειναι ασφαλής με αυτόν τον άνθρωπο, ομως δεν ειμαι καθόλου ειλικρινής, τοσα χρόνια υποκρίνομαι ποτε δεν την ερωτεύτηκα πραγματικά, σώθηκα απο μια πολυ χειρότερη κατάσταση, να ζω σε ενα τοξικο πατρικό ή αν μένω μονος μου σε ενοίκιο και να μην έχω ούτε για να βγω, γιατι δεν βγαζω και τα εκατομμύρια με τις 3 δουλειές που κάνω. Επέλεξα να ζήσω συμβιβαζόμενος με την καλύτερη επιλογή που μπορούσα να έχω. Γι αυτο το λόγο πάντα δίνω σε αυτόν τον άνθρωπο οτι εχω και δεν εχω, ταξίδια, εκδρομές, ακριβές τσάντες, παρέες, τον εαυτό μου τον ίδιο, την στηρίζω, την θαυμάζω…

Προσπαθησα πολύ ακόμα και τώρα να την ερωτευτώ να μου κολλήσει στο μυαλό όπως κολλάνε αλλες γυναίκες, μετα απο τοσα χρονια δεν τα κατάφερα και έφτασα στο δια ταύτα το 2019 να γνωρίσω και να αγαπήσω πραγματικά τον εαυτό μου, να κόψω το τσιγάρο, να αδυνατίσω να παω γυμναστήριο και να τρώω σωστά μέχρι σήμερα και ενδυνάμωσα τον εαυτό μου. Το προβλημα είναι οτι η γυναίκα μου, δεν εχει την συναισθηματική νοημοσύνη να μου δώσει όσα θα ήθελα σε μια σχέση, απλα δεν το έχει, οσο κι αν το συζητησα οσο κι αν τσακωθηκα οτι κι αν ειπα, ειναι σαν να μιλάω σε αλλη γλώσσα..Δεν ειναι οτι δεν ειναι εξυπνη αλλα σε αυτό το κομμάτι υστερεί.

Η αλήθεια ειναι οτι δεν εχω κανει κατι με αλλες γυναίκες, γιατι ειμαι εγκρατής και σέβομαι τον ανθρωπο που έχω δίπλα μου, το μυαλό μου όμως ειναι έτοιμο να σκασει απο τις γυναίκες που περνάνε γύρω μου και όσα φαντάζομαι οτι θα είχα την επιλογή να κανω, εαν ημουν ελεύθερος, νιώθω σαν να ειμαι σε ενα ζαχαροπλαστείο γεματο απο τα πιο ωραία γλυκά και εγώ να έχω ζάχαρο.
Όταν ημουν όμως στα χάλια μου, στα χειρότερα μου, εκείνη ηταν παντα δίπλα μου.

Και αναρωτιέμαι μετα απο τέτοιο χτύσιμο μακροχρόνιας σχέσης, μετα απο τοσους τσακωμους, τοσο αγώνα, αξίζει να τα τινάξω ολα στον αέρα, για να ζήσω με ειλικρίνεια, να χωρίσω, αλλα να ζω σίγουρα χείρότερα απο οτι ζω τωρα; Η λογική μου λεει συντήρησε το όπως ειναι μέχρι τέλους και ζησε μια ήρεμη ζωη, κανεις δεν ζει την τέλεια ζωη. Η αλήθεια μου και το παιδί όμως μέσα μου διψάει κάθε μέρα για αλλα πράγματα..που μπορει αν ακολουθήσω άλλο δρόμο, να μην τα έχει κιολας στην τελική, γιατι δεν έχω κατι απτο αληθινό, τα αληθινά ειναι μόνο στο μυαλό μου. Ζω σαν ενας άλλος, σε ενα ασφαλές ψέμα που δεν γνωρίζει κανείς. Δεν αντέχω ψυχολογικα να διαταράσσω τη ζωή μου, έχω φτάσει μικρός πολυ ασχημα ψυχολογικά και δεν θέλω να ξαναφτάσω σε τέτοια σημεία.
Αξίζει να πουλησω ενα υποκριτικό λογικό, για ένα αληθινό τίποτα;

Γνωρίζω οτι ειμαι ξεφτιλισμένος που ζώ μια υποκριτική ζωή και κανένας δεν θα ήθελε να ζει σε ένα ψέμα, όμως ειναι ότι καλύτερο μου έχει τύχει, το ψέμα αυτό δεν το γνωρίζει κανεις άλλος εκτος απο εμένα και εγώ στον σχεσιακό τομέα συμπεριφέρομαι σαν τον άνθρωπο που θα ήθελα να ήμουν.

Δηλαδή εναν ανθρωπο ερωτευμένο με τη γυναίκα του, τουλαχιστον στην αρχη και με τα χρόνια μετα ας μου έφευγε.. Έζησα πολυ σέξ με αυτόν τον άνθρωπο αλλα δεν έζησα τον έρωτα, δεν μου έτυχε δηλαδη να επιλεξω εναν ανθρωπο επειδη τον γουσταρω και να με θέλει κι αυτός. Επέλεξα για άλλους λόγους αυτον τον άνθρωπο.

Ειναι πολλα αυτα που δεν σας εχω γράψει γιατι ειναι πολλα τα χρόνια, ελπίζω εκτος απο το να βγάλετε χολή και να ξεδώσετε, να καταφέρετε, να με συμβουλέψετε κιολας.

Σας ρωτάω να φύγω ή να μείνω, στιγμές που ήμουν έτοιμος να φύγω, δεν τα κατάφερα, μου ειναι πολυ βαρύ κυρίως για όσα χτύσαμε, για την ίδια και τους γονείς της που υπεραγαπώ.

Συγγνώμη για τις σκόρπιες ανακατεμένες σκέψεις

ΑΠΟ ΤΗΝ – Δια βίου υποκριτής

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News